Μέσα από ένα μικρό εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής πάνω σε μια φωτογραφία του βιβλίου των Θρησκευτικών της Γ΄ Γυμνασίου προέκυψαν αληθινά διαμαντάκια. Μέλη του πολιτιστικού προγράμματος «Ηλεκτρονικό περιοδικό: ΓραφίςΓαλατινής» έγραψαν κείμενα με βάση το ερώτημα: «Αν ήσουν εσύ το πρόσωπο της φωτογραφίας, τι θα σκεφτόσουν;» Με εμψυχώτρια την καθηγήτρια των Θρησκευτικών και συγγραφέα κ. Κωνσταντινίδου Σεβαστή μαθητές και μαθήτριες πειραματίστηκαν με τις λέξεις και μας έδωσαν αξιόλογα κείμενα. Ταυτοχρόνως, με βάση το κείμενό τους έβγαλαν νέες φωτογραφίες.

Δείλι του χειμώνα

Επιτέλους, νιώθω ήρεμη αντικρίζοντας το δείλι, να τρέξω θέλω δίπλα στη θάλασσα σαν παιδί ξανά και να νιώσω ελεύθερη, όπως τα πουλιά που πετούν γαλήνια στον έναστρο ουρανό.

Χριστίνα

Η παρέα μου

Είμαι μόνος μου στη θάλασσα, νιώθω μια μοναξιά, δεν έχω κάποιον φίλο μαζί μου. Έτσι λέω ότι φίλος μου θα είναι η σκιά μου.

Στέλιος

Η διαδρομή

Ο δρόμος της ζωής είναι μεγάλος με ήλιο, θάλασσα αλλά και ψευδαισθήσεις. Θα καταφέρω, άραγε, να τον τελειώσω ποτέ; Όταν τον τελειώσω θα είμαι χαρούμενη; Μόνη θα περπατώ στον ατελείωτο δρόμο ή θα συναντήσω κάποιον άραγε στη διαδρομή; Το μονοπάτι θα είναι γεμάτο ελευθερία και αγάπη ή μίσος και θυμό; Κανείς δεν ξέρει. Ελπίζω, ο Θεός, ο ήλιος στις ψυχές μας, να μου δείξει τον δρόμο και να μη χαθώ.

Ναούμα

Καθημερινές σκέψεις

Ξύπνησα πολύ μπερδεμένη σήμερα. Περνάω δύσκολα αυτές τις μέρες, δεν έχω και την καλύτερη διάθεση. Αποφάσισα να πάω μια βόλτα, έφτασα στη θάλασσα. Το αγαπημένο μου μέρος για να ξεχνιέμαι απ’ όσα συμβαίνουν. Μόλις είδα τη θέα, ένα χαμόγελο εμφανίστηκε ασυναίσθητα στο πρόσωπό μου. Χάρηκα τόσο πολύ που άρχισα να τρέχω.

Ευαγγελία

Απέραντη ομορφιά

Πω, πω, τι τέλεια που φαίνεται ο ήλιος και το μέρος εδώ πέρα! Μακάρι να τρέχω μέχρι να χαθεί αυτή η ομορφιά, μακάρι να αντέξω!

Γιώργος

Μια καλύτερη ζωή

Τρέχω, τρέχω να ξεφύγω, να αφήσω πίσω όλες τις άσχημες στιγμές και να ζήσω μια καλύτερη ζωή.

Στέλλα

Ζωή και Ελευθερία

Θέλω να ζω ελεύθερη, να χορεύω στους δρόμους, να κλαίω και να γελάω δυνατά χωρίς να με ενδιαφέρει τι θα πουν οι άλλοι.Θέλω να αισθάνομαι ελεύθερη, να ζω χωρίς φόβους.

Άννα, Μιχαέλα

Το φως της ελπίδας

Νιώθω ελεύθερη. Επιτέλους, μετά από τόσο καιρό, είμαι εγώ αυτή που θα ορίζω τον εαυτό μου. Έχω βαρεθεί να με περιτριγυρίζουν άτομα που δεν νοιάζονται για εμένα και χρησιμοποιούν συνεχώς τις λέξεις  “μην” και “δεν”. Τώρα με ορμή τρέχω να γεμίσω τα “άδεια” μου όνειρα. Νιώθω την αδρεναλίνη να με κατακλύζει και την υγρή άμμο να κολλάει στα πόδια μου. Κοιτάω την απέραντη θάλασσα και σκέφτομαι όλα αυτά που μπορούσα να κάνω κι όμως δεν έκανα. Μετανιώνω για τα λάθη μου και ζω πλέον με τη θεωρία πως ό,τι γίνεται, πρέπει να το αφήνουμε πίσω και να προχωράμε μπροστά. Αυτό κάνω, κοιτάω τον ορίζοντα και ελπίζω στην επόμενη ανατολή. Αντιμετωπίζω πλέον τη ζωή με ολάνοιχτα τα μάτια μου, όπως προσπαθώ να κοιτάξω τον ήλιο. Είναι λαμπρός εκεί πάνω και έχει το φως της ελπίδας, της δικιάς μου ελπίδας.

Κωνσταντίνα

Μόνος μαζί με τις σκέψεις

Αυτή η φωτογραφία μου βγάζει το συναίσθημα της μοναξιάς και της ελευθερίας. Πολλές φορές για να ξεφύγουμε από τα προβλήματα μας ή τους τοξικούς ανθρώπους θέλουμε να μείνουμε μόνοι για να σκεφτούμε. Έτσι κάνοντας χιλιάδες χιλιόμετρα στον δρόμο της σκέψης καταλήγουμε στο σωστό. Όταν νιώθεις τον καθαρό αέρα να μιλάει στην ψυχή σου, την υγρή άμμο στα πόδια σου, την ηρεμία και τη γαλήνη της θάλασσας, τότε ξεπερνάς όλες τις δυσκολίες προχωρώντας πάντα μπροστά με ψηλά το κεφάλι. Θα συναντήσουμε δυσκολίες, προβληματισμούς, πολλές απορρίψεις. Αυτό, όμως, που θα μας κάνει να νιώσουμε όμορφα είναι να κάτσουμε μόνοι με τον εαυτό μας, για να βρούμε μια λύση.  Έτσι νιώθεις πια ελεύθερος και έτοιμος για τον μακρύ και δύσκολο δρόμο της ζωής.

Ματίνα

Τρέχω, δίχως να θέλω…

Τρέχω, δίχως να θέλω να κρυφτώ από τους αχρείους που με κυνηγούν, για να με βλάψουν. Ούτε να εξαφανισθώ από προσώπου γης! Άλλωστε, δεν έχω να φοβηθώ τίποτα και κανέναν. Ο λόγος, που με κάνει να τρέχω, σαν ένα άγριο, ανεξημέρωτο άλογο στα βουνά και στα λαγκάδια, φοβούμενο μήπως το πιάσουν και το αιχμαλωτίσουν, είναι επειδή νιώθω τόσο μεγάλη ελευθερία, πατώντας επάνω στον δρόμο και τον αγώνα, τη ΖΩΗ!

Ας τρέξουμε, λοιπόν, όλοι μας τον μεγάλο αυτόν δρόμο.

Μαριτίνα

Με θέα το τρέξιμο

Τρέχω να ξεφύγω από την ρουτίνα

Τρέχω να ξεφύγω από την καθημερινότητα

Τρέχω γιατί είμαι ελεύθερος

Τρέχω για μια καθαρή σκέψη

Τρέχω για μένα!

Βαγγέλης

Το μαγικό ηλιοβασίλεμα

Το φως του ήλιου διαπερνά τη σκοτεινιά, αντανακλάται στο νερό και φτάνει στην ψυχή μου. Νιώθω τον ήλιο, τη ζεστασιά να με πλημμυρίζει· όμορφα συναισθήματα, γαλήνη, ηρεμία, ελπίδα παντού.

Γιάννης

Το ηλιοβασίλεμα

Τις δύο τελευταίες εβδομάδες δεν ήμουν και πολύ καλά… Αισθανόμουν μέσα μου λύπη, φόβο, καθόλου αυτοπεποίθηση και πολλά άλλα αρνητικά πράγματα για εμένα. Έτσι για να ξεσκάσω και λίγο, αποφάσισα να πάω στην θάλασσα. Η ώρα πέρασε γρήγορα χωρίς να το καταλάβω… Λίγο πριν φύγω, ήρθε ένα δυνατό φως πάνω μου, γύρισα κι είδα τον ήλιο σιγά σιγά να ανεβαίνει… Μπορώ να πω, πως ξαφνιάστηκα… Όλες οι κακές σκέψεις άρχισαν να εξαφανίζονται μπροστά σε αυτό το λαμπερό θέαμα που είδαν τα μάτια μου!

Αθηνά

Προς το μέλλον

Είμαι ελεύθερος και τρέχω προς το μέλλον μου με μόνο στήριγμα τη σκιά μου.

Κωνσταντίνος

Τρέχον ζήτημα

Τα προβλήματα της καθημερινότητας μ’ έπνιγαν. Έφυγα απ’ το σπίτι. Πήγα στη θάλασσα, στο ηλιοβασίλεμα και στη γαλήνη του ουρανού. Άρχισα να τρέχω, να τρέχω χωρίς σταματημό. Έτρεχα μέχρι να απελευθερωθώ.

Αθανασία

Τρέχοντας κάτω από τον ήλιο

Όταν τρέχω, νιώθω ελεύθερος να κάνω ό,τι θέλω και να φύγω από όλους και απ’ όλα. Νιώθω ότι θέλω να φύγω μακριά από αυτούς που με πληγώνουν και να ζήσω ελεύθερος χωρίς καταπίεση. Θέλω να ξεσκάσω και να ζήσω ήρεμα.

Γιώργος

Μία όμορφη μέρα

Ξεκίνα τη μέρα σου, κάνοντας κάτι όμορφο για τον εαυτό σου. Μην την αφήσεις να χαθεί. Ο ήλιος αρχίζει να λάμπει. Πήγαινε να τρέξεις, να νιώσεις ελεύθερα, να χαρείς, να τα ξεχάσεις όλα!

Μαρία

Η Σεβαστή γεννήθηκε στον Σοχό Θεσσαλονίκης το 1970. Σπούδασε Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές  στη «Δημιουργική Γραφή» στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας.Αυτό τον καιρό σπουδάζει Ελληνικό Πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Από το 2001 εργάζεται στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Τα τελευταία χρόνια μένει μόνιμα στην Κοζάνη. Διηγήματα και ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικές ανθολογίες αλλά και σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Τα δύσκολα γίνονται λίγο πιο εύκολα όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον;

Ναι, πράγματι, το πιστεύω. Όλα γίνονται πιο εύκολα όταν υπάρχει κάποιος δίπλα μας, έτοιμος να βοηθήσει. Μαγικές λύσεις δε θα βρούμε, οι γκρίνιες επιδεινώνουν τις δύσκολες καταστάσεις και δημιουργούν νοσηρότητα. Χρειάζεται ρεαλισμός για να δούμε πού βρισκόμαστε, καλή διάθεση και προθυμία για να βρούμε τι θα κάνουμε. Και συζήτηση, με αυτιά ανοικτά.

Υπάρχει μια στιγμή στον χρόνο που θεωρείτε ως αρχή της συγγραφής;

Η στιγμή που αισθάνεσαι ότι αν δε γράψεις και δε βγάλεις από μέσα σου αυτά που σε κατακλύζουν, θα τρελαθείς.

Πώς ξεκινήσατε να γράφετε το βιβλίο σας; Θυμάστε το αρχικό ερέθισμα;

Το βιβλίο αναφέρεται στην άνοια. Μέσα στην οικογένεια είχαμε προσωπικά βιώματα καθώς χρειάστηκε να ζήσουμε ένα χρονικό διάστημα με την πεθερά μου, η οποία έπασχε από τη συγκεκριμένη ασθένεια. Η συμβίωση αυτή αποτέλεσε το βασικό ερέθισμα για τη μικρή μου ιστορία.

Πώς θα συστήνατε το βιβλίο σας σε κάποιον που δεν γνωρίζει τίποτε για σας;

Μια μικρή ιστορία για τα δύσκολα που γίνονται λίγο πιο εύκολα όταν ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον.

Τι τονίσατε και τι αποφύγατε;

Ήθελα να φανεί αυτό ακριβώς, ότι όλα γίνονται λίγο πιο εύκολα όταν ο ένας συμπαραστέκεται στον άλλον. Οριστικές λύσεις δεν υπάρχουν αλλά υπάρχουν μικρές στιγμές προσφοράς και ευτυχίας κι αυτές τελικά κάνουν τη διαφορά. Επίσης, η βοήθεια όλων μέσα σε μια οικογένεια, από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, είναι πολύτιμη. Κάποια ιδέα θ΄ακουστεί, κάποια πρωτοβουλία θα σκάσει μύτη, κάποια λύση θα βρεθεί. Είναι πολύ σημαντικό να δίνουμε τη δυνατότητα στα παιδιά να εκφράζουν τη γνώμη τους και να αναλαμβάνουν υπεύθυνο ρόλο μέσα σε μια οικογένεια. Οι φρέσκιες ιδέες τους δίνουν λύσεις και μας ξαφνιάζουν με τη δροσιά τους. Ταυτοχρόνως, αναλαμβάνοντας δράση γίνονται υπεύθυνοι και δημιουργικοί άνθρωποι, παύουν να περιμένουν τα πάντα από τους γονείς και ωριμάζουν.Επιπλέον, προσπάθησα να κάνω μια σύνδεση ανάμεσα στον ηλικιωμένο και στο μικρό παιδί, να δούμε τον ηλικιωμένο σαν έναν άνθρωπο που χρειάζεται αγάπη και βοήθεια όπως ακριβώς το μικρό παιδί. Ήθελα, επίσης, αυτό το δύσκολο και επώδυνο θέμα να το προσεγγίσω ανάλαφρα, με χιούμορ και χαρούμενη διάθεση. Από την άλλη, κατέβαλα προσπάθεια να αποφύγω «διδακτισμούς» και «πρέπει», έτοιμες και απλές λύσεις, τυποποιημένες.

Τι απαντάτε σε όσους θα πουν: ακόμη ένας συγγραφέας; Τι το καινούργιο φέρνει;

Το καινούργιο που φέρνει ο κάθε νέος συγγραφέας είναι η ματιά του πάνω στο θέμα. Το αν αξίζει αυτή η ματιά ή όχι θα το αποφασίσει ο αναγνώστης και μόνο αυτός.

Ο δρόμος προς την έκδοση δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα. Ποια είναι η δική σας ιστορία;

Όντως έτσι είναι. Μετά την κρίση η κατάσταση στον εκδοτικό χώρο έχει αλλάξει πολύ. Τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο αν δεν έχεις ήδη καταφέρει κάποια προηγούμενη έκδοση. Εγώ συμμετείχα σε αρκετές συλλογικές δουλειές με διηγήματα και ποιήματα αλλά οι «Μυστικοί πράκτορες σε δράση» είναι το πρώτο προσωπικό μου έργο. Ο εκδοτικός οίκος Μολύβι στη Θεσσαλονίκη αξιολόγησε το κείμενο και ήταν ο πρώτος που μου απάντησε θετικά. Θα έλεγα ότι γενικά δε δυσκολεύτηκα πολύ για την έκδοση αυτή.

Στην εποχή μας η εικόνα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη δύναμη. Ανησυχείτε πως μια μέρα ο γραπτός λόγος ίσως χάσει τον λόγο ύπαρξής του;

Η εικόνα αποτελεί μια άλλη γλώσσα επικοινωνίας, ένας άλλος τρόπος έκφρασης. Σίγουρα κερδίζει έδαφος αλλά θεωρώ ότι ο γραπτός λόγος δεν κινδυνεύει. Βέβαια ο ρυθμός της ζωής κι η επικράτηση μιαςέντονης ταχύτητας σε όλους τους τομείς επηρεάζει, κατά τη γνώμη μου, και τον λόγο. Μεγάλες περιγραφές, φλυαρίες και πλατειασμοί δε γίνονται πια εύκολα αποδεκτά. Καλείται ο συγγραφέας να διαλέξει προσεκτικά τις λέξεις του και ν΄ αξιοποιήσει εργαλεία ώστε η αφήγηση του να κερδίσει τον αναγνώστη από την αρχή και να τον κρατήσει ως το τέλος. Νομίζω ότι αν δεν έχεις κάτι να πεις και αν αυτό το κάτι δεν μπορείς, κυρίως, να το κοινωνήσεις, τότε υπάρχει θέμα.

Κάποιοι λένε, «ένα μεγάλο βιβλίο, χρειάζεται ένα μεγάλο θέμα». Το πιστεύετε;

Πιστεύω ότι ο τρόπος που παρουσιάζεται το θέμα είναι το κομβικό στοιχείο. Είτε είναι μεγάλο είτε είναι μικρό το θέμα, η προσέγγισή του είναι το κλειδί της ανάδειξής του. Όλα έχουν ειπωθεί, όπως πολύ σωστά λέγεται στον χώρο της συγγραφής. Οπότε αυτό που έχει αξία είναι αν η ματιά του συγγραφέα καταφέρει τελικά να τραβήξει τον αναγνώστη μέσα στα σπλάχνα της ιστορίας του.

 Το «καλό» το αναζητούμε στην πρωτοτυπία, στην πλοκή, στη γλώσσα, στην τυποτεχνία των βιβλίων, στο βάθος και το εύρος τους.Πού ρίχνετε μεγαλύτερο βάρος;

Μια καλή ιστορία βρίσκει τον δρόμο της και ταξιδεύει. Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, όλα μετράνε άλλοτε λίγο κι άλλοτε πολύ. Η γλώσσα, ο τρόπος γραφής αλλά και η γενικότερη αισθητική του βιβλίου θεωρώ ότι αποτελούν σημαντικά στοιχεία που καθορίζουν την πορεία του βιβλίου.

Τι διαβάζετε αυτές τις μέρες;

Μόλις τελείωσα τα Έθιμα ταφής της Hannah Kent και ξεκίνησα το Σικελικό Ειδύλλιο της Σώτης Τριανταφύλλου.