Κάνε ένα βήμα μπροστά :μαθαίνουμε

Ότι είσαι καλός άνθρωπος.

Δεν εξαγοράζεσαι, αλλά και το αστροπελέκι

Που χτυπάει το σπίτι

Δεν εξαγοράζεται.

Τηρείς όσα λες.

Αλλά τι είπες;

Είσαι ειλικρινής, λες τη γνώμη σου.

Ποια γνώμη;

Είσαι γενναίος.

Απέναντι σε ποιον;

Είσαι σοφός.

Για όφελος ποιου;

Δεν σκέφτεσαι το προσωπικό σου συμφέρον.

Τίνος το συμφέρον σκέφτεσαι τότε;

Είσαι καλός φίλος.

Είσαι επίσης καλός φίλος των καλών ανθρώπων;

Άκουσε μας λοιπόν: ξέρουμε

Ότι είσαι ο εχθρός μας.

Γι’ αυτό τώρα θα σε στήσουμε σ’ έναν τοίχο.

Αλλά λαμβάνοντας υπόψιν τις αρετές σου και τις καλές σου ιδιότητες θα σε στήσουμε σ’ έναν καλό τοίχο και θα σε πυροβολήσουμε.

Με μια καλή σφαίρα από ένα καλό όπλο και θα σε θάψουμε

Μ’ ένα καλό φτυάρι στην καλή γη.

Επιλογή: Μίλα Κύρου 

Η μάζα θέλει ηγέτες να τους ακολουθεί (όπως οι πρωτόγονοι χρειάζονται είδωλα για να τα λατρεύουν) και επιλέγει εκείνους, οι οποίοι ικανοποιούν τις επιθυμίες της. Μόνοι παραμένουν οι ηγέτες εκείνοι, των οποίων οι στόχοι δεν είναι αντικείμενα της επιθυμίας της μάζας.

Η μάζα απορρίπτει ό,τι δεν εννοεί, όπως απορρίπτει ό,τι της φαίνεται κακό. Γι’αυτήν ισχύει το φαίνεσθαι, δεδομένου το “είναι” της είναι απρόσιτο. Αυτοί που επιθυμούν να γίνουν ηγέτες της μάζας αρχίζουν την σταδιοδρομία τους με το να ικανοποιούν τις επιθυμίες αυτής. Ενταύθα έχει τη ρίζα της η πολιτική ως ψεύδος.

-Απόσπασμα από το βιβλίο “Η ιδιοτροπία ως πρόβλημα οντολογικής ηθικής”

Πόση απόσταση απέχει από κάποιον που επιμένει και νικά από κάποιον άλλον που επιμένει και τελικά καταντά ηλίθιος; 

Άραγε το αποτέλεσμα θα κρίνει αν μια πράξη είναι η ηλίθια ή νικηφόρα; 

Κι αν δεν έρθει ποτέ αυτό το πολυπόθητο αποτέλεσμα; Τι γίνεται; 

Οι προθέσεις μας είναι ίδιες είτε στη μία περίπτωση είτε στην άλλη, η επίτευξη του στόχου! 

Οι άνθρωποι στο περιβάλλον μας που μας παρακολουθούν, μας ξέρουν ή τουλάχιστον νομίζουν πως μας ξέρουν θα μας χαρακτηρίσουν γενναίους για την επιμονή μας ή θα μας πουν χαζούς. Η γραμμή μεταξύ επιμονής κι εμμονής είναι τόσο λεπτή που πολύ εύκολα η επιμονή μπορεί να μετατραπεί σε εμμονή. 

Οι εμμονικοί είναι οι ηλίθιοι που επιμένουν και δεν καταλήγουν πουθενά; Κι οι στόχοι δε θέλουν την απόλυτη αφοσίωση μας; Η προσπάθεια που καταβάλλουμε είναι εξέχουσας σημασίας, πότε όμως πρέπει να σταματήσουμε για να μη γίνουμε ψυχαναγκαστικοί; 

Κι αν επιτυχία ενός στόχου δε μας ικανοποιήσει στο βαθμό που αναμέναμε, τι κάνουμε; Κι αν θέτουμε τον επόμενο και μετά έρχεται κι άλλος κι εξακολουθούμε να έχουμε αυτή την αίσθηση του ανικανοποίητου, αυτοί οι γενναίοι επίμονοι έχουν εμμονές με τους στόχους; Τώρα εύλογα προκύπτει το ερώτημα ποια είναι η ουσιαστική διαφορά τους; Πέρα από το “επι” και το “εμ“, η εμμονή αυτή καθαυτή είναι που δημιουργεί την ικανοποίηση στον εμμονικό, δεν τον ενδιαφέρει αν προκύψει κατάληξη, αντιθέτως, η επιμονή έχει δυναμικότητα, διέρχεται η εξέλιξη, εμείς οι ίδιοι εξελισσόμαστε. 

Όπως και να χει αν σας πουν πάνω από 5-6 άτομα που εκτιμάτε ” Ξεκόλλα από τον εγκέφαλο σου” ή “πάρτο αλλιώς”, μια αυτοκριτική ή μια αναθεώρηση δεν κάνει κακό! Αλλά και πάλι θα έλεγα να μείνετε σταθεροί στα πιστεύω σας ανεξάρτητα από αυτούς τους 5-6 ανθρώπους… Η απόφαση δική σας!