Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο το 1883. Ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας και νέος σπούδασε φιλοσοφία. Σε ηλικία 18 ετών μετανάστευσε στο Σικάγο των Η.Π.Α. και αργότερα μετακινήθηκε στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου άρχισε να ασχολείται με το στοίχημα στις ιπποδρομίες. Αφού κέρδισε πάνω από 500.000 δολάρια μέσα σε έξι μήνες επέστρεψε στο Σικάγο.

Εκεί συνέχισε παίζοντας μεγάλα ποσά στα χαρτιά και στα ζάρια και έχασε όσα χρήματα είχε κερδίσει στο Μόντρεαλ. Ωστόσο, έγινε προοδευτικά αριστοτέχνης διάφορων τυχερών παιχνιδιών, απέκτησε μεγάλη φήμη και εξελίχτηκε σε “αξιοθέατο” των διάφορων καζίνο και χαρτοπαικτικών λεσχών όπου έπαιζε. Συχνά μεγάλα καζίνο του πρόσφεραν μεγάλους μισθούς για να δουλέψει για αυτούς αλλά ο Δάνδολος απαντούσε συνήθως αρνητικά.

Το 1949 ο Δάνδολος συμμετείχε σε έναν “μαραθώνιο πόκερ”, με αντίπαλο τον καλύτερο παίκτη πόκερ της εποχής, τονΤζόνυ Μος. Στον μαραθώνιο αυτό, που κράτησε 5 μήνες, με διαλείμματα μόνο για ύπνο και φυσικές ανάγκες, παίχτηκε κάθε παραλλαγή του πόκερ. Ο Δάνδολος έχασε συνολικά πάνω από 2.000.000 δολλάρια.

Σύμφωνα με ένα αστικό μύθο, ο Δάνδολος κάποτε συνόδεψε τον Άλμπερτ Αϊνστάιν στο Λας Βέγκας. Τον συνέστησε στους φίλους του, οι οποίοι υπόθεσε ότι δεν γνώριζαν τον Αϊνστάιν, ως ο “μικρός Αλ από το Πρίνστον, που ελέγχει τη δράση στο Τζέρσεϋ”.

Ο Νομπελίστας φυσικός Ρίτσαρντ Φέινμαν επίσης γνώρισε τον Νίκο Δάνδαλο όπως αναφέρεται στην αυτοβιογραφία του “Σιγουρα θ’ αστειέυεστε κύριε Φέινμαν!”. Ο Νίκος εξηγεί πως κερδίζει όχι απλά ποντάροντας, αλλά γνωρίζοντας τις πιθανότητες του παιγνιδιού και ποντάροντας άντιθετα σε άλλους παίκτες με προκαταλήψεις για το αποτέλεσμα όπως και στην επιρροή της φήμης του στους άλλους παίκτες.

Ήταν άτομο που περιφρονούσε τα χρήματα και υπολογίζεται ότι σε όλη τη ζωή του κέρδισε και έχασε πάνω από 500 εκατομμύρια δολλάρια. Ο ίδιος έλεγε ότι είχε περάσει από την απόλυτη φτώχια στον πλούτο πάνω από 75 φορές. Έδωσε πάνω από 20 εκατομμύρια δολλάρια (περίπου 400 εκατομμύρια με βάση τον πληθωρισμό του 2004) σε φιλανθρωπικά έργα. Στο τέλος της ζωής του ο Δάνδολος είχε μείνει απένταρος και συνέχιζε να παίζει μικρά ποσά σε καζίνα της ΝότιαςΚαλιφόρνιας.

Πέθανε την ημέρα των Χριστουγέννων το 1966.

Ο Αλβέρτος μεγάλωσε στο Μόναχο. Άτακτο παιδί στο σχολείο. Και στα μαθήματα επιεικώς μέτριος. Όχι από τεμπελιά. Από «άποψη». Έλεγε και ξανάλεγε ότι το σχολείο δεν είναι τίποτε άλλο παρά «ένα στρατιωτικό καψόνι για ανεγκέφαλους». Έτσι, προτιμούσε να μελετά στο σπίτι. Τι άλλαξε την εικόνα των γονιών του (και μαζί την εικόνα της ανθρωπότητας για το Σύμπαν); Δύο πατρικά δώρα: μία πυξίδα κι ένα βιβλίο γεωμετρίας.

Συμβιβαζόμενος με τις επιταγές του εκπαιδευτικού συστήματος, φοίτησε στο γυμνάσιο του Αράου της Ελβετίας και σπούδασε φυσική στο Πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Εκεί, το 1901, στα 22 του χρόνια, νυμφεύθηκε τη σερβικής καταγωγής συμφοιτήτριά του Μίλεβα Μάριτς (1875 – 1948). Όπως φάνηκε αργότερα, τους ένωσε μάλλον ο έρωτας για τη φυσική, παρά κάποιο τρελό ερωτικό πάθος. «Οι θεωρίες μας» έλεγε (με έμφαση στον πληθυντικό) όταν αναφερόταν στα επιστημονικά ευρήματά του.

Η Μίλεβα ήταν η ισχυρή γυναίκα πίσω από τον ισχυρό άνδρα. Το επιστημονικό alter ego του, με το οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον πολιτικό μηχανικό Χανς Άλμπερτ Αϊνστάιν (1904-1973) και τον Έντουαρντ Αϊνστάιν (1910-1965), αλλά και τη μελαγχολία που γεννά ένας αποτυχημένος γάμος. Ούτε η επιστημονική μούσα του, όμως, ήταν ευτυχισμένη. Οι καταθλιπτικές κρίσεις της Μίλεβα διαδέχονταν η μία την άλλη (απ’ ό,τι έλεγαν, τα ψυχολογικά προβλήματα ήταν «κληρονομιά» από τη μητέρα της).

Το 1902, ο Αϊνστάιν προσελήφθη «με τα χίλια βάσανα» στο ομοσπονδιακό γραφείο ευρεσιτεχνιών. Ήταν η ευκαιρία της ζωής του. Η θέση – κλειδί για να μελετήσει πάμπολλους φακέλους με διπλώματα ευρεσιτεχνίας διαφόρων επιστημόνων και η αφορμή για να ξεκινήσει την έρευνά του. Το 1905 δημοσιεύει στο επιστημονικό περιοδικό «Χρονικά της Φυσικής» το επαναστατικής φύσης άρθρο του για την Ειδική Θεωρία της Σχετικότητας, που συγκλονίζει την επιστημονική κοινότητα. Η κεντρική ιδέα της θεωρίας ήταν ότι, αν για όλα τα συστήματα αναφοράς η ταχύτητα του φωτός είναι σταθερή και αν όλοι οι φυσικοί νόμοι είναι ίδιοι, τότε τόσο ο χρόνος, όσο και η κίνηση, εξαρτώνται από το σύστημα αναφοράς στο οποίο μετρούνται (η τιμή τους δηλαδή σχετίζεται προς τον εκάστοτε παρατηρητή).

Το 1909 διορίζεται έκτακτος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης κι ένα χρόνο μετά καθηγητής της θεωρητικής φυσικής στο γερμανικό Πανεπιστήμιο της Πράγας, θέση την οποία κράτησε ως το 1912. Ύστερα από τις πιέσεις και την επιμονή διαπρεπών επιστημόνων της εποχής, δέχθηκε να διδάξει στο Ινστιτούτο του Αυτοκράτορα Γουλιέλμου στο Βερολίνο και να γίνει μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Επιστημών. Το Βερολίνο ήταν πλέον η έδρα του. Εκεί χώρισε (το 1914) κι εκεί νυμφεύθηκε για δεύτερη φορά (το 1919), όχι κάποια συνάδελφό του, αλλά την εξαδέλφη του Έλσα Λέβενταλ (1876-1936).

Το 1916 δημοσιεύει τη Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, που είναι μία διευρυμένη εκδοχή της Ειδικής Θεωρίας της Σχετικότητας. Σύμφωνα με τη νέα θεωρία, η ύλη προκαλεί καμπύλωση του χώρου. Η βαρύτητα δεν είναι δύναμη, αλλά αποτέλεσμα του γεγονότος ότι τα κινούμενα σώματα ακολουθούν τη συντομότερη οδό μέσα στον καμπυλωμένο χώρο.

Λέγεται ότι στη διαμόρφωση των μαθηματικών σχέσεων αυτής της θεωρίας μεγάλη ήταν η συμβολή του σπουδαίου έλληνα μαθηματικού Κωνσταντίνου Καραθεοδωρή (1873-1950), με τον οποίο διατηρούσε φιλία. Ο Αϊνστάιν, όπως και ο ίδιος παραδεχόταν, δεν είχε πολύ καλές σχέσεις με τα θεωρητικά μαθηματικά. Ίσως γι’ αυτό φρόντιζε να δημιουργεί φιλίες με σπουδαίους μαθηματικούς (Καραθεοδωρή, Μινκόφσκι, Μπλούμενταλ, Χίλμπερτ).

Ο Αϊνστάιν είναι τώρα ένας καταξιωμένος επιστήμονας, που ανοίγει νέους δρόμους στην επιστήμη. Στις 10 Δεκεμβρίου 1921 η Βασιλική Ακαδημία της Σουηδίας του απονέμει το Νομπέλ Φυσικής για τις εργασίες του στο φωτοηλεκτρικό φαινόμενο, με τις οποίες απέδειξε ότι το φως συμπεριφέρεται ταυτόχρονα ως ένας κυματισμός και μία ροή σωματιδίων, ανοίγοντας το δρόμο κυρίως στην έρευνα σχετικά με τα ραντάρ.

Οι φιλειρηνικές θέσεις του έστρεψαν εναντίον του τη διαβόητη Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών του γερουσιαστή Μακάρθι, ο οποίος τον χαρακτήρισε κομουνιστή και πράκτορα των Σοβιετικών. Το 1965 διαπιστώθηκε ότι ο φάκελλος που είχε ανοίξει γι’ αυτόν το FBI περιείχε 1280 σελίδες.

Ο Αϊνστάιν δεν απαρνήθηκε ποτέ την εβραϊκή καταγωγή του. Έδρασε όσο μπορούσε για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και όταν ο πρωθυπουργός του νεοσύστατου κράτους Νταβίντ Μπεν Γκουριόν του πρότεινε το 1952 να αναλάβει την προεδρία του, αυτός αρνήθηκε, προβάλλοντας τα επιχειρήματα ότι ήταν αρκετά ηλικιωμένος και ότι είχε περιορισμένες πολιτικές ικανότητες.

Το 1948 διαγνώστηκε με ανεύρυσμα αορτής και η εγχείρηση στην οποία υποβλήθηκε δεν έλυσε το πρόβλημα. Η υγεία του έβαινε διαρκώς επιδεινούμενη. Όταν το ανεύρυσμα παρουσιάστηκε και πάλι αρνήθηκε νέα χειρουργική επέμβαση, δηλώντας ότι προτιμούσε να φύγει από τη ζωή όταν έλθει η ώρα του. Αυτό συνέβη στις 18 Απριλίου 1955, στο νοσοκομείο του Πρίνστον.

Το 1860 έθεσε υποψηφιότητα για τον προεδρικό θώκο, τον οποίο και κέρδισε παρ’ όλο που στις νότιες πολιτείες δεν κατόρθωσε να επιβληθεί. Στο μήνυμα προς τον αμερικανικό λαό, τον Μάρτιο του 1861, διακήρυξε πως προσωρινά η δουλεία θα συνεχιζόταν αλλά δεν θα επεκτεινόταν. Οι νότιες πολιτείες όμως είχαν ήδη αποφασίσει για τις επόμενες κινήσεις τους. Οι πολιτείες του Νότου είχαν ήδη σχηματίσει δική τους κυβέρνηση με πρωτεύουσα το Ρίτσμοντ της Βιρτζίνια. Τον Απρίλιο του 1861 ξέσπασε ο Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος. Την Πρωτοχρονιά του 1863 υπέγραψε το περίφημο διάταγμα για τη χειραφέτηση των μαύρων, το οποίο μπήκε ως τροπολογία στο σύνταγμα το 1865. Το 1864, ύστερα και από τις συνεχείς νίκες του στρατού, εκλέχτηκε για δεύτερη φορά πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών με ποσοστό 55%.

Γνώριζε τους αντιπάλους και τους εχθρούς του. Είχε κάποτε εκμυστηρευθεί ότι είχε δύο εχθρούς – στο εξωτερικό τον στρατό των Νοτίων και στο εσωτερικό τους τραπεζίτες δανειστές του κράτους. Και όμως στην ομιλία του μετά την ορκωμοσία της επανεκλογής του, στις 4 Μαρτίου 1865, ο Αβραάμ Λίνκολν διακήρυξε ότι δεν τρέφει «κακίες για κανέναν», ότι ζητεί «ευσπλαχνία για όλους» και ότι επιθυμεί πάνω απ’ όλα «ειρήνη ανάμεσά μας».

Στις 14 Απριλίου 1865, ενώ βρισκόταν σε θεωρείο στο Θέατρο Φορντ της Ουάσιγκτον, ο Τζον Γουίλκς Μπουθ, ηθοποιός και φανατικός υποστηρικτής των Νοτίων, τον πυροβόλησε με μια σφαίρα στο κεφάλι, ενώ αμέσως μετά φώναξε στα λατινικά «Sic semper tyrannis!», δηλαδή «Έτσι πάντα στους τυράννους!». Ο Λίνκολν μεταφέρθηκε σε γειτονικό σπίτι σε κωματώδη κατάσταση, όπου και εξέπνευσε νωρίς το πρωί της 15ης Απριλίου. Ο δολοφόνος του κυνηγήθηκε από τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες και πολιορκήθηκε σε έναν αχυρώνα στη Βιρτζίνια μετά από 12 μέρες, όπου και τραυματίστηκε από πυροβολισμό των διωκτών του, πεθαίνοντας λίγο αργότερα. Όπως αποδείχθηκε, ήταν μέλος σπείρας.

Το 1928 η οικογένειά της μετακομίζει στην Αθήνα. Δεκατρία χρόνια αργότερα, η Έλλη δίνει εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, χωρίς ωστόσο επιτυχία. Παρόλα αυτά, το ταλέντο της αναγνωρίζεται από τη Μαρίκα Κοτοπούλη, η οποία την παίρνει κοντά της και σύντομα γίνεται η αγαπημένη της μαθήτρια. Η Μαρίκα Κοτοπούλη εμπιστεύεται στο έπακρο την Έλλη Λαμπέτη, σε βαθμό που της επιτρέπει να διαβάζει τις ερωτικές επιστολές που είχε λάβει από τον Ίωνα Δραγούμη, στις αρχές του 20ου αιώνα. Εκείνη τη χρονιά αποκτά και το νέο της επώνυμο, το οποίο το εμπνεύστηκε από το βιβλίο «Αστραπόγιανος» του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.

Το 1942 η Έλλη Λαμπέτη εμφανίζεται για πρώτη φορά στο θέατρο, στο πλαίσιο της παράστασης «Η Χάννελε πάει στον Παράδεισο», του Χάουπτμαν. Ακολουθεί στο Θέατρο Τέχνης ο «Γυάλινος Κόσμος» του Καρόλου Κουν. Την ίδια χρονιά κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο, στην ταινία «Αδούλωτοι Σκλάβοι». Από το 1948 συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Κώστα Μουσούρη, τον μεγάλο αντίπαλο του Κουν. Τότε γνωρίζεται και με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, τον πρώτο μεγάλο της έρωτα.

Το 1950 παντρεύται με τον Μάριο Πλωρίτη. Χωρίζουν τρία χρόνια αργότερα, όταν η Έλλη γνωρίζει τον Δημήτρη Χορν. Συγκροτούν το δικό τους θίασο, μαζί με τον Γιώργο Παππά, ανεβάζοντας έργα όπως «Ο βροχοποιός», και το «Νυφικό Κρεβάτι». Στη μεγάλη οθόνη συμπρωταγωνιστούν στην «Κάλπικη Λίρα» (1956) του Γιώργου Τζαβέλα. Άλλες κινηματογραφικές επιτυχίες της Έλλης Λαμπέτη, αυτής της περιόδου, είναι το «Κυριακάτικο Ξύπνημα» (1954), «Το κορίτσι με τα μαύρα» (1956) και «Το τελευταίο ψέμα» (1957) του Μιχάλη Κακογιάννη.

Η σχέση της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν φτάνει στο τέλος της το 1959. Παρά τις αντίθετες δηλώσεις τους, δεν επρόκειτο να ξανασυνεργαστούν ποτέ. Λίγο αργότερα η Λαμπέτη γνωρίζει τον αμερικανό συγγραφέα Γουέικμαν, ο οποίος υπήρξε ο επόμενος σύζυγός της έως το 1976.

Η δεκαετία του ’70 είναι ιδιαίτερα σκληρή για την Έλλη Λαμπέτη. Εξαιτίας της λαχτάρας της για την απόκτηση ενός παιδιού -είχε ήδη χάσει ένα παιδί από τη σχέση της με τον Χορν-, ενεπλάκη σε μία δικαστική περιπέτεια, που κράτησε τέσσερα χρόνια. Οι φυσικοί γονείς της μικρής Ελίζας, την οποία είχε υιοθετήσει, διεκδίκησαν και πήραν την κηδεμονία του παιδιού το 1974.

Τα επόμενα χρόνια ήταν μία μάχη με την επάρατο νόσο, από την οποία είχε προσβληθεί από το 1967. Δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να παίζει στο θέατρο, αποσπώντας εντυπωσιακές κριτικές. Η τελευταία της εμφάνιση γίνεται το 1981, στο έργο «Σάρα – Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού», όπου έπαιξε θαυμαστά το ρόλο της κωφάλαλης Σάρας. Λίγο αργότερα, η υγεία της επιδεινώνεται. Χάνει τη φωνή της και τελικά άφησε την τελευταίας της πνοή στις 3 Σεπτεμβρίου του 1983, στο αμερικάνικο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια εντυπωσίαζε τους πελάτες, αλλά και τους συναδέλφους του, με τις τρομακτικά λεπτομερείς γνώσεις του για χιλιάδες ταινίες. Αρχικά όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός, αλλά δεν τον ένοιαζε ποτέ η διασημότητα. Αυτό που πραγματικά επιθυμούσε ήταν να συνεργαστεί με τους μεγάλους σκηνοθέτες που θαύμαζε, όπως ο Σέρτζιο Λεόνε και ο Μπράιαν ντε Πάλμα.

Ήταν σίγουρος ότι κάποια στιγμή θα τα κατάφερνε, αλλά η αρχή ήταν εξαιρετικά δύσκολη, ειδικά για έναν εκκεντρικό νέο που δεν γνώριζε κανέναν στο Χόλιγουντ.

Το 1987, ο 24χρονος Ταραντίνο προσπαθούσε απεγνωσμένα να βρει δουλειά στον χώρο του θεάματος.  Τελικά έγινε βοηθός παραγωγής σε μια βιντεοταινία με αερόμπικ και ασκήσεις γυμναστικής, που παρουσίαζε ο ηθοποιός Ντολφ Λούντγκρεν, που εκείνη την εποχή ήταν γνωστός μόνο για το μυώδες σώμα του. Μία από τις δουλειές του ήταν να καθαρίζει τα περιττώματα σκύλων από το γκαζόν.

Τον επόμενο χρόνο υποδύθηκε έναν σωσία του Έλβις Πρίσλεϊ σε ένα επεισόδιο της δημοφιλούς τηλεοπτικής σειράς, «Τα Χρυσά Κορίτσια». Δεν καταδέχτηκε να φορέσει κάποια από τις στολές του Πρίσλεϊ και εμφανίστηκε με τα δικά του, καθημερινά ρούχα. Ο ατζέντης του δικαιολόγησε την εμφάνισή του, λέγοντας στους παραγωγούς ότι ο Ταραντίνο είναι «μια διασταύρωση μεταξύ Έλβις Πρίσλεϊ και Τσαρλς Μάνσον». Αναφερόταν φυσικά στον αρχηγό μιας αίρεσης που έστελνε τις ερωμένες του, να σκοτώσουν αθώους ανθρώπους στην Καλιφόρνια. Ένα απ’ τα θύματά τους ήταν και η εγκυμονούσα σύζυγος του Ρόμαν Πολάνσκι, Σάρον Τέιτ.  Αυτή ήταν όλη κι όλη η προϋπηρεσία του Ταραντίνο, όταν κλήθηκε να σκηνοθετήσει την πρώτη του ταινία, το «Reservoir Dogs».

Το φετίχ του Ταραντίνο…

Για πολλά χρόνια, φήμες έλεγαν ότι ο Ταραντίνο είχε φετίχ με τα δάχτυλα των ποδιών. Είχε τραβήξει δεκάδες πλάνα με τα γυμνά πόδια της μούσας του Ούμα Θέρμαν, που πρωταγωνιστούσε στις ταινίες «Pulp Fiction» και «Kill Bill». Το ίδιο έκανε και με τις πρωταγωνίστριες της ταινίας «Death Proof». Στην ταινία «From Dusk til Dawn», όπου πρωταγωνιστούσε ο ίδιος με τον Τζορτζ Κλούνεϊ, ο χαρακτήρας που υποδυόταν έγλυψε την τεκίλα από τα δάχτυλα της Σάλμα Χάγιεκ, της εξωτικής χορεύτριας που επρόκειτο να μεταμορφωθεί σε βαμπίρ. Αργότερα παραδέχτηκε σε συνέντευξή του, πως «έχει αδυναμία στο συγκεκριμένο σημείο του σώματος».

Ο εκκεντρικός Ταραντίνο συγκαταλέγεται ανάμεσα στις σκηνοθετικές ιδιοφυΐες του κινηματογράφου. Εκτός όμως από σκηνοθέτης, είναι σεναριογράφος και ηθοποιός. Έχει πάρει δύο Όσκαρ για τα σενάρια των ταινιών «Pulp Fiction» και «Django Unchained». Το 1996 συνεργάστηκε με τον στενό του φίλο, Ρόμπερτ Ροντρίγκεζ, στην ταινία «From Dusk till Dawn».  Σκηνοθέτησε ο Ροντρίγκεζ, ενώ ο Ταραντίνο έγραψε το σενάριο και πρωταγωνίστησε μαζί με τους Τζορτζ Κλούνεϊ και Χάρβι Καϊτέλ. Υποδύθηκε τον έναν από τους δύο αδελφούς Γκέκο, εγκληματίες και δολοφόνους, που στην προσπάθειά τους να αποδράσουν στο Μεξικό, απαγάγουν μία οικογένεια. Καταλήγουν σε ένα νυχτερινό κέντρο, όπου τους υποδέχονται δεκάδες πανέμορφες γυναίκες. Γρήγορα όμως αντιλαμβάνονται ότι οι μυστηριώδεις χορεύτριες είναι τερατόμορφοι βρυκόλακες που τους επιτίθενται και οι πρωταγωνιστές προσπαθούν να τους αντιμετωπίσουν.

Στις 22 Φεβρουαρίου του 2020 η Κική Δημουλά, ακαδημαϊκός, ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, αιωνίως διαμένουσα στην αγαπημένη της Κυψέλη, όπως δήλωνε στις συνεντεύξεις της, εξάντλησε τον χρόνο της. Στα 89 της χρόνια, «η αυλαία δεν θα αργήσει να πέσει» έλεγε στους κοντινούς της ανθρώπους. Απεβίωσε στις 17 και 56 στο θεραπευτήριο Υγεία. Υπέφερε από σοβαρή χρόνια αναπνευστική αποφρακτική πνευμονοπάθεια.

Με το γλυκό και πικρό, κατάμαυρο χιούμορ της, θα μας παρηγορούσε με ένα φιλοπαίγμον «πώς κάνετε έτσι; Απλά “μεταφερθήκαμε παραπλεύρως”», όπως τιτλοφόρησε το 2007 την ομώνυμη συλλογή της.

«Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος, μιας πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος, ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκριμένα, τις ακολασίες της με έναν άγνωστο τρόπο ζωής. Όταν μετά αρχίζω να καθαρογραφώ, τότε μόνον παρεμβαίνω κατ’ ανάγκην: όπου λείπουν λέξεις, φράσεις ολόκληρες συχνά και το νόημα του οργίου, προσθέτω εκεί δικές μου λέξεις, δικές μου φράσεις, το δικό μου όργιο στο νόημα, ό,τι τέλος πάντων έχει περισσέψει από δικές μου ακολασίες με έναν άλλον, άγνωστο τρόπο ζωής», δήλωσε το 2010, με την ευκαιρία βράβευσής της με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του ποιητικού και πεζογραφικού της έργου.

Μια αλλόκοτη Σίβυλλα της καθημερινότητας, ένας ζεστός μεσογειακός άνθρωπος με τις αντιφάσεις του, που τις μετουσίωνε σε χρόνιες αντιστίξεις· αναφανδόν η αντίστιξη ήταν παρούσα σε κάθε της ποίημα. Τα μεγάλα ζητήματα της ζωής και του θανάτου ακτινογραφούνταν παράλληλα με τα ελάχιστα, τα φευγαλέα. Οι διαλείπουσες λεπτομέρειες της καθημερινότητας και η δόξα των μικρών, αόρατων πραγμάτων, υπό τη μεγέθυνση της ματιάς και του λόγου της, με τη λυρική και την ελεγειακή της αποτύπωση, συνέθεσαν έναν ολότελα δικό της γαλαξία ύφους. Η ποίηση της Δημουλά αποθεώθηκε όχι γιατί κατασκεύασε κάτι επικό, μα για το ακριβώς αντίθετο: μιλούσε για χαρές, φοβίες, αισθήματα, αισθήσεις, αισθαντικότητες, θλίψεις και βαθιές μελαγχολίες που καραδοκούν και αναδύονται ακόμα και μέσα από την απλή διαδικασία μιας φασίνας στο σπίτι ή μιας ξέγνοιαστης βόλτας, Κυριακή με ήλιο, στη Φωκίωνος Νέγρη.

Η Κική Δημουλά, ενεργή, παρατηρήτρια και αδιάλειπτα παρούσα στα ελληνικά γράμματα για μισό αιώνα, κατασκεύασε ένα κοσμοείδωλο τρυφερότητας κοντράστ στη συνήθη ειρωνεία ή τον κυνικό σαρκασμό του ελληνικού ποιητικού μοντερνισμού. Ακολουθώντας μονήρη πορεία, η παραστατική και λεκτική αποτύπωση του υπάρχοντος την ήθελε το 2013 (δημοσίευμα των Νιου Γιορκ Τάιμς) να διεκδικεί με αξιώσεις και ισχυρή πιθανότητα το Βραβείο Νόμπελ. Η πιο σημαντική Ελληνίδα ποιήτρια έγραψε λέξεις για το μεγάλο αλλά και το λίγο του κόσμου, τη στέρηση και την απώλεια, τη ματαιότητα και την κάθαρση, τη λύτρωση και τη λήθη.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών μετακόμισε στη Φιλαδέλφεια της Πενσιλβάνια, όπου έδινε μαθήματα και συνόδευε στο πιάνο τις ερμηνείες διαφόρων τραγουδιστών. Χάρις την οικονομική συνεισφορά δωρητών, άρχισε σπουδές πιάνου στην περίφημη σχολή Juilliard School of Music της Νέας Υόρκης. Ωστόσο, η έλλειψη πόρων την ανάγκασε να τα παρατήσει και να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει η πρώτη Αφρο-αμερικανή σολίστας πιάνου. Αργότερα προσπάθησε να εισαχθεί στο ιδιαίτερα απαιτητικό Curtis Institute της Φιλαδέλφεια, αλλά απορρίφθηκε. Η ίδια πίστευε ότι αυτό έγινε λόγω της φυλετικής της καταγωγής.

Στη συνέχεια στράφηκε στη μπλουζ και την τζαζ μουσική. Το 1954 άρχισε να εμφανίζεται σε νυχτερινό κέντρο της Ατλάντικ Σίτυ με το καλλιτεχνικό της όνομα. Άρχισε να γίνεται γνωστή στο ευρύτερο κοινό το 1959 ερμηνεύοντας σε διασκευή το “I Loves You Porgy” (από το μιούζικαλ Porgy And Bess), το οποίο ήταν και η μοναδική της επιτυχία που θα εισερχόταν στο αμερικανικό Top 40. Ακολούθησε το “My Baby Just Cares For Me” (το οποίο επανήλθε ως επιτυχία τη δεκαετία του 1980, όταν χρησιμοποιήθηκε σε τηλεοπτικές διαφημίσεις του αρώματος Chanel No. 5).

Κατά τη δεκαετία του 1960 η  αναμείχθηκε στο κίνημα για τα Πολιτικά Δικαιώματα και ηχογράφησε μία σειρά τραγουδιών, όπως τα “To Be Young, Gifted And Black” (που έγινε αργότερα μεγάλη επιτυχία σε εκτέλεση της Αρίθα Φράνκλιν) “Blacklash Blues”, “Mississippi Goddam”, “I Wish I Knew How It Would Feel To Be Free” και το “Pirate Jenny” (από την Όπερα της Πεντάρας).

Το 1961, ηχογράφησε μια εκτέλεση του παραδοσιακού τραγουδιού “House Of The Rising Sun”, ένα τραγούδι το οποίο αργότερα ηχογράφησε και ο Bob Dylan, ενώ έγινε μεγάλη επιτυχία από τους Animals. Στα τραγούδια για τα οποία είναι διάσημη περιλαμβάνονται το “I Put A Spell On You”, το “Here Comes The Sun” των Beatles, και το “Four Women”. Η Simone ήταν πολυδιάστατη ως καλλιτέχνης και αυτό ήταν έκδηλο στο σύνολο της μουσικής της, που συχνά είχε την απλότητα της παραδοσιακής μουσικής. Σε μία και μόνη συναυλία, μπορούσε με ευκολία να περνάει από γκόσπελ ήχους σε μπλουζ και τζαζ, και από κομμάτια όπως το “For All We Know”, σε κομμάτια εμποτισμένα με κλασσικές ευρωπαϊκές επιρροές. Στην κινηματογραφική επιτυχία  “The Thomas Crown Affair” του 1968, ξεχώριζε το τραγούδι”Sinner Man” και έφερε τη μουσική της κοντά σε ένα ευρύτερο κοινό.

Το 1971, έφυγε από τις Ηνωμένες Πολιτείες μετά από διαφορές που είχε με ατζέντηδες, δισκογραφικές εταιρίες αλλά και τις φορολογικές Αρχές, επικαλούμενη ως αιτία το ρατσισμό. Έτσι, επιστρέφοντας το 1978, συνελήφθη για φοροδιαφυγή, αφού είχε αρνηθεί να καταβάλει φόρους αρκετών ετών, ως διαμαρτυρία για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Έζησε σε διάφορες χώρες της Καραϊβικής, της Αφρικής και της Ευρώπης, συνεχίζοντας τις εμφανίσεις και μετά τα εξήντα της. Τη δεκαετία του 1980 εμφανιζόταν τακτικά στο τζαζ κλαμπ Ronnie Scott’s στο Λονδίνο.

Στη μουσική βιομηχανία είχε αποκτήσει τη φήμη ανθρώπου δύσκολου στη συνεννόηση και με εκρηκτικό χαρακτήρα, χαρακτηρισμός για τον οποίο η ίδια διαφωνούσε σθεναρά. Είναι χαρακτηριστικό ένα περιστατικό που συνέβη το 1995, όταν έριξε εναντίον του γιου ενός γείτονά της με αεροβόλο όπλο, επειδή γελούσε και την εμπόδιζε να αυτοσυγκεντρωθεί. Αν και η παρουσία της επί σκηνής είχε κάπως απόμακρο και αλαζονικό ύφος, στα μετέπειτα χρόνια έδειχνε να απολαμβάνει ιδιαίτερα να επικοινωνεί με το ακροατήριο, με διηγήσεις συχνά χιουμοριστικών περιστατικών από την καριέρα της και τη μουσική και ερμηνεύοντας κομμάτια κατά παραγγελία των θαυμαστών της.

Κινηματογραφικές ταινίες όπως το “Point Of No Return” του 1993, το “Romeo And Juliet” του 1996 και το “The Thomas Crown Affair” του 1999 (ριμέικ της ταινίας του 1968), περιλάμβαναν μερικά από τα τραγούδια της, παρουσιάζοντας στη νεότερη γενιά την εκφραστική μουσική της. Απεβίωσε στον ύπνο της το 2003 χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο του μαστού. Η αυτοβιογραφία της Σιμόν με τίτλο I Put A Spell On You  εκδόθηκε το 1992.