Τα παιδιά βιώνουν όλα τα συναισθήματα και ειδικά τα πιο μικρά παιδιά, τις εναλλαγές αυτών: τη μια στιγμή είναι χαρούμενα, την αμέσως επόμενη στεναχωρημένα ή θυμωμένα. Μια γκάμα συναισθημάτων στον υπέρτατο βαθμό.

Πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε;

Το πρώτο στάδιο είναι αυτό της αναγνώρισης. Να αναγνωρίζουν τα συναισθήματά τους, να μπορούν να τα ονοματίζουν. Στο δεύτερο στάδιο να μπορούν να τα εκφράζουν, να τους δίνουν τον απαραίτητο χρόνο και χώρο και στο τρίτο στάδιο να μάθουν να τα διαχειρίζονται.

Σκεφτείτε να έχετε ένα ξενοδοχείο και το κάθε συναίσθημα να έρχεται και να σας επισκέπτεται. Κάποια από αυτά θα είναι ευχάριστα και κάποια πιο απαιτητικά. Αλλά όλα είναι καλοδεχούμενα και για όλα υπάρχει χώρος.

Για παράδειγμα, σκεφτείτε ότι έρχεται η Λύπη. Η Λύπη είναι ακατάστατη. Συνέχεια ξεχείλιζει τη μπανιέρα και μερικές φορές πλημμυρίζει όλο το δωμάτιο. Όταν η Λύπη έρχεται στο Ξενοδοχείο θα πρέπει να κάνετε ησυχία, γιατί πάντα μιλάει ψιθυριστά. Κι αν δεν ακούσετε προσεκτικά όσα λέει, θα μείνει στο ξενοδοχείο για πολύ καιρό, μέχρι να την ακούσετε.

Και τώρα σκεφτείτε τον Θυμό. Ο Θυμός φωνάζει δυνατά! Φωνάζει τόσο δυνατά και αγριεύει που οι τοίχοι τραντάζονται και ραγίζουν. Χρειάζεται πάρα πολύ χώρο, γι΄αυτο και μένει στο μεγαλύτερο δωμάτιο του Ξενοδοχείου. Αν προσπαθήσετε να τον αποφύγετε, θα μεταμορφωθεί σε άλλα συναισθήματα, όπως είναι η Ενοχή, η Θλίψη ακόμα και η Ντροπή. Είναι καλύτερο να δίνετε χώρο στον Θυμό για να ξεσπά γρηγορότερα.

Μόλις φεύγει ο Θυμός έρχεται η Γαλήνη. Το Ξενοδοχείο ησυχάζει. Η Γαλήνη δείχνει κατανόηση και δεν προκαλεί ποτέ προβλήματα.