Η έκδοση θα έχει τίτλο “Μαλαματένια λόγια” και θα περιλαμβάνει, εκτός από την αυτοβιογραφική αφήγηση του Ελευθερίου, ανέκδοτο φωτογραφικό υλικό, χειρόγραφα και αποσπάσματα από τα ημερολόγιά του.   Όπως μαθαίνουμε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, το σύνολο της αφήγησης προέκυψε από την τρίχρονη (2010-2013) συστηματική συνάντησή τους τα κυριακάτικα πρωινά στο σπίτι του, στο Νέο Ψυχικό.

Το βιβλίο δομείται σε έξι κεφάλαια. Τα άγνωστα στο ευρύ κοινό παιδικά του χρόνια στη Σύρο και η νεανική του ηλικία στην Αθήνα, η περίοδος του στρατού, η επταετία της Χούντας, οι αναμνήσεις από τραγούδια του, οι μνήμες από ποιητές –φίλους του– η αναγνωστική του σχέση με τα είδη του λόγου. Όλα αυτά μέσα από αναδρομικές και προδρομικές αφηγήσεις, μέσα από εγκιβωτισμένες διηγήσεις, σκέψεις και θεωρήσεις του, μέσα από τις μνήμες του για δεκάδες άλλα γεγονότα, μικρά και μεγάλα και πρόσωπα κοντινά του και ξένα. Χωρίς τα βαρίδια της εκ των υστέρων ωραιοποίησης και της εσκεμμένης ανάδειξης γεγονότων και χωρίς τα φίλτρα μιας αυστηρά – επιστημονικής- βιογραφικής συνθήκης και γραμματολογικής προσέγγισης· είναι μια αβίαστη μνήμη η οποία κυλάει σε τόπους όπου τον πηγαίνει η ανάμνηση και το συναίσθημα.

Στο Παράρτημα του βιβλίου υπάρχουν σελίδες από τα προσωπικά του ημερολόγια, ως πρόσθετες αυτοβιογραφικές μαρτυρίες. Πρόκειται για σημειώματα που κρατούσε για δεκαετίες σχεδόν καθημερινά γράφοντας από πολύ προσωπικά ζητήματα μέχρι αντιγραφές συνθημάτων που διάβαζε στους τοίχους. Τέλος, το βιβλίο συνοδεύεται από ανέκδοτο και σπάνιο φωτογραφικό υλικό και από ορισμένα χειρόγραφά του.

Πηγή: www.musicpaper.gr

Κατά πάσα πιθανότητα δε θα είχα συναντήσει ποτέ στη ζωή μου αυτό το μπλε. Δεν θα ήξερα τις συνήθειες του, δε θα μπορούσα να του πω καλημέρα. Κι όμως, η ιστορία του, η κυριαρχία του μαύρου, από όσους ένιωσαν πως κάτι κατέχουν, πως μπορούν να κάνουν πλάκα, πως έχουν το δικαίωμα να κρίνουν για το νήμα της ζωής του, έμελλαν να μας συστήσουν.

Ειρωνεία. 

Μακάρι να μην ένιωθα την ανάγκη να γράψω αυτό το κείμενο. Και είναι εξ’ ορισμού λίγο μπροστά σε όλα αυτά που σκέφτομαι, και στο αριστούργημα αυτό. Μακάρι να μην είχε γραφτεί ποτέ αυτό το τραγούδι. Κι όμως, είμαστε όλοι εδώ και εκείνος όχι. Όπως κάθε εκείνος, που είδε με τα μάτια του την ανθρώπινη ύπαρξη στην έκπτωτη υπόσταση της, στην πιο διεστραμμένη της έκφανση, στην πιο άσχημη εκδοχή της. Την είδε, και ίσως παραιτήθηκε, αηδίασε, δεν ανήκε άλλωστε ποτέ σε αυτή την όχθη της αγριότητας. Κι όμως, αυτή η όχθη, επιμένουν, είναι η χώρα των «αθώων».

Οι στίχοι, η μουσική και η ερμηνεία του, φάρος για να σπάμε τη σιωπή μας. Για να αποφύγουμε τη λήθη. Να μην ανεχθούμε το βιασμό της ανθρώπινης μαγικής ιδιαιτερότητας, διαφορετικότητας, πολύπλευρης ψυχοσύνθεσης. Αυτού που αυτό-νομιμοποιείται κάποιος να σβήσει, χωρίς κανένα δικαίωμα, χωρίς καμία δικαιολογία. Στη χώρα των «αθώων». Να μην την ξεχάσουμε ποτέ αυτή τη χώρα. 

    Ας διακρίνουμε τους αθώους από τους θύτες. Γιατί ενίοτε όλα μπερδεύονται στην τάση μας να τα υπεραπλουστεύουμε όλα, και να τα απωθούμε από το συνειδητό μας επειδή είμαστε «αθώοι», δήθεν άγνωστοι, μη σχετιζόμενοι με την υπόθεση. Γιατί η τάση μας καταλήγει στην αντιστροφή. Και μόνο οι «αθώοι» παραμένουν. Κανένας θύτης. 

    Ακούγοντας το, ένιωσα μια νοσταλγία, με μια ταυτόχρονη γλυκόπικρη γεύση. Γιατί τα όνειρα, η αθωότητα και το μπλε, ενίοτε συναντούν την ασχήμια και το σκοτάδι, τη διαστροφή, που δεν είναι τίποτα άλλο από την έλλειψη αυτού του φωτός της αθωότητας.  Και αν αυτή η έλλειψη υπάρχει, αυτό είναι επειδή της το επιτρέπουμε. 

    Με τη σιωπή, την ανοχή, την αδιαφορία μας. Με το να έχουμε το βλέμμα μας αλλού, ενώ κάποιοι δεν μπορούν να δουν αυτό το μπλε. Η μνήμη, όσο και αν πονάει η αλήθεια της, δεν πρέπει να ξεθωριάσει. Και ας μην είναι φυλακή. Η μνήμη είναι προϋπόθεση ελευθερίας. Για να μην ξεθωριάσει το μπλε αυτού του κόσμου. Για εκείνο το μπλε που αντικρίζουμε εκεί ψηλά και μας θυμίζει την ομορφιά του.

Για εκείνο το μπλε και για όλο το μπλε αυτού του κόσμου… ας γίνει  φωνή αυτό το τραγούδι.

ΥΓ. Μάνος Ελευθερίου, Μίλτος Πασχαλίδης, Γιώργος Νταλάρας. Χωρίς λόγια. Μπλέ.