Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η ταινία είναι η ιστορία της Cassie η οποία, εγκατέλειψε την ιατρική και πλέον, λίγο πριν τα τριάντα, είναι διπλοθεσίτισσα: δουλεύει σε ένα cafe τα πρωινά ενώ το βράδυ κυκλοφορεί στα μπαρ αναζητώντας εκδίκηση και κάθαρση για ένα γεγονός που, μερικά χρόνια πριν, κατέστρεψε τη ζωή της φίλης της και τη δική της. Η ταινία είναι βίαιη, αστεία, και απόλυτα απολαυστική. Ένα καλογραμμένο μιξ διάφορων ειδών που εναλλάσσονται και μπλέκονται μεταξύ τους. Η ταινία αποτελείται επίσης από ένα εξαιρετικό soundtrack και την θαυμάσια Carey Mulligan στον ρόλο της Cassie. Όλα τα παραπάνω ανεβάζουν το Promising Young Woman στην πεντάδα με τις καλύτερες ταινίες που είδα τους τελευταίους μήνες.

Ας γυρίσουμε λίγο πίσω στα αυτονόητα τώρα. Βρισκόμαστε στην Ελλάδα του 2021 και ένα τεράστιο σκάνδαλο περί σεξουαλικών κακοποιήσεων και βιασμών ανοίγει στον χώρο του αθλητισμού και συγκεκριμένα στην Ομοσπονδία ιστιοπλοΐας. Παρόλο που τις τελευταίες μέρες αποφεύγω να μιλήσω για αυτά που εξελίσσονται, δεν μπορώ να αποφύγω το ότι ζω σε μια χώρα που διψά για κατηγορίες, υπαινιγμούς και καχυποψίες. Θα προσπαθήσω λοιπόν να συνοψίσω τις σκέψεις μου σε λίγες γραμμές και να μην απομακρυνθώ από την αφορμή που έβαλε τα χέρια μου στο πληκτρολόγιο.

Το σύνθημα “ο βιαστής είσαι εσύ” το θυμάστε; Σας έχω νέα. Τα συνθήματα στους τοίχους και στα στόματα των ανθρώπων που ανήκουν στον μαχόμενο προοδευτικό χώρο δεν βγαίνουν για να κουνήσουν το δάχτυλο σε εύκολα θιγόμενους άνδρες εκεί έξω. Βγαίνουν για να δούμε πίσω από αυτά και να θυμήσουν ή να ενημερώσουν πως βιαστές δεν είναι άνθρωποι που γράφουν στο κούτελό τους ότι είναι βιαστές. Αντιθέτως, βιαστές είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που μοιράζονται την ίδια  καθημερινότητα με εμάς, που είναι καθηγητές, εργοδότες, γονείς, παιδιά, παίκτες reality και υψηλόβαθμα στελέχη της Ελληνικής Ιστιοπλοϊκής Ομοσπονδίας. Η Σοφία Μπεκατώρου μοιράστηκε την αλήθεια της και το θάρρος της θα δημιουργήσει ένα ντόμινο νέων καταγγελιών. Αν λάβουμε υπόψη μας πως από τους 4500 βιασμούς ετησίως μόνο οι 200 καταγγέλλονται στην Ελλάδα, μάλλον οι λόγοι για τους οποίους μια γυναίκα σιωπά είναι πιο σοβαροί από το ότι “ξεχάστηκε”.

Η κουλτούρα του βιασμού έγκειται ακριβώς στη δυσκολία ή στην αδυναμία των θυμάτων να προσφύγουν στην δικαιοσύνη. Κι αυτό γιατί το 80% των βιασμών πραγματοποιούνται από ανθρώπους που τα θύματα γνωρίζουν και ανήκουν στον κοινωνικό τους περίγυρο. Όπως είπαμε παραπάνω, συγγενικά πρόσωπα, σχέσεις, σύζυγοι, συνεργάτες και συνάδελφοι. Για να ξεκαθαρίσω, μιλάω για θύματα που είναι και προσδιορίζονται ως γυναίκες καθώς αυτά σχηματίζουν το 91% των ανθρώπων που έχουν υποστεί σεξουαλική βία. Όταν λοιπόν καταφέρουμε να βάλουμε στο κεφάλι μας το πόσο δύσκολο είναι για μια θηλυκότητα να βρει το θάρρος να μιλήσει για κάτι που της συνέβη μέσα στο σπίτι της ή στη δουλειά της, θα καταλάβουμε πως η ερώτηση “γιατί τώρα;” δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ δική μας δουλειά.

Πίσω στην ταινία τώρα. Είναι πολύ εύκολο να ρυθμίσει κανείς το ηθικό του μέτρο και να πει ότι στις ταινίες υπάρχουν καλοί και κακοί χαρακτήρες. Είναι αναζωογονητικό, είναι εύκολο και εύπεπτο. Η Fennell όμως δεν κάνει αυτό στην ταινία. Οι ανδρικοί χαρακτήρες που έχει δημιουργήσει φωνάζουν συχνά πως είναι καλά παιδιά. Πετυχημένοι γιατροί, πιστοί φίλοι, αγαπημένοι οικογενειάρχες και καλοί γιοί. Σώζουν παιδάκια στα νοσοκομεία, βοηθούν όπου χρειάζεται, έχουν χιούμορ και γράφουν βιβλία. Στον κόσμο τους υπήρχαν “ατυχείς στιγμές” και “δυσάρεστα περιστατικά”. Όπως για παράδειγμα, ο βιασμός μιας συμφοιτήτριάς τους ή μιας μεθυσμένης κοπέλας που πέτυχαν σε κάποιο μπαρ.

Στην αρχή του κειμένου μίλησα για είδη που εναλλάσσονται και μπλέκονται. Ο συναισθηματικός τόνος της ταινίας ταιριάζει με τον συναισθηματικό κόσμο της Cassie: είναι ένα roller coaster. Το πένθος δεν είναι μια ευθεία γραμμή και οι εναλλαγές των συναισθημάτων της είναι το ίδιο γρήγορες με αυτές των αποφάσεων που παίρνει. Μέσα από αυτό, γνωρίζουμε την Cassie καλύτερα. Αναγνωρίζουμε την αθωότητά της στο παιδικό της δωμάτιο και στα πολύχρωμα νύχια της. Καταλαβαίνουμε την κωμικοτραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται και το μαύρο, νιχιλιστικό χιούμορ της. Ταυτόχρονα, βλέπουμε την (αυτο)καταστροφική της διάθεση απέναντι στο πατριαρχικό αφήγημα των λευκών, straight ανδρών και των γυναικών που το ακολουθούν.

Στην ταινία η Cassie κάνει δυο σημαντικά πράγματα, ανάμεσα σε άλλα: παίρνει εκδίκηση από αυτούς που διέλυσαν τη ζωή της ίδιας και της φίλης της αλλά και από αγνώστους που επαναλαμβάνουν το ίδιο μοτίβο συμπεριφοράς και αναζητά απάντηση στο ερώτημα “γιατί δεν την πίστεψες;”

Η τρίτη πράξη της ταινίας όπου ένα bachelor party παίρνει διαφορετική τροπή είναι για μένα το σημείο που η ταινία μετατρέπεται από πανέξυπνη και πρωτότυπη σε καταπληκτική. Είναι το σημείο που οι άνδρες της ταινίας καταλαβαίνουν πως η δικαιοσύνη θα τους βρει όσο κι αν προσπαθήσουν να της ρίξουν στάχτη στα μάτια. Είναι η Cassie που τους ψιθυρίζει πως τα κατάφερε. Κάπως έτσι τελειώνει το Bros over Hoes. Κανείς δεν μένει στο απυρόβλητο για πάντα, αγόρια. Ρωτήστε τον και Harvey αν δεν με πιστεύετε.

Το Promising young woman είναι διαθέσιμο στις πλατφόρμες GooglePlay, iTunes και Amazon Prime.

Πόση απόσταση απέχει από κάποιον που επιμένει και νικά από κάποιον άλλον που επιμένει και τελικά καταντά ηλίθιος; 

Άραγε το αποτέλεσμα θα κρίνει αν μια πράξη είναι η ηλίθια ή νικηφόρα; 

Κι αν δεν έρθει ποτέ αυτό το πολυπόθητο αποτέλεσμα; Τι γίνεται; 

Οι προθέσεις μας είναι ίδιες είτε στη μία περίπτωση είτε στην άλλη, η επίτευξη του στόχου! 

Οι άνθρωποι στο περιβάλλον μας που μας παρακολουθούν, μας ξέρουν ή τουλάχιστον νομίζουν πως μας ξέρουν θα μας χαρακτηρίσουν γενναίους για την επιμονή μας ή θα μας πουν χαζούς. Η γραμμή μεταξύ επιμονής κι εμμονής είναι τόσο λεπτή που πολύ εύκολα η επιμονή μπορεί να μετατραπεί σε εμμονή. 

Οι εμμονικοί είναι οι ηλίθιοι που επιμένουν και δεν καταλήγουν πουθενά; Κι οι στόχοι δε θέλουν την απόλυτη αφοσίωση μας; Η προσπάθεια που καταβάλλουμε είναι εξέχουσας σημασίας, πότε όμως πρέπει να σταματήσουμε για να μη γίνουμε ψυχαναγκαστικοί; 

Κι αν επιτυχία ενός στόχου δε μας ικανοποιήσει στο βαθμό που αναμέναμε, τι κάνουμε; Κι αν θέτουμε τον επόμενο και μετά έρχεται κι άλλος κι εξακολουθούμε να έχουμε αυτή την αίσθηση του ανικανοποίητου, αυτοί οι γενναίοι επίμονοι έχουν εμμονές με τους στόχους; Τώρα εύλογα προκύπτει το ερώτημα ποια είναι η ουσιαστική διαφορά τους; Πέρα από το “επι” και το “εμ“, η εμμονή αυτή καθαυτή είναι που δημιουργεί την ικανοποίηση στον εμμονικό, δεν τον ενδιαφέρει αν προκύψει κατάληξη, αντιθέτως, η επιμονή έχει δυναμικότητα, διέρχεται η εξέλιξη, εμείς οι ίδιοι εξελισσόμαστε. 

Όπως και να χει αν σας πουν πάνω από 5-6 άτομα που εκτιμάτε ” Ξεκόλλα από τον εγκέφαλο σου” ή “πάρτο αλλιώς”, μια αυτοκριτική ή μια αναθεώρηση δεν κάνει κακό! Αλλά και πάλι θα έλεγα να μείνετε σταθεροί στα πιστεύω σας ανεξάρτητα από αυτούς τους 5-6 ανθρώπους… Η απόφαση δική σας! 

Βρε, καλώστηνα κι αυτή κοντά στα άλλα! Τι να κάνω; Κοιμόμουν και ξυπνούσα με αυτά τα συμπτώματα. Ευτυχώς εκείνον τον καιρό η φίλη μου, η Κατερίνα εκπαιδευόταν στο ρέικι. Και με ανέλαβε ως περιστατικό.

Ήρθε στο σπίτι, με έβαλε να ξαπλώσω και τοποθέτησε τα χέρια της μπροστά από τα μάτια μου. Δεν με ακουμπούσε καν, κι ένα κύμα ζεστασιάς και λάμψης ήρθε να με λούσει. Όταν απομάκρυνε τα χέρια της από τα μάτια μου ένα άσπρο φως με τύλιξε. Ήταν τόσο έντονο που σχεδόν δεν το πίστευα ότι μπορεί να είναι φυσικό. Κι όμως ήταν!

Έπειτα, τα χέρια της κατέβηκαν στον λαιμό μου, στο στέρνο, την κοιλιά, τα πόδια κι ύστερα στην πλάτη μου. Για μία ώρα περίπου η Κατερίνα δούλευε με διάφορα σημεία του σώματός μου χωρίς να με αγγίζει. Απ΄ όπου περνούσαν τα χέρια της, ένιωθα αυτό το κύμα ζέστης. Μια μουσική ακουγότανε στο βάθος πολύ χαλαρωτική. Κι εγώ ένιωθα να φεύγει από πάνω μου ένα βάρος.

Κάποια δύναμη με κοιτούσε βαθιά κι εξεταστικά. Είχε μόνο ένα μάτι. Το ανοιγόκλεινε και μου έδειχνε τον δρόμο μου. Κι όσο με κοιτούσε, μου έστελνε ενέργεια. Ίσως ήταν από το σύμπαν. Ξέρω ‘γω;

Με την Κατερίνα κάναμε άλλες δύο συνεδρίες εξ αποστάσεως. Εγώ ξάπλωνα στον καναπέ μου ακούγοντας μία συγκεκριμένη μουσική κι αυτήν μου έστελνε ενέργεια από μακριά. Κάθε φορά ένιωθα όλο και καλύτερα. Το ρέικι σε μένα δρούσε ακόμα και μετά τη λήξη της συνεδρίας.

Ένα πρωί ξύπνησα και το μούδιασμα κι ο πόνος είχαν φύγει.

Την Κατερίνα μπορείτε να την βρείτε στην Κοζάνη, στη διεύθυνση Ελευθερίου Βενιζέλου 70 ή στο  697 684 6188.

Αναλαμβάνει δια ζώσης κι εξ αποστάσεως συνεδρίες ρέικι για εσάς και τους τετράποδους φίλους σας. Είναι πλέον πιστοποιημένη θεραπεύτρια ρέικι.

Δεν χρειάζεται να έχετε κάτι για να το δοκιμάσετε.

Και να θυμάστε· σε σοβαρές και χρόνιες παθήσεις το ρέικι λειτουργεί μόνο συμπληρωματικά και σε καμία περίπτωση δεν αντικαθιστά την κλασική ιατρική θεραπεία.

Είχε μακριά μαύρα μαλλιά και πράσινα μάτια. Δέρμα μελαμψό και λεπτά άκρα. Ακόμα θυμάμαι τα πάρτι στο σπίτι της πάνω απ΄ την παλιά «Ρεζέρβα». Τον ξύλινο τρυποκάρυδο έξω από την πόρτα του παιδικού της δωματίου, την ταινία «Φλάμπερ» στο βίντεο και το καλύτερο· την κόκα κόλα στο ψυγείο!

Στο Γυμνάσιο χωρίσαμε.

Εγώ πήγα στο Βαλταδώρειο και ‘κείνη στο Πειραματικό. Είχαμε κοινές φίλες.

Στο Λύκειο βρεθήκαμε ξανά.

Για τη ζωή μας στη Δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν έχει ουσία να γράψω και πολλά. Σχολείο, φροντιστήριο, διάβασμα-ξέρεις πώς πάει. Αυτά τα χρόνια δεν μας λείπουν καθόλου μα καθόλου όμως!

Ύστερα δώσαμε Πανελλήνιες. Περάσαμε στην ίδια πόλη και μέναμε στην ίδια γειτονιά. Ξενύχτια, κακό, ιστορίες στις παλιές καλές εποχές χωρίς ΔΝΤ και μνημόνια.

Και μετά τη φοιτητική ζωή ο επαναπατρισμός.

Άχαρος, βίαιος, άγαρμπος. Άντε να μάθεις να ζεις πάλι με τους γονείς  σου και άντε να κοινωνικοποιηθείς στην πόλη που ενώ σε γέννησε, εσύ την έχεις ξεχάσει. Ωραία, ήταν . . . Νομίζαμε ότι είχαμε προβλήματα και αδιέξοδα. Τον κακό μας τον καιρό. Βγαίναμε έξω μεσημέρι-βράδυ, κάναμε βόλτες με το αυτοκίνητο, φιλοσοφούσαμε τη ζωή.

Κάπου εκεί προστέθηκε στην παρέα μας και η Έρη. Η Έρη ήθελε να με κάνει κορμί για παραλία και γω ήθελα απλώς να αράζω στο στρώμα. Η Βίκυ ήταν ακόμη στην Αγγλία και η Στέλλα στην Ισπανία.

Μέχρι να γυρίσουν κι αυτές οι ξενιτεμένες παιδικές φίλες μας και να μεγαλώσει η κοριτσοπαρέα μας, μαζευόμασταν στη σοφίτα της Νατάσας και παραγγέλναμε πίτσες και γύρους. Μερικές φορές ερχόταν από τη Θεσσαλονίκη και ο ξάδερφός της, ο Χρήστος, ο οποίος λάτρευε να ακούει τις συζητήσεις μας και να κρυφογελάει. Ήμασταν μεγάλο σχολείο γι’  αυτόν. Δεν έχουν την τύχη πολλά αγόρια να μπαίνουν στη γυναικεία σκέψη. Ή την ατυχία, δεν ξέρω.

Λίγα χρόνια αργότερα γύρισε και η φίλη μας, η Βίκυ. Τότε βγαίναμε στο “mode” και ακούγαμε house μουσική-ίου. Κάποιο από εκείνα τα βράδια, που ξεροσταλιάζαμε δίπλα στον DJ όρθιες με τις γόβες να μας πατάνε τα μπροστινά μας δαχτυλάκια, η Νατάσα γνώρισε τον Γιώργο κι ο Γιώργος γνώρισε τη Νατάσα.

Η παιδική μου φίλη, η Νατάσα βρήκε τον έρωτά της. Η άλλη παιδική μου φίλη, η Βίκυ έγινε επιστήθια φίλη του ζευγαριού.

Στο μεταξύ εγώ έφυγα για Πάτρα. Φίλες σαν κι αυτές δεν απέκτησα.

Την Κυριακή του Θωμά η Νατάσα και ο Γιώργος παντρεύτηκαν με πολιτικό γάμο στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της Κοζάνης. Μάρτυρας από την πλευρά της νύφης ήταν η Βίκυ και από την πλευρά του γαμπρού ο Κυριάκος. Ο γάμος αυτός τα είχε όλα εκτός από παπά. Νυφικά, φορέματα, κουφέτα, ρύζια, μπομπονιέρες, στολισμούς, γλέντι και πολύ χορό.

Ήταν σαν ένα μεγάλο αντάμωμα. Όλοι, παλιοί και καινούριοι φίλοι μαζί. Μαζί στην χαρά.

Γιώργο και Νατάσα,

Να ζήσετε ευτυχισμένοι βλέποντας τα όνειρά σας να πραγματοποιούνται ένα ένα. Κι αν κάποτε λυγίσετε, να θυμάστε· είστε μαζί γιατί ο ένας θαυμάζει και δέχεται τον άλλον γι΄ αυτόν που είναι!

H εποχή των βαπτίσεων…

Οι περήφανοι  γονείςβαπτίζουν τα αγγελούδια τους και χαίρονται…Πολυ. χαίρονται.Εντάξει ίσως όχι όλοι, αλλά οι περισσότεροι. Εξαρτάται δηλαδή από το όνομα. Υπάρχουν οι γονείς που χαίρονται , οι παππούδες που λυπούνται, το αντίστροφο,ή οι περιπτώσεις που όλοι χαίρονται ή που όλοι λυπούνται…

Πριν από λίγες ημέρες ήμουν καλεσμένη στη βάπτιση του Κίμωνα Αλκιβιάδη. Ενός αξιαγάπητου μικρού που η μοίρα το θέλησε να πάρει το όνομα και των δυο παππούδων του, προς αποφυγήν παρεξηγήσεων φυσικά.

Ικανοποιημένοι οι παππούδες που άκουσαν τα ονόματά τους, αλλά πιο ικανοποιημένοι οι γονείς,  που επιτέλους  θα ήταν απαλλαγμένοι από τις πολλές μουρμούρες, οι οποίες είχαν αρχίσει όταν απέκτησαν το πρώτο τους παιδί, γιατί ο Κίμωνας Αλκιβιάδης ήταν το δεύτερο…

Το πρώτο, αγόρι πάλι, ήταν ο Αλκιβιάδης Κίμωνας, ο οποίος πήρε επίσης τα ονόματα  των παππούδων…. Κατ’ αλφαβητική σειρά… Για να αποφευχθούν οι καβγάδες…

Στον Αλκιβιάδη Κίμωνα λοιπόν, οι περήφανοι κατά τα άλλα παππούδες δεν είχαν παράπονο, γιατί εντάξει θα άκουγαν και οι δυο τα ονόματά τους, αλλά όσο να πεις υπήρχε ένα πρόβλημα με τη μαρκίζα…Ποιανού το όνομα θα μπει πρώτο; Και επικράτησε η αλφαβητική σειρά…..

Ευτυχώς λοιπόν το δεύτερο παιδί ήταν επίσης αγόρι και τώρα και ο έταιρος παππούς άκουσε κι εκείνος πρώτο το όνομά του…..Τι;; Παράλογο; Μπαααααα…Στην Ελλάδα μάλλον το πιο λογικό.

Το αποκορύφωμα ήταν πως τώρα πια είχαν πρόβλημα οι γιαγιάδες, οι οποίες δεν είχαν ακούσει καθόλου τα δικά τους ονόματα κι έπρεπε να βρεθεί λύση. Δηλαδή ή που θα φώναζαν τον Κίμωνα Αλκιβιάδη και Κατερίνα ή που έπρεπε να συνδυάσουν το Αλκιβιάδης Κίμωνας με το Σοφία…Βλεπεται  ταονόματατων γιαγιάδων ήταν καθαρά γυναικεία….Υπήρχε βέβαια και μια άλλη λύση…το ζευγάρι να κάνει και άλλα δυο παιδιά, κορίτσια κατά προτίμηση…Η οποία όμως αποκλείστηκε εξ αρχής.

Αυτά τα σοβαρά προβλήματα βέβαια της ελληνικής απλής κοινωνίας είναι και τα σημαντικότερα, καθώς ένα απλό όνομα, το οποίο συνήθως καταλήγει σε ένα άσχετο υποκοριστικό, γίνεται η αφορμή για τεράστιους καβγάδες, «ισοπεδώνοντας» ψυχολογικά  ολόκληρες οικογένειες. Άσε που ουκ ολίγες φορές έχει γίνει αιτία για αρκετά διαζύγια…

Γιατί τι θέλει ο άνθρωπος που βαφτίζει το παιδί του; Απλώς μια ευτυχισμένη στιγμή…. Η οποία πολλές, μα πολλές φορές μετατρέπεται σε Βατερλό……

Γιατί άραγε; Αφού κανείς δεν θέλει να στενοχωρήσει τους περήφανους παππούδες, που κουρασμένοι από τη ζωή, ένα όνομα περιμένουν για να δικαιωθούν οι κόποι μιας ζωής και να αναγνωριστούν οι στερήσεις που βίωσαν για τα παιδιά τους…..Άλλωστε δεν υπάρχει κανείς άλλος τρόπος εκτός από αυτό το όνομα που θα πάρει το εγγόνι…

Ένα απλό όνομα …το οποίο τις περισσότερες φορές πια – αν είναι δυνατόν- το ακούν συνδυασμένο με κάποιο αρχαίο…Όπως στη βάπτιση των διδύμων της φίλης μου της Μαριέττας.

Ο Απόλλων Αντώνης και ο Ερμής Πελοπίδας έκαναν ευτυχισμένους τους παππούδες τους, ωστόσο με μια πίκρα να κρύβεται βαθιά μέσα τους, μια αγωνία να τους κατατρώει τα σωθικά.….

Μήπως ο Ερμής ή ο Απόλλων ήταν ομοφυλόφιλοι και πάρουν τα παιδιά από εκεί; Γιατί ο σωστός παππούς όλα τα σκέφτεται για το εγγόνι του…

Έτσι μεγάλη ανησυχία έπεσε στην οικογένεια, με πρώτους τους παππούδες οι οποίοι άρχισαν να ρωτούν τους νονούς: «Είσαι σίγουρος ότι αυτός ο Απόλλωνας ήταν καθαρόαιμος ή θα έχουμε κανένα απρόοπτο;»

«Και δεν μου λες, τι εννοείς όταν λες ότι ο Ερμής το πάει το γράμμα;»

Γι’ αυτό μου αρέσουν πολύ οι βαπτίσεις, γιατί έχουν μια αγωνία…Δεν είναι σαν τους γάμους…θέλει η νύφη κι ο γαμπρός και τέλος…..

Στη βάπτιση υπάρχει μία αγωνία, περιμένεις να ακούσεις το όνομα και μόλις το πει ο παπάς, όλοι γυρίζουν το βλέμμα στον τιμώμενο παππού ή αν δεν υπάρχει τιμώμενο πρόσωπο, γιατί το ζευγάρι αποφάσισε να δώσει κάποιο άσχετο- αρχαίο συνήθως -όνομα, και πάλι τα βλέμματα στρέφονται στους παππούδες για να δουν πως θα αντιδράσουν οι «αδικημένοι»…..

Όπως στη βάπτιση της φίλης μου της Ελένης, που αποφάσισε να πει την κόρη της Ιοκάστη….

Τιιιιιιι; Ακούστηκε στην εκκλησία…Και μετά ένας γδούπος!!!!!!

Η γιαγιά Αργυρούλα είχε σωριαστεί…με τη γιαγιά Ευλαμπία στο πλευρό της ως σωστή συμπεθέρα,  να της κάνει αέρα….και να κάνει και το σταυρό της για το ρεζιλίκι…. Αυτό ήταν….

Οι γονείς υπέκυψαν για να μην χάσουν την καρδιακή μητέρα τέτοια μέρα και το θυμάται το παιδί μια ζωή. Και η Ιοκάστη απέκτησε και δεύτερο όνομα, Αργυρούλα.

Ξαναπήρε ο παπάς τη βάπτιση από την αρχή… Και ξανά το «Πάτερ ημών» και ξανά το «Πιστεύω» και στο «Απεταξάμην τον Σατανά» άρχισαν να φτύνουν και οι γιαγιάδες, γιατί ήταν σίγουρες ότι ο σατανάς είχε μπει μέσα στους γονείς και τη νονά και επέλεξαν το όνομα Ιοκάστη….

«Ακούς εκεί Ιοκάστη, καλέ αυτή δεν ήταν η μάνα του Οιδίποδα  που μετά τον παντρεύτηκε και που στο τέλος κρεμάστηκε; Α παπά τέτοιο όνομα θέλουν να δώσουν στο παιδί; Ντροπή. Ευτυχώς πήρε και το Αργυρούλα και θα είναι το παιδί ήσυχο και ευλογημένο στη ζωή του».

Ευτυχώς…το συζητάμε; Γιατί απ’ ότι κατάλαβα, τα παιδιά  που έχουν δυο ονόματα ένα αρχαίο και ένα από τον παππού ή τη γιαγιά, μπορεί να πάρουν όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά  του αρχαίου προσώπου και όλα τα θετικά από τον παππού ή τη γιαγιά … Αλλά μάλλον έτσι θα είναι… Αφού το λένε εκείνοι, έτσι θα είναι…

Γιατί το από πού παίρνει το όνομα το παιδί, παίζει ρόλο σύμφωνα με τις ειδικούς –τις γιαγιάδες… Εκείνες ξέρουν…

Όπως ήξερε και η πολύ καπάτσα και εκδικητική θεία Σταυρούλα, η οποία όπως μαρτυρούν οι παλαιότεροι, λόγω της άκρατης αντιπάθειας προς την πεθερά της την Ελπίδα, ορκίστηκε πως δεν θα δώσει ποτέ το όνομά της σε κανένα από τα παιδιά της.

Η θεία Σταυρούλα είχε τέσσερις κόρες…

Την πρώτη την είπανε Ευτέρπη, στη μάνας της,

Τη δεύτερη Ελένη, στον πεθερό της ….Κώστας……

Την τρίτη Μάγια, στη Μάγια Μελάγια, αγαπημένη σταρ της θείας Σταυρούλας.

Και την τέταρτη Ανδρομάχη….Στη γιαγιά Ανδρομάχη, την πεθερά της πεθεράς της.

Εκεί έγινε το έλα να δεις.  Η πεθερά μόλις ακούστηκε το όνομα άρχισε να βγάζει αφρούς, καπνούς, φωτιές….και έπαθε συγκοπή, χαρίζοντας απέραντη ευτυχία στη θεία Σταυρούλα. Γι’ αυτό σας λέω…

Οι βαπτίσεις έχουν σασπένς…αρκεί να το θελήσετε….!!!!!!

Ευχαριστώ τον κ. Βασίλη Πανόπουλο για την ιδέα του θέματος..

Θα είναι πολλά, λένε. Αυτό που γεννήθηκες και μεγάλωσες, ή ένα αυτό που γεννήθηκες και ένα άλλο αυτό που μεγάλωσες, ένα το πρώτο που θα ζήσεις μόνος και ένα το πρώτο που θα φτιάξεις με αυτόν που αγαπάς και δεν τον φοβάσαι ούτε αυτόν ούτε εσένα δίπλα του, και μπορείς να σε δείχνεις και να σε μοιράζεσαι. Θα υπάρχουν και άλλα λίγο λιγότερο σπίτια σου, αλλά και πάλι θα είναι σπίτια σου αρκετά ώστε να αφήνεσαι εκεί για μικρές ανάσες. Σπίτια φίλων αγαπημένων που θα ανοίγουν τις πόρτες όποτε υπάρχει ανάγκη για μοίρασμα, όμορφο ή δύσκολο, κάτι στιγμές που δεν σε χωράει τίποτα έτσι που φούσκωσες από λύπη ή δεν χωράς πουθενά αν δεν αφήσεις την χαρά σου να ξεχειλίσει και να ακουμπήσει και άλλους.

Άλλο όμως ψάχνουμε πάντα. Το σπιτάκι μας.

«Υπάρχει πάντα κάτι που φαντάζει απίθανο μέχρι την στιγμή που θα συμβεί», ωραία τα λέει ο Μαντέλα. Το σπιτάκι μου είναι αυτό για μένα. Τίποτα μέχρι τώρα δε μου φάνταξε ποτέ απίθανο, πέρα από το μέρος που θα γυρίσω να κουρνιάσω –όποτε θέλω και για όσο θέλω- και θα είμαι εγώ. Απλά εγώ, χαρούμενα εγώ, δοτικά εγώ, ήρεμη ότι όλα είναι όπως πρέπει να είναι. Δεν υπήρξε ποτέ, όσες στέγες και αν σκέπασαν το είναι μου, όσα ντουβάρια και αν με προστάτευσαν, όσοι άνθρωποι και αν αγκάλιασαν την χαρά και την λύπη μου. Μισή μέσα, μισή έξω σε όλα. Σπιτάκι πουθενά. «Μήπως είναι μέσα μου;», σκέφτομαι συχνά. «Να το βράσω άμα είναι μέσα σου», απαντάει αυτός ο αυθάδης εαυτός που θέλει τα πράγματα όπως τα θέλει, και το σπιτάκι του ακόμα, και δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο. «Άμα το σπιτάκι σου είναι μέσα σου, άρα πρέπει να γυρνάς σε σένα και να κλείνεσαι για να το βρεις, να το βράσω! Σπίτι σημαίνει άνθρωποι και φως παντού. Αλλιώς είσαι σε μπουντρούμι και το λες σπίτι», ξαναλέει με ειλικρινή απαξίωση, και είμαι σίγουρη πια ότι του βάζει λόγια ένα γλωσσάδικο αλλά τρυφερό πιτσιρίκι που ξεχάστηκε κάπου μέσα μου.

Έτσι ξεκίνησε η μέρα. Με το «να βρεις το σπιτάκι σου, που είναι πάντα φιλόξενο για όλους, αλλά το πιο σπουδαίο είναι ότι όταν βρίσκεσαι εσύ εκεί, δεν σκέφτεσαι ποτέ ότι κάπου αλλού θα ήθελες να είσαι». Απίθανο μέχρι τη στιγμή που έγινε. Σήμερα. Σπιτάκι είναι το δόλιο, τόσο φτάνει, αλλά ήταν σωστό σπιτάκι για όλους και γω δεν ήθελα πουθενά αλλού να είμαι. Και συνέχισε η μέρα με το «να βρεις το λιμάνι σου!». Μπερδεύτηκα λίγο εκεί, σαν να έπρεπε να αποφασίσω αν θέλω σπίτι ή λιμάνι και να ξέρω τώρα που θα είμαι καλύτερα. Ταράχτηκα και λίγο, ξύπνησε όλη η κοινωνική δυσλειτουργία μου, έχασα την ησυχία στην σκέψη μου και άρχισα να σκέφτομαι σπίτια, λιμάνια, πλοία, πόρτες, παράθυρα, αυλές, κλειδαριές, άγκυρες, κόσμος να πάει και να ρχεται, εγώ με τόσο κόσμο να συνδέομαι και να αποσυνδέομαι και να κινδυνεύω να πεθάνω από τις αλλαγές στο ρεύμα και την τάση, χαμός, φασαρία, εγώ να προσπαθώ να τα ταιριάξω όλα -όπως πάντα-, να μην το καταφέρνω νομοτελειακά να ελέγξω τους ανθρώπους την ζωή και εμένα, ο Μαντέλα να μου ψιθυρίζει στο αυτί «απίθανο μέχρι να συμβεί», «να ξανά-συμβεί, το χεις ζήσει, εμπιστεύσου!», να σιγομιλάει και να διορθώνει μια φωνή μέσα μου, «σιγά μην μπορείς να το κάνεις εσύ αυτό», να πετάγεται ο διάολος ο νους μου και γω να ανεβάζω παλμούς και να χάνω την χαρά.

Μέχρι που μια εικόνα ήρθε αβίαστα να φέρει την ηρεμία στην καρδιά μου και να μου δείξει τι θέλω. Ένα σπίτακι στο λιμάνι. Μπορώ; Να ξυπνάω το πρωί και να μην θέλω πουθενά αλλού να είμαι. Εκεί στην καρέκλα μου στον κήπο με έναν διπλό ελληνικό και ένα βιβλίο. Και το λιμάνι εκεί να το βλέπω. Να ξέρω ότι όποτε θέλω, ξανοίγομαι. Και να ξανοίγομαι όντως, όποτε η καρδιά ζητάει να μεγαλώσει. Να ξανοίγομαι με ό,τι έχω. Με βάρκα, με κρουαζιερόπλοιο, με καΐκι, ή μόνο με το σώμα μου γυμνό, με όποιον καιρό είναι, γιατί ξέρω ότι η θάλασσα είναι και αυτή σπίτι μου και δεν θα με πνίξει. Γιατί ξέρω ότι έχω να γυρνάω. Στο λιμάνι. Μου. Και μετά πάνω. Στο σπιτάκι. Μου. Δικό μου και όλων, όπως κάθε άνθρωπος που αγαπήθηκε και αγάπησε. Ανοιχτό να χωράνε όλοι. Κλειστό να ηρεμεί τα σκοτάδια μου. Με μεγάλα παράθυρα να μπαίνει φως. Λουλούδια και δέντρα στον κήπο να μυρίζει ζωή. Φωνές και σιωπές αγαπημένων. Τάξη και αταξία σε ζωτική ισορροπία. Οι καιροί να αλλάζουν και αυτό να είναι επιλογή, όχι συνήθεια. Η πόρτα του να ανοίγει σε όποιον είναι να έρθει άφοβα. Να κλείνει σε όποιον είναι αν φύγει χωρίς τύψεις. Γιατί το σπιτάκι ξέρει, ότι η χαρά του δεν απειλείται από το άνοιξε κλείσε της πόρτας.  Δεν εξαρτάται από τον καιρό. Δεν περιμένει τους επισκέπτες για να υπάρξει, αλλά τους καλοδέχεται πάντα για να υπάρξει και σε αυτούς.

Το σπιτάκι μας στο λιμάνι μας, λοιπόν. Αυτό μας εύχομαι. Δεν είναι εύκολη ευχή. Τα σπίτια και τα λιμάνια το ξέρουν. Αλλά ευτυχώς, έχουν και τα δύο ένα καλό. Είναι εκεί και περιμένουν τον καθένα να τα βρει με τον χρόνο του και την αλήθεια του. Και μόλις τα βρει και μπει εκεί, ο χρόνος γίνεται ξανά άχρονος και η ζωή μετριέται αλλιώς.

Υ.Γ. Μην ξεχυθείτε σε ακρογιαλιές και θάλασσες ψάχνοντας πεισματικά ποιο λιμάνι σας ταιριάζει και που φυσάει λιγότερο. Μην αρχίσετε να παίζετε με τούβλα και λάσπες νομίζοντας ότι φτιάχνετε σπιτάκι. Το σπιτάκι ΜΟΥ και το λιμάνι ΜΟΥ κυκλοφορούν σε διάφορες μορφές και σε όλα τα μέρη. Μέσα μας και έξω μας.

Από παιδί είχα το κουσούρι της σιωπηλής παρατήρησης, παρατηρούσα ανθρώπους, τοπία, διαδρομές, καταστάσεις. Και είδα μάτια που είχαν πηδήξει στο κενό, είδα χέρια κρεμασμένα στα κάγκελα, είδα την παραίτηση να μένει σε όροφο ψηλό, είδα το σώμα να σκεπάζεται με κουβέρτες για μέρες και να κείτεται ζωντανό – νεκρό. Είδα την αποχή από την ζωή, αυτό το μικρό διάλειμμα από αυτήν, την απόρριψη στις εισερχόμενες κλήσεις, την απομάκρυνση από πρόσωπα αγαπημένα και οικεία, την απομόνωση σε δωμάτιο κλειστό. Χτύπησα και ξαναχτύπησα την πόρτα και ήμουν σχεδόν κάθε μέρα εκεί, από αγάπη και ενδιαφέρον. Όχι από οίκτο. Και έχει έναν τρόπο να εντοπίζει ακόμη και το ίχνος της λύπης στο λεπτό. Έχουν μια περηφάνια τα δύσκολα και ας είναι το κεφάλι σκυφτό και το πρόσωπο σκυθρωπό.

Μιλούσε ανοιχτά για την αρρώστια του, έτσι την αποκαλούσε και δεν ντρεπόταν για αυτήν. «Όλα είναι για τους ανθρώπους» είπε. Ένας άνθρωπος τόσο νέος μιλούσε καμιά φορά με μια σοφία βαρύτατη σαν και αυτήν που μόνο οι γηραιότεροι διαθέτουν. «Κάποτε οι ψυχικές ασθένειες ήταν ταμπού και συνυφασμένες με την τρέλα, τα τρελάδικα και τις χούφτες χαπιών. Κουτοί άνθρωποι που τους κυριεύει η άγνοια! Όλοι εν δυνάμει ασθενείς είμαστε. Η κατάθλιψη είναι ένας σκοτεινός ουρανός με σύννεφα που στέκουν εκεί και δεν σε αφήνουν να αντικρίσεις τον ήλιο. Έχω καιρό να αντικρίσω τον ήλιο, θέλω μια μέρα να τον κοιτάξω κατάματα και ας στραβωθώ. Δεν είμαι όμως, έτοιμος ακόμα. Ίσως να θέλω λίγο χρόνο παραπάνω».

Θυμάμαι τις συζητήσεις μας λέξη προς λέξη. Και ελπίζω και υπομένω. Περιμένω την μέρα που θα περπατήσουμε παρέα στη λιακάδα φορώντας τα γυαλιά μας και γελώντας, σπρώχνοντας ο ένας τον άλλον. Θα περιμένω όσο και αν χρειαστεί και θα είμαι εκεί. Είναι φυλακή να μην ξέρεις πώς να βοηθήσεις αυτόν που αγαπάς, είναι σαν να κρατάς ποτιστήρι και να μην μπορείς να ποτίσεις το λουλούδι που μαραίνεται, είναι σφαίρα στην καρδιά να μην μπορείς να σώσεις κάποιον που έχει αποφασίσει προς στιγμήν να πεθάνει. Και όμως ξέρω ένα γιατρικό που πιάνει αγάπη και επιμονή, μ’αυτά γιατρεύονται όλα…

Πότε δεν μπόρεσα να εξηγήσω αυτή τη συνήθεια του ματιού να πιάνει τις λεπτομέρειες, αυτές τις μικρές που ίσα μπορεί να δει. Ένα μυρμήγκι στο χώμα, ένα μικρό πετραδάκι που ξεχωρίζει από τα άλλα, έναν κόκκο άμμου που στραφταλίζει σαν διαμαντάκι από τον ήλιο που μοιάζει με τους άλλους άλλα δεν είναι. Τα σημάδια, τους λεκέδες στα μικροπράγματα, στο ποτήρι που κρατάς, στο μαντήλι που φοράς, στο σημαδεμένο ξύλινο κομοδίνο που ακουμπάς το ρολόι σου. Σου μιλάνε και δεν ακούς, κάνεις πως ακούς και απλώς παρατηρείς την προσπάθεια του μικρού εντόμου να βγει από το κλειστό παράθυρο, την φθαρμένη άσπρη γωνία του χρωματιστού βιβλίου σου και το ξυσμένο μολυβάκι σου που είναι έτοιμο να γράψει στις λευκές κόλλες των σημειώσεων σου.

Εκεί θα γράψεις τα σημαντικά και ασήμαντά σου, τα χαζά και έξυπνά σου, τα ακαταλαβίστικα και τα κατανοητά σου. Και όταν κουραστείς θα ζωγραφίσεις, θα σκεφτείς, θα χαραμίσεις μελάνι από το στυλό σου και μετά λίγη ενέργεια από το κινητό σου. Μια τελίτσα – μουντζούρα στο άσπρο σκηνικό, ένας ψίθυρος – ηχώ σε δωμάτιο κλειστό. Τα πιο μεγάλα έργα τέχνης σου έγιναν αφηρημένα. Αυτά τα σχέδια κεντήματα στο χαρτί που έβρισκες μπροστά σου, αριστουργήματα. Το κάδρο του οπτικού πεδίου σου συνθέτεται όχι με αυτά που βλέπουν όλοι άλλα με αυτά που δεν παρατηρεί κανείς. Ακόμα και η αφηρημάδα των ανθρώπων κρύβει μια φύση καλλιτεχνική, αυτή η στάση τους με το ακίνητο πολυταξιδεμένο βλέμμα έχει χρώματα, ζωντάνια και κινητικότητα.

Η αναγκαστική εστίαση της προσοχής γίνεται αιτία δημιουργίας και αφηρημένης τέχνης. Κουράστηκε το μυαλό από τα τετριμμένα και ψάχνει διεξόδους για να ξεφύγει και να αποφύγει τα χιλιοειπωμένα. Δε θέλει να ακούσει γιατί το πιέζεις; Το καταναγκαστικό ενδιαφέρον για τα αδιάφορα του γεννά μια τάση για διάφορα…