Απόσπασμα από το βιβλίο “Πραγματεία περί αθεολογίας”

Φυσική της μεταφυσικής, Εκδόσεις Εξάντας

Η σιωπή του Θεού επιτρέπει την πολυλογία των ιερέων του, οι οποίοι κάνουν χρήση και κατάχρηση του επιθέτου: όποιος δεν πιστεύει στον Θεό, άρα σε αυτούς, γίνεται αμέσως ένας άθεος. Άρα ο χείριστος των ανθρώπων: ο αμοραλιστής, ο μισητός, ο αποκρουστικός, η ενσάρκωση του Κακού. Που πρέπει να τον μπαγλαρώσουν μάνι-μάνι ή να τον βασανίσουν, να τον θανατώσουν. Έκτοτε είναι δύσκολο να πει κάποιος ότι είναι άθεος… Οι άλλοι τον λένε έτσι, και πάντοτε με την προσβλητική προοπτική μιας Αρχής που φροντίζει να καταδικάζει. Η κατασκευή της λέξης το διευκρινίζει άλλωστε: ά-θεός. Με στερητικό πρόθεμα, η λέξη συνεπάγεται μια άρνηση, μια έλλειψη, ένα κενό, μια διαδικασία αντίθεσης. Κανένας όρος δεν υπάρχει για να χαρακτηρίσει θετικά εκείνον που δε θυσιάζει στις χίμαιρες εκτός αυτής της γλωσσολογικής κατασκευής που παροξύνει τον ακρωτηριασμό: ά-θεος λοιπόν, αλλά και αν-όσιος, α-γνωστικιστής, ά-πιστος, αρνισί-θρησκος, δύσ-πιστος, ά-θρησκος, α-σεβής(τίποτα δεν απουσιάζει από το προσκλητήριο!) και όλες οι λέξεις που προέρχονται από αυτες: αρνησιθρησκία, απιστία, ασέβεια κλπ. Τίποτε που να σημαίνει την ηλιακή, καταφατική, θετική, ελεύθερη, δυνατή πλευρά του ατόμου που τοποθετείται πέραν της μαγικής σκέψης και των μύθων. Ο αθεϊσμός υπάγεται άρα σε μια ρηματική δημιουργία των θεόληπτων. Ως άθεος χαρακτηρίζεται ο άλλος που αρνείται τον τοπικό Θεό όταν όλος ο κόσμος ή ο περισσότερος πιστεύει σε αυτόν. Και έχει συμφέρον να πιστεύει…

ΜΙΣΕΛ ΟΝΦΡΕ: Γεννήθηκε το 1959 και είναι διδάκτωρ της φιλοσοφίας. Έχει γράψει τριάντα περίπου βιβλία όπου διατυπώνει τη δική του φιλοσοφία περί αθεΐας, υλισμού, ηδονισμού, ηθικής και αισθητικής.

Μετάφραση-Σημειώσεις: ΣΑΠΦΩ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Απόσπασμα από το βιβλίο “Η κοιλιά των φιλοσόφων“. Κριτική του διαιτητικού λόγου. 

Εκδόσεις Εξάντας 

Η επιθυμία των κυνικών είναι η υπονόμευση της εμπιστοσύνης στα ιδανικά που αποτελούν ταυτόχρονα τις αρχές της ψευδαίσθησης: το ιερό, το κατεστημένο, τη συνήθεια, την αδράνεια. Επίσης, αντλεί τη δύναμη της από μια θετική θεώρηση των πραγμάτων, σύμφωνα με την οποία ο πειραματισμός μιας ανεπιτήδευτης ζωης δίνει τη δυνατότητα για την επίτευξη μιας αυτοαισθητικής, μιας σωτήριας παιδαγωγικής της απόγνωσης. Αυτός ο «οργισμένος Σωκράτης», όπως χαρακτηρίστηκε ο Διογένης, θα είχε αναμφισβήτητα προσυπογράψει την παρότρυνση του Μοντέν για τον αυτοπροσδιορισμό της ζωής μας, ο οποίος πίστευε ακόμα ότι «το μεγαλειώδες και ένδοξο αριστούργημα μας είναι να ζούμε σύμφωνα με τον εαυτό μας». Ο κυνικός υποκινείται εσωτερικά από την επιθυμία να λύσει το πρόβλημα της ύπαρξης μέσω της αισθητικής. Ο σκοπός του είναι αρχιτεκτονικός: περισσότερο η ευθυμία μιας ζωής υπό το πνεύμα της αγνής απόλαυσης, της απλής ευχαρίστησης, παρά η απόγνωση μιας καθημερινότητας υποταγμένης στην επανάληψη, στην ταυτοσημία. Στον συνομιλητή που θα του έλεγε ότι «η ζωή είναι ένα κακό», ο Διογένης θα απαντούσε: «Όχι, η κακή ζωή… ». Ο φιλόσοφος με το πιθάρι-παρόλο που ο αμφορέας θα ταίριαζε περισσότερο, το πιθάρι είναι γαλατική επινόηση- θα κάνει μια παιδαγωγική χρήση τροφίμων. Ο κολοφώνας του θεωρητικού οικοδομήματος του κυνισμού είναι ο ισχυρισμός της απόλυτης υπεροχής της φυσικής τάξης σε σχέση με οτιδήποτε άλλο. Ο πολιτισμός είναι δεκανίκι της διαστροφής: φιλτράρει τη θετική αθωότητα και παγιώνει τη διαφθορά επί του πραγματικού, που μετατρέπεται σε ειδεχθές αντικείμενο γύρω από το οποίο δορυφορούν απαγορεύσεις, σκάνδαλα και σύνδρομα. Το προσποιητό πρέπει να καταργηθεί. Το σχέδιο του Διογένη προτείνει «επιστροφή στον πρωτογονισμό», και η διατροφή χαρακτηρίζεται από αυτή τη βούληση. 

ΜΙΣΕΛ ΟΝΦΡΕ: Γεννήθηκε το 1959 και είναι διδάκτωρ της φιλοσοφίας. Έχει γράψει τριάντα περίπου βιβλία όπου διατυπώνει τη δική του φιλοσοφία περί αθεΐας, υλισμού, ηδονισμού, ηθικής και αισθητικής. 

Μετάφραση: ΘΕΟΔΩΡΑ ΚΑΒΑΡΑΤΖΗ, ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΕΡΑΣΗ