Κάνοντας την παραμονή μας στο σπίτι λίγο πιο ευχάριστη, επιλέγουμε να απέχουμε από τις αρνητικές ειδήσεις και σκεφτόμαστε όμορφα. Στιγμές που έχουν χαραχθεί στο μυαλό και την καρδιά μας, σκεπασμένες με χαμόγελα ή δάκρυα, όλες ξεχωριστές κι όλες με τη δική τους αξία για τον καθένα μας. Δεν χρειαζόμαστε κανένα challenge για να ανοίξουμε το μπαούλο με τις παιδικές φωτογραφίες ή να ξεσκονίσουμε τα άλμπουμ που θα μας θυμίσουν πως είμασταν παιδιά. Το θυμόμαστε πολύ καλά. Το θυμόμαστε με νοσταλγία, αγάπη και χαρά. Είναι οι δικές μας ιστορίες που θα διηγούμαστε στους άλλους. Μερικές από αυτές θα μοιραστούμε μαζί σας για να σας φτιάξουμε τη διάθεση και να σας δείξουμε ότι η ζωή είναι όμορφη, ακόμη και με τις δυσκολίες της. Γι’ αυτήν παλεύουμε και γ’ αυτήν αξίζει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.

Ας αρχίσουμε λοιπόν….

Η ψυχή μου σε γνώρισε από το πρώτο δευτερόλεπτο…

Γράφει η Θένια Βασιλειάδου

Δεν έχω και πολλές χαρούμενες αναμνήσεις. Βασανισμένη ψυχή, βλέπεις. Αυτό που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό, είσαι εσύ.

Η πιο όμορφη ανάμνηση της ζωής μου, εσύ.

Με μάτια που λάμπουν σαν να έχουν κλείσει δύο γαλαξίες μέσα τους, ένα βλέμμα πολλά υποσχόμενο και ένα χαμόγελο που σε κάνει διαβητικό μόνο που το κοιτάς.  Μπήκες στη ζωή μου εκείνο το πρωινό του Οκτώβρη και ανέτρεψες τα πάντα σε αυτή. Την πρώτη φορά που άκουσα τη φωνή σου, κάτι σκίρτησε μέσα μου. Την πρώτη φορά που σε είδα, ένιωσα λες και σε ήξερα χρόνια, μια απίστευτη χημεία μεταξύ μας.

Μπορεί για τα δεδομένα της κοινωνίας αυτής, να μην είμαστε το τυπικό ζευγάρι, αυτό που ταιριάζει στα κοινωνικά πρότυπα αυτού του λαού, όμως η ψυχή μου σε γνώρισε από το πρώτο δευτερόλεπτο. Την πρώτη φορά που άκουσα τη φωνή σου, κάτι σκίρτησε μέσα μου. Την πρώτη φορά που σε είδα, ένιωσα λες και σε ήξερα χρόνια, μια απίστευτη χημεία μεταξύ μας. Είμαστε τόσο ίδιοι, αλλά και τόσο διαφορετικοί ταυτόχρονα. Όσο πρέπει για να ταιριάζουμε στα σημαντικά, αλλά και να αποφεύγουμε τη ρουτίνα.

Αυτό που ξέρω, είναι πως μαζί σου βρήκα τη χαμένη μου παιδικότητα και το κλεμμένο μου χαμόγελο. Μαζί σου γίνομαι ξανά παιδί και αυτό είναι τόσο όμορφο.

Είσαι μια βουτιά στο παρελθόν, γιατί μου θυμίζεις πως είναι να είσαι ανέμελος, χαρούμενος, αυθόρμητος, να ζεις και να απολαμβάνεις την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία. Ιδιαίτερο χιούμορ. Πολλές φορές παρεξηγήσιμο. Μια κατηγορία μόνος σου.

Αλλάξαμε ο ένας τον άλλον, προς  το καλύτερο. Γίναμε καλύτεροι άνθρωποι. Εξάλλου, ημερεύει ο άνθρωπος όταν αγαπιέται. Γαληνεύει η ματιά του. Γλυκαίνει το χαμόγελο του. Έναν άνθρωπο με καθαρό βλέμμα και όμορφο χαμόγελο να βρείτε και θα αλλάξει όλη σας η κοσμοθεωρία.

Δύο παιχνίδια, ένα χαμόγελο και μία αξέχαστη ανάμνηση

Γράφει η Παναγιώτα Γάτα

Αναμνήσεις. Στιγμές αποτυπωμένες  στη μνήμη, σε ένα φωτογραφικό υλικό ή ακόμη και σε μία κόλλα χαρτί. Ώρες και μέρες με ανθρώπους που αγαπάμε, που αποτελούν σημαντικό και αναπόσπαστο κομμάτι στη ζωή κάθε ανθρώπου.

Ψαχουλεύοντας αυτές τις μέρες του εγκλεισμού τις φωτογραφίες, έπεσε στα χέρια μου μία που δεν γνώριζα καν πως υπήρχε. Πόσο υπέροχη μέρα… Μία καταπληκτική στιγμή που ευτυχώς απαθανατίστηκε. Σε ένα υπέροχο μέρος, με πολλούς αγαπημένους συγγενείς και μία καταπληκτική τούρτα. Ναι! Ήταν γενέθλια και μάλιστα, δικά μου. Τότε έκλεινα τα έξι και η οικογένειά μου αποφάσισε να μου κάνει πάρτι έκπληξη στο χωριό! Μαζεμένοι γονείς, αδέρφια, ξαδέρφια, διάφοροι συγγενείς και φίλοι. Φυσικά, δύο ήταν οι πιο επιτυχημένες καταστάσεις εκείνης της ημέρας. Όπως γίνεται σε όλα τα παιδικά πάρτι, τα παιδάκια από ένα σημείο και μετά ξεκινούν να παίζουν.  Ειδικά αν είναι σε υπαίθριο χώρο και με τόσο καλό καιρό και εφ’ όσον βρισκόμασταν στην «καρδιά» του καλοκαιριού. Στα μέσα Ιουλίου.

Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες και όπως ήταν αναμενόμενο τα μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά κάνανε μία δική τους ομάδα. Το πρώτο παιχνίδι ήταν ποδόσφαιρο. Ξεκινήσαμε να παίζουμε σαν τρελά. Τρέχαμε πάνω κάτω σαν κυνηγημένα  και σαν να μην υπήρχε αύριο. Τα γκολ στην ομάδα των μικρότερων έμπαιναν συνεχώς. Αποτέλεσμα όπως όλοι περίμεναν… Οι μεγάλοι κέρδισαν και μετά άρχισε η γκρίνια… Και για να μην μας ακούνε άλλο διότι τους είχαμε πάρει τα αυτιά, εν τέλη ξανά παίξαμε και παίξαμε ψείρες. Γέλια, σκισμένα γόνατα, παιδικές φωνές και άφθονη χαρά. Όμως, αυτά τα τρία βήματα για να κάψεις κάποιον άλλο… ήταν τα χειρότερα για κάθε ένα από εμάς τα μικρότερα. Πόσο μεγάλα βήματα να κάνεις όταν είσαι ένα και σαράντα πέντε; Αλλά, επειδή ήμασταν και πολύ πεισματάρικα βάλαμε τα δυνατά μας και επιτέλους, μετά από πολλούς γύρους παιχνιδιού κερδίσαμε. Η ευτυχία ήταν απερίγραπτη που κατορθώσαμε κάτι τέτοιο.

Βλέπετε… Κάτι τέτοιες στιγμές ανακαλύπτουμε πως κάποια πράγματα δεν τα εκτιμάμε όσο τους πρέπει. Η συγκεκριμένη φωτογραφία ήταν το κατάλληλο υλικό για να μου προσφέρει και πάλι ένα πλατύ χαμόγελο και μία υπέροχη ανάμνηση των παιδικών μου χρόνων!

Αναμνήσεις βαθιά κρυμμένες…

Γράφει η Ελένη Δημητριάδου

Οι περισσότεροι δακρύζουν  όταν θυμούνται τα παιδικά τους χρόνια. Άλλοι ξαφνιάζονται με το πόσο έχουν αλλάξει από τότε. Για μένα είναι μια διαφορετική ιστορία. Όλα είναι τόσο εύκολα όταν είσαι μικρός.  Νομίζεις ότι μπορείς να κατακτήσεις όλον τον κόσμο. Και τότε έρχονται τα λεκτικά εμπόδια. «Είσαι μικρή ακόμα». «Θα καταλάβεις όταν μεγαλώσεις». Κι αν δεν θέλω να μεγαλώσω; Κι αν θέλω να παραμείνω για πάντα παιδί μέσα μου;

Εγώ πάντα διαχώριζα τα παιδικά μου χρόνια σε κατηγορίες.
Στις πιο ωραίες στιγμές της ζωής μου και στις πιο δυσάρεστες. Αυτές τις  δυσάρεστες στιγμές έχω φροντίσει να τις κρατήσω κρυμμένες μέσα στο μπαούλο του χρόνου, έχοντας μόνο εγώ τον συνδυασμό για να το ανοίξω.
Σήμερα όμως θέλω να μιλήσω για τις καλές στιγμές. Εκείνες που σχηματίζουν ένα χαμόγελο στο πρόσωπό σου όταν τις θυμάσαι. Εκείνες που κάνουν την ψυχή σου να αγαλλιάζει ανάμεσα στην θλίψη που βιώνουμε καθημερινά.
Θυμάμαι τότε, όταν ήμουν μικρή, είχα πάντα την ανάγκη να είμαι έξω. Αυτό που οι γονείς μου ονόμαζαν ασφάλεια του σπιτιού εμένα μου έμοιαζε με φυλακή. Ήθελα πάντα να κατεβαίνω κάτω στο προαύλιο της πολυκατοικίας μου με τους φίλους μου και να δημιουργούμε τους δικούς μας κανόνες, να κάνουμε πραγματικότητα ό,τι είχαμε στην φαντασία μας. Τρέχαμε, φωνάζαμε, χωρίς να νοιαζόμαστε αν θα λερωθούμε ή αν θα χτυπήσουμε. Το ευχαριστιόμασταν.

Θυμάμαι αυτές τις στιγμές τώρα και θυμώνω με τον εαυτό μου.  Θυμώνω που ήθελα τόσο πολύ να μεγαλώσω τότε. Που άφησα τον χρόνο να με ξεγελάσει έτσι. Ο χρόνος είναι μια αυταπάτη. Περνάει γρήγορα χωρίς να ενδιαφέρεται αν εμείς είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε το τι θα μας φέρει στην πορεία.
Μου λείπουν οι φίλοι μου από τότε. Για μένα ήταν η οικογένεια μου, τουλάχιστον η χαρούμενη εκδοχή μιας οικογένειας. Τώρα την θυμάμαι κοιτάζοντας έξω απτό παράθυρο μου, εγκλωβισμένη εδώ μέσα. Παλεύοντας με τους δαίμονες μου. Καιρός ήταν για όλους μας να το κάνουμε αυτό, αρκετά γυρνούσαμε την πλάτη στους φόβους μας και τους αφήναμε πίσω βγαίνοντας από τα σπίτια μας.
Κι αυτές τις στιγμές που ζούμε τώρα θα τις θεωρούμε αναμνήσεις μια μέρα. Κι εγώ έχω σκοπό να τις κρατήσω έξω απ’ το μπαούλο μου. Ως ένδειξη αναγέννησης. Για εμάς τους ίδιους αλλά και για τον πλανήτη μας, που τον έχουμε ταλαιπωρήσει τόσο πολύ με τα λάθη μας. Και ίσως μια μέρα κι εγώ καταφέρω να πετάξω αυτό το μπαούλο του παρελθόντος και δω την θετική πλευρά των πραγμάτων. Ίσως μια μέρα, το καταφέρω κι αυτό…

Η φράση της ζωής μου… «Όλα είναι δρόμος»

Γράφει η Ελευθερία Θεοχαροπούλου

Οι  στιγμές που θυμάμαι το ταξίδι με τον μπαμπά μου, είναι πολλές, ένα ταξίδι μεγάλο, ένα ταξίδι που μου έδωσε την δυνατότητα να γνωρίσω όλη την Ευρώπη και με σημάδεψε.

Τα χιλιόμετρα αμέτρητα και η λαχτάρα μου τεράστια! Ανυπομονούσα μήνες πριν για το ταξίδι αυτό. Το είχα ονειρευτεί…

Πράγματι οι εικόνες, οι ήχοι, η μουσική, οι κουβέντες μας με τον πατέρα μου ήταν καλύτερες από ότι φανταζόμουν.

Ο πατέρας μου ήταν επαγγελματίας οδηγός. Ταξίδευε συχνά. Αυτό το ταξίδι όμως ήταν προορισμένο να το κάνει μαζί μου.

Έρχεται η στιγμή που φτάνουμε στον πρώτο μας προορισμό στο λιμάνι της Ηγουμενίτσας. Ένα ταξίδι 14 ωρών. Ήταν απόγευμα θυμάμαι. Η ζέστη αφόρητη. Αύγουστος μήνας. Από την άλλη πλευρά η χαρά μου ήταν απερίγραπτη, οι ώρες μου πέρασαν ανακαλύπτοντας τους χώρους του καραβιού.

Κάπου εκεί το όνειρο μου είχε ξεκινήσει, διψούσα για να το ζήσω, να τα ζήσω όλα. Παρατηρούσα τα πάντα και θυμάμαι τις αναρίθμητες ερωτήσεις που έκανα στον μπαμπά μου και αυτός  ποτέ δεν κουράζονταν και απαντούσε σε όλες.

Οι ώρες περνούσαν γρήγορα και ξαφνικά βρεθήκαμε στο λιμάνι της Αγκόνα. Εκεί ήταν που έπρεπε να αρχίσω να μαθαίνω καινούριους κώδικες συμπεριφοράς. Υπήρχε άγχος έπρεπε να είμαστε συνεπείς στις προθεσμίες φόρτωσης και εκφόρτωσης.

Ξημέρωσε, αφήσαμε την Ιταλία περνάμε τα τούνελ, βλέπουμε τις Άλπεις, την Αυστρία φτάνουμε στη Γερμανία.

Οι εικόνες της θάλασσας που τόσο κοντά μας έδειχνε, σα να την διασχίζαμε με είχαν συνεπάρει. Φτάσαμε στην Χάγη της Ολλανδίας όπου ξεφορτώσαμε τα ελληνικά προϊόντα που όλοι εκεί λάτρευαν.

Ο μπαμπάς μου ξεκίνησε την ξενάγηση στους δρόμους του Ρότερνταμ, στη μοναδική σκεπαστή αγορά, στολίδι. Δρόμοι με πλακόστρωτο και δίπλα μας κυλάει ο ποταμός Ρόττε. Την μεγαλύτερη εντύπωση μου έκαναν οι βιτρίνες  με γυναίκες, τόσο εντυπωσιακές, σαν ψεύτικες. Έμεινα να τις χαζεύω απέναντι σε μια καφετερία.  Περνούσα πολύ όμορφα, γελούσαμε πολύ με τον μπαμπά μου και τις ιστορίες για τα ταξίδια του. Ένιωθα παράξενα, ζούσα στιγμές πολύ έντονες, ειδικά για εκείνη την εποχή. Δεν μπορούσα να το συνειδητοποιήσω.

Ξεκινάμε για τους επόμενους προορισμούς μας. Σειρά είχε το Βέλγιο, οι Βρυξέλλες και η Γαλλία. Θυμάμαι τις βόλτες με την βάρκα στην πλατεία Σαν Μάρκο, οι βενετικές μάσκες «με φλέρταραν» από ώρα, οπού τελικά αγόρασα μερικές. Στην γέφυρα των αναστεναγμών εγώ και ο αγαπημένος μου πατέρας αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το ταξίδι της επιστροφής.

Ήμουν ένα κορίτσι με πείσμα και τσαγανό παρά τους χαμηλούς μου τόνους μπόρεσα να διαχειριστώ άψογα την ζωή των νταλικέρηδων.

Η νοσταλγία των φοιτητικών χρόνων

Γράφει η Ιωάννα Καραθανάση

  Θυμάμαι το πρώτο βράδυ στο φοιτητικό μου σπίτι στην Θεσσαλονίκη. Μέσα στο δικό μου παλατάκι προστατευμένη από μία τεράστια πόλη, όπου η μοναξιά μου χανόταν στα πολύβουα σταυροδρόμια της, οι ανησυχίες μου ήταν πολλές. Πώς θα καταφέρω να ξεκλειδώσω αυτή την άγνωστη για μένα περιοχή, πώς θα καταφέρω να αποκτήσω συνταξιδιώτες σε αυτή την νέα πορεία, αλλά και πόσο θα δυσκολευτώ με τα δεδομένα της σχολής. Όλο αυτό το βασανιστήριο των ερωτήσεων κόπασε όταν σκέφτηκα πως είχα μπροστά μου χρόνο για να ανακαλύψω την πραγματικότητα. Κι όμως ο καιρός πέρασε τόσο γρήγορα.

Οι αναμνήσεις από τις πολύωρες βόλτες στην παραλία μετά από μία κουραστική ημέρα, από τα ξενύχτια σε σπίτια και κλαμπ και από τις ατέλειωτες συζητήσεις με φίλους είναι χαραγμένες βαθιά μέσα μου. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη χαρά μας κάθε Σεπτέμβρη όταν γυρνούσαμε από τις καλοκαιρινές διακοπές για να ξεκινήσουμε το επόμενο έτος με την ίδια αγωνία και ανυπομονησία για τις νέες περιπέτειες που θα ξεδιπλώνονταν. Τόσο όμορφες στιγμές που αξίζει να ζήσει ο καθένας. Είναι μία εμπειρία που δεν μπορεί να αποτυπωθεί όσο καλά κι αν προσπαθήσεις να την γράψεις. Απλώς την μοιράζεσαι με τα άτομα, που την έχεις ζήσει, και την αναπολείς. Είναι βιώματα που θα σας ενώνουν και  θα σας συγκινούν για πάντα.

Υπάρχουν, βέβαια, και δυσκολίες για τις οποίες κανένας δεν σε έχει προετοιμάσει. Όλοι νομίζουμε ότι μετά τις πανελλήνιες δεν θα χρειάζεται να διαβάζουμε πολύ. Η αλήθεια είναι ότι το διάβασμα ήταν απαιτητικό, τα μαθήματα πολλά και η κούραση λόγω των μεγάλων αποστάσεων εξαντλητική. Επίσης, η διαχείριση ενός σπιτιού δεν ήταν τόσο εύκολη όσο πίστευα τελικά. Όμως, κι αυτές οι στιγμές ήταν μοναδικές.

Φτάνοντας στο πέρας των φοιτητικών μου χρόνων ήταν η πιο δύσκολη στιγμή που έπρεπε να αντιμετωπίσω. Δεν ήθελα να πιστέψω ότι όλο αυτό το παραμύθι τελείωσε. Ποτέ δεν είσαι έτοιμος γι’ αυτό. Αναγκάζεσαι να ξεριζωθείς από το σπίτι σου κλείνοντας την πόρτα για τελευταία φορά με δάκρια στα μάτια, να χωριστείς από την παρέα σου, καθώς ο καθένας θα πρέπει να ακολουθήσει τον δρόμο του  και να αναθεωρήσεις τη ζωή σου.

Τώρα  πια όταν  επισκέπτομαι την φοιτητική μου πόλη κάθε σημείο της μου φέρνει μνήμες και ακούω ακόμα τα γέλια της παρέας μου ανάμεσα στο πλήθος σχηματίζοντας ένα νοσταλγικό χαμόγελο στα χείλη μου για τα περασμένα μεγαλεία που βίωσα κάποτε.

Γροθιά στο στομάχι

Γράφει η Βάια Λαμπροπούλου

Ήμουνα και εγώ κάποτε έφηβη. Έκανα παρέες με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους. Αγαπούσα να βλέπω τους ανθρώπους ως ξεχωριστές προσωπικότητες. Μια παρέα κοριτσιών πρέσβευε ως στάση ζωής το ” ναρκωτικά, σεξ και ροκ”. Το δικό του στυλ διαφορετικό. Πάντα σέβομαι τους ανθρώπους και αυτό μου δίδαξαν οι γονείς μου “σεβασμό στο ίδιο , σεβασμό στο διαφορετικό”.

Αγαπούσα τα κορίτσια αυτά, κάτι με προσέλκυε στην παρέα τους. Ζούσα μοναδικές στιγμές με την παρέα από την πρωτεύουσα, ζούσα επικίνδυνα, κατά τα δικά μου δεδομένα.  Τα ναρκωτικά δεν μου πέρασε από το μυαλό να τα δοκιμάσω. Ξέρω το γιατί. Ούτε τσιγάρο λιγουρευόμουνα ,ούτε τη σκόνη τη λευκή που ματώνει τα ρουθούνια.

Κάποτε μια από τις κοπέλες μου μίλησε απότομα για την επιλογή μου να είμαι στην παρέα και να μην τις ακολουθώ σε ό,τι κάνουν. Της απάντησα πως δεν έβρισκα το λόγο να συμμετέχω και πως προσωπικά σεβόμουν την επιλογή τους να κάνουν αυτό που θέλουν δίχως να τους κατακρίνω. Σηκώθηκε όρθια , θυμάμαι, οι άλλες καθόμασταν στο πάτωμα και μου εξηγούσε πως όταν πίνεις τα χαπάκια τα μαγικά βλέπεις χρώματα να γυρίζουν γύρω σου και αυτό είναι ωραίο.

Την κοιτούσα με απορία. Τα μάτια μου ακολουθούσαν τα σχήματα που μου έδειχνε με τα χέρια της. “Αυτό είναι το ωραίο; Τα χρώματα;”, σκεφτόμουν. Δεν μιλούσα. Δεν υπήρχε λόγος να μιλήσω. Δεν τις ενδιέφερε να με ακούσουν.

Σηκώθηκα και εγώ όρθια και της απάντησα έντονα πως εγώ αυτά τα χρώματα και τα σχέδια γύρω μου τα βλέπω και χωρίς ουσίες ,τα δημιουργώ και τα χαίρομαι από μόνη μου. Και έκανα κινήσεις με τα χέρια μου. Τις τράβηξα την προσοχή. “Να, βλέπω και αυτή την πράσινη γάτα”, είπα και έδειξα ένα γάτο που περνούσε σαν σφαίρα μπροστά μας. Τα κορίτσια γύρισαν το κεφάλι και είδαν τον γάτο. Ήταν πράσινος. Αφού και εγώ έτριψα τα μάτια μου. Με χειροκρότησαν έντονα. Είδα τον θαυμασμό στα μάτια τους.

Με τον καιρό με αγάπησαν πολύ, δεν μου είπαν ξανά για τα ναρκωτικά,  δεν ήταν επιλογή μου να μην ανήκω σε αυτές, επιλογή μου ήταν να μην ήμουν σαν και αυτές. Τα κορίτσια αποδεκατίστηκαν με τα χρόνια. Τα ναρκωτικά είναι μάστιγα.

Μπορεί να μην έζησα τη ζωή μου εύκολα, μπορεί να μου χρειάστηκε να δω χρώματα γύρω μου στα δύσκολα, μπορεί να μην έχω δρόμους στρωμένους με ροδοπέταλα, μπορεί να ξέφυγα αρκετές φορές. Μπορεί να κινδύνευσα διαφορετικά. Αλλά Ζω. Ζω και χαίρομαι. Και αυτό είναι η ωραιότερη παλέτα χρωμάτων. Γιατί εγώ βλέπω την πράσινη γάτα ακόμη…

Σκέφτομαι και γράφω : Όταν μεγαλώσω θα γίνω Δήμαρχος !

Γράφει η Αργυρώ Ξανθοπούλου

Πάνε σχεδόν 18 χρόνια από την μέρα που η κυρία Δήμητρα μας ρώτησε τι θέλουμε να γίνουμε όταν μεγαλώσουμε. Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω Δήμαρχος. Θέλω να φτιάξω την παιδική χαρά και να βάλω ένα μεγάλο σιντριβάνι στο πάρκο. Λοιπόν τώρα που το σκέφτομαι…  Πάντα νοιαζόμουν για τους συνδημότες μου . Πως να ξεχάσω άλλωστε τις ατελείωτες ώρες στο μπαλκόνι να ρωτάω  «γεια σας τι κάνετε , πως είστε , η γυναικά σας τα παιδιά σας».

Στην πορεία ασχολήθηκα με τα πολιτιστικά δρώμενα. Όντας τυχερή καθώς μεγάλωσα σε μια γειτονιά γεμάτη παιδιά, οι  ομαδικές δραστηριότητες πήγαιναν και ερχόταν. Μια από αυτές ήταν οι θεατρικές παραστάσεις που λάμβαναν χώρα στον πεζόδρομο κάτω από τα σπίτια μας. Κατεβάσαμε  καρέκλες, τραπέζια, ρούχα, διακοσμητικά, κάπως έπρεπε να κάνουμε τα σκηνικά. Στο διάλειμμα προσφέραμε και μουσική από ένα στερεοφωνικό  το οποίο συνδέσαμε σε γειτονική πολυκατοικία. Όλα αυτά φυσικά επί πληρωμή!

Η κουμπάρα μου η  Έφη  έχει να το λέει! Καλούσα τους γονείς λέγοντάς τους να έρθουν να δούνε τα παιδιά τους και μόλις ερχόταν τους έλεγα ότι έχει και εισιτήριο . Αργυρώ κατά τα άλλα! Τα χρήματα βεβαίως πήγαιναν υπέρ του θιάσου καθώς τα εκμεταλλευόμασταν κατάλληλος πηγαίνοντας όλοι μαζί για πίτσα!

Αν θεωρήσεις ότι δεν με ενδιέφεραν τα προβλήματα της καθημερινότητας, κάνεις μεγάλο λάθος. Ήμουν περίπου Γ Δημοτικού. Ο πατέρας μου, στο επάγγελμα αγρότης συνήθιζε τα απογεύματα να με πηγαίνει  βόλτες στον κάμπο και να μου δείχνει τις καλλιέργειες  κάτι που καθιστούσαν δύσκολο  οι πολλές λακκούβες.

Μια μέρα λοιπόν, νύχτα για την ακρίβεια στην αυλή του σχολείου έχουμε πάει με την μαμά μου να δούμε μια καλοκαιρινή  παράσταση. Εκεί στην πρώτη σειρά ο τότε κ. Δήμαρχος. Να η ευκαιρία σκέφτηκα! Οπλισμένη με περίσσιο θάρρος κατευθύνθηκα προς το μέρος του. Η  μαμά μου απορημένη με ακολούθησε .

«Κύριε δήμαρχε, πότε θα φτιάξετε τους αγροτικούς δρόμους που είναι γεμάτοι λακκούβες ; Δεν μπορεί ο μπαμπάς μου να πάει στην  δουλειά του».

Έπειτα ασχολήθηκα  με την τοπική οικονομία. Με την παιδική μου φίλη Λένα ανοίγαμε  διάφορες επιχειρήσεις στην είσοδο των πολυκατοικιών , πουλώντας αντικείμενα που δεν χρειαζόμασταν  και φτιάχνοντας κολόνιες από  λουλούδια, οινόπνευμα και νερό….ας μη σχολιάσουμε το αποτέλεσμα.

Η πολιτική αυτή καριέρα συνεχίστηκε ως την Γ Λυκείου έχοντας πάντα για δεξί μου χέρι τον Σωτήρη. Μαζί παίρναμε τις εκλογές και φυσικά κερνούσαμε σοκολατάκια για την νίκη !

Είμαι 28… Το περίεργο είναι πως ακόμη θέλω να γίνει αυτή η ανάπλαση στο πάρκο, ακόμη τρέχω σε θεατρικές παραστάσεις ,  συμβάλω στην τοπική οικονομία καθώς διατηρώ το κατάστημά μου εδώ , ακόμη ρωτάω πως είναι η γυναίκα σας και τα παιδιά σας. Η κουμπάρα μου με αποκαλεί ‘Εβραία’ για τα εισιτήρια που  ζητούσα, ακόμη με τον Σωτήρη συζητάμε για εκλογές. Οι αγροτικοί δρόμοι έχουν παραμείνει με τις  ίδιες ακριβώς λακκούβες!

Στο κάθισμα ενός αυτοκινήτου συλλέξαμε τις ομορφότερες παιδικές αναμνήσεις

Γράφει ο  Χρήστος Σαλαμπουκίδης 

Φασαρία .. ένα παντζούρι ανοίγει απότομα και ο ψίθυρος στο αυτί ” ξύπνα μικρέ σε  λίγο ξεκινάμε ” . Πάντα μου άρεσε  το κυριακάτικο ξύπνημα συνήθως ήταν από τον πατέρα μου , γλυκό και διακριτικό άλλοτε, λίγο εκνευριστικό, συνήθως μου έκλεινε  την μύτη μέχρι να  ξυπνήσω , διαφορετικό από εκείνο το καθημερινό της μητέρας, το ” Σήκω, τέλος το χουζούρι, ετοιμάσου για σχολείο” .

Ο προορισμός  δεν ήταν πάντα  γνωστός. Για την ακρίβεια τις περισσότερες  φορές ήταν απλά μια Κυριακάτικη βόλτα.  Το ντεπόζιτο του αυτοκινήτου γέμιζε από το προηγούμενο βράδυ και αποτελούσε  υπόσχεση ότι την επομένη μέρα θα καταπιούμε τα χιλιόμετρα . Η όποια κούραση  υπήρχε στην διαδρομή  δεν έπαιζε και μεγάλο ρόλο, ούτε καν η ζάλη από τις  στροφές που ίσως  συναντούσαμε στεκόταν αφορμή για να χαλάσει η διάθεση , έφτανε  που η απόφαση είχε παρθεί και ήμαστε ήδη έτοιμοι να ξεκινήσουμε .

Το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου άνοιγε και ο χάρτης  στα χέρια της μητέρας σήμαινε την έναρξη  της  διαδρομής με τα όσα  θα ακολουθούσαν , λίγο η μουσική , λίγο το  γέλιο και η συζήτηση και μια  λάθος  στροφή όλο και θα  αποκάλυπτε  κάποια  ομορφιά που δεν περιμέναμε  να δούμε . Το πίσω κάθισμα  ήταν το “σαλόνι” της  Κυριακής . Το ριγέ άσπρο-κόκκινο καλαμάκι  στο πάντα  αντιπαθητικό γάλα κακάο που δεν θέλαμε να πιούμε ήταν το σήμα κατατεθέν μιας  εποχής  αγνότητας που πολλοί σήμερα  και δη αυτή την περίοδο αναζητούμε.

Είτε  οι ορεινές  διαδρομές μέσα από δρόμους με  στροφές που το φως  έπαιζε κρυφτό ανάμεσα  από τα φύλλα μέχρι να περάσει το τζάμι του αυτοκινήτου , είτε εκείνες που περνούσαν  δίπλα από τη θάλασσα, ανάλογα την εξόρμηση, και εκείνη η πράσινη κασέτα  στο ραδιόφωνο αρκούσαν  για να περάσουμε  μερικές όμορφες  οικογενειακές  στιγμές .  Μία βόλτα  γεμάτη  τρέλα  και ανεμελιά κάθε Κυριακάτικη  βόλτα  με τους γονείς .Το αυτοκίνητο σταματούσε και ανάλογα με την τοποθεσία  αποκτούσε  ενδιαφέρον και η παραμονή .

Πάντα ήταν ωραία,  μια ορεινή  βόλτα,  να περπατάς μέσα σε  μονοπάτια ή σε πλακόστρωτα δρομάκια από το πρώτο πάτημα  στα  φύλλα μέχρι και το τελευταίο,  που τα πόδια πατούσαν πάλι μέσα στο αυτοκίνητο. Μαζί μας   κουβαλούσαμε κι ένα-δυο κολλημένα  φύλλα στο χαλάκι κι όλα ήταν μαγικά. Το ίδιο και στην θάλασσα. Πάντα  η άμμος που έμπαινε μέσα στα παπούτσια γινόταν, μέχρι να πέσει το πρώτο γέλιο και να γεμίσει το αυτοκίνητο χαμόγελα,  αιτία για  “γκρίνια” για τα λερωμένα  καθίσματα. Βρίσκαμε και καταλαβαίναμε τι θα πει ευτυχία μέσα σε εκείνο το αυτοκίνητο , με κάτι τέτοιες  απλές  στιγμές μάθαμε  πως  είναι να γελάς , να κλαις , να χαίρεσαι , να στενοχωριέσαι, αλλά κυρίως μάθαμε  πως  χτίζονται αναμνήσεις, με εικόνες και ήχους  αυθεντικούς και πεντακάθαρους,  φορτωμένους με  αγάπη . Ένα “flashback”  ή αλλιώς  χρονικό πισωγύρισμα,  σε κάνει να διερωτάσαι τι σου έχει μείνει και τι αποκόμισες από εκείνα τα κυριακάτικα  πρωϊνά στο πίσω κάθισμα .

Ξαφνικά θα έρθει  ένα  αβίαστο χαμόγελο παρέα με το μελτέμι των αναμνήσεων. Τις  κράτησε  στην αποθήκη του το μυαλό,  εκείνες  τις καθαρές και φορτισμένες με αγνότητα  εικόνες  για να είναι σωσίβιο στην δύσκολη ενηλικίωση θαρρείς σανίδα  σωτηρίας όταν η ζόρικη καθημερινότητα  στον κόσμο τον μεγάλων θα σε τραβάει στον βούρκο της. Αναμνήσεις. Μια λέξη χιλιάδες  εικόνες  , αρώματα, μυρωδιές, γέλια , γρατζουνιές και συνάμα  ένας  υπέροχος και μοναδικός τρόπος να κρατάμε το παρελθόν για να συντηρούμε το παρόν κάνοντας όνειρα για το μέλλον και όλες  μέσα  σε εκείνο το αυτοκίνητο πλασμένες  έτσι ώστε αποτελούν το μέσο του τώρα με το τότε.

Έπειτα όμως  το αυτοκίνητο εκείνο πάλιωσε και εσύ μεγάλωσες και από το πίσω κάθισμα με οδηγό εκείνες τις  αναμνήσεις είσαι στο τιμόνι ενός  άλλου αυτοκινήτου. Στο τιμόνι του δικού σου αυτοκινήτου και παράλληλα στο τιμόνι της  ζωής,  έτοιμος να  πλάσεις  τις δικές σου αναμνήσεις για κάποιον που κάθεται ή ονειρεύεσαι να καθίσει στο πίσω κάθισμα. Πόσο όμορφο πράγμα είναι να είσαι ενήλικος  και να θυμάσαι όλες  εκείνες  τις  αναμνήσεις που κινηματογράφησε  η  ζωή σε  ένα παράθυρο  που έμοιαζε με καμβάς  και να αναρωτιέσαι .. «αχ ζωή , που να είναι άραγε εκείνο το αυτοκίνητο , άραγε θυμάται τις  αναμνήσεις που μου ζωγράφισε  στη σκέψη;»

Όλους αυτούς τους ανθρώπους που παλεύουν για τη ζωή, που προσφέρουν στον συνάνθρωπο, που υπηρετούν την πατρίδα. Τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, τον απλό άνθρωπο αλλά σημαντικό.

Άνθρωποι απλοί, σπουδαίοι, πλούσιοι , φτωχοί, με διαφορετική εξωτερική εμφάνιση , με αδυναμίες και πάθη, με ελαττώματα και προτερήματα. Άνθρωποι με μικρές και μεγάλες ιστορίες. Άνθρωποι ήσυχοι και ευγενικοί, αγωνιστές της ζωής , ήρωες της καθημερινότητας. Κάποιοι  δίνουν μάχες για την υγεία τους, την οικογένειά τους, την επιβίωσή τους, την επαγγελματική τους πορεία, την οικονομική τους αξιοπρέπεια. Άνθρωποι που περπατούν με ψηλά το κεφάλι , άλλοι χαμογελούν κι άλλοι απλά σιωπούν. Άλλοι χαρούμενοι κι άλλοι θλιμμένοι.

Όλοι έχουν ένα κοινό στοιχείο. Είναι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτα κι έχουν ανάγκη την ανθρωπιά, την αγάπη και το σεβασμό μας. Κάποιοι άνθρωποι αυτές τις μέρες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και προσφέρουν με όποιο τρόπο μπορούν . Πάντα προσφέρουν, γιατί επέλεξαν μέσα από τη δουλειά τους να υπηρετούν τον συνάνθρωπο, την κοινωνία, την πατρίδα. Γι’ αυτούς μιλάμε . Σ’ αυτούς αφιερώνουμε αυτό το δημοσίευμα.

Εσύ; Χειροκρότησες;

Γράφει η Θένια Βασιλειάδου

Τις τελευταίες ημέρες βιώνουμε την έξαρση της επιδημίας του κορονοϊού, που θέτει σε κίνδυνο την υγεία των οικογενειών μας και τη δική μας. Όλοι έχουμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον ηλικιωμένους, άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, αλλά και άλλους που εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες και είναι περισσότερο εκτεθειμένοι. Όλοι ανησυχούμε, ενημερωνόμαστε από τους αρμόδιους, απολυμαίνουμε παντού, μένουμε σπίτι και κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να προστατέψουμε τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους συντρόφους μας και τους εαυτούς μας.

Πολλοί από μας όμως εργάζονται σε καταστήματα τροφίμων, τράπεζες, δημόσιες Υπηρεσίες , φαρμακεία, σε μονάδες Υγείας και Νοσοκομεία, εξυπηρετώντας πολύ κόσμο που μπορεί να μεταφέρει τον ιό Covid-19. Πρέπει όλοι να προστατευθούν με τον καλύτερο τρόπο, ώστε να μην κινδυνέψουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους. Γυάλινα προστατευτικά στα ταμεία, είδη ατομικής προστασίας, αντισηπτικά για τους πελάτες, συνεχής καθαριότητα με απολυμαντικά, είναι μέτρα που μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα και εύκολα. Ακόμα να δοθούν όλες οι άδειες που προβλέπονται σε εγκυμονούσες ,γονείς με παιδιά σε σχολική ηλικία, ευπαθείς ομάδες, χωρίς το φόβο ότι οι εργαζόμενοι που θα ζητήσουν άδεια θα μπουν στη μαύρη λίστα. Επίσης χρειάζεται αρκετός χρόνος ανάπαυσης για τους εργαζόμενους ώστε να διατηρηθούν σε καλή σωματική και ψυχική κατάσταση.

Μια άλλη πλευρά είναι η οικονομική επιβίωση όλων μας. Με την επιβολή των μέτρων, το κλείσιμο των επιχειρήσεων και την απαγόρευση λειτουργίας των ξενοδοχείων, η πλειοψηφία των εργαζομένων και των επαγγελματιών των κλάδων αυτών  μένει χωρίς εισόδημα.

Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Δεν αρκεί όμως η δική τους γενναιότητα και αυτοθυσία. Χρειάζονται υποδομές, εξοπλισμός, είδη ατομικής προστασίας, αναλώσιμα υλικά και επαρκές προσωπικό, για να μην καταρρεύσει το δημόσιο σύστημα Υγείας.

Ας μην μείνουμε στο χειροκρότημα για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Ας τους στηρίξουμε πρακτικά. Όπως μπορεί ο καθένας. Αυτό που μπορείς σίγουρα να κάνεις, είναι να μείνεις σπίτι σου, για να μπορέσουν και αυτοί να γυρίσουν στο δικό τους. Οι εργαζόμενοι στα Νοσοκομεία έχουν όνομα, είναι ο Αντώνης, ο Μάριος, ο Γιώργος, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο Ανέστης, ο Αριστοτέλης, είναι η Θένια, η Μαρία, η Ειρήνη, η Μάγδα, η Έυη, η Λένα. Είναι όλοι άνθρωποι δικοί μας, συγγενείς, φίλοι, γείτονες, συμπολίτες, συνάδελφοι, εγώ, εσύ..

Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που αποδείχθηκαν οι μεγαλύτεροι ήρωες

Γράφει η Παναγιώτα Γάτα

Άνθρωποι με τα γράμματα κεφαλαία. Γιατροί, νοσηλευτές, υπάλληλοι καταστημάτων όπως και κάποια ακόμη επαγγέλματα τα οποία στελεχώνουν αυτούς τους τομείς που χρειαζόμαστε εμείς περισσότερο τώρα. Είναι από τα άτομα που δείχνουν το χαρακτήρα τους κάθε μέρα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που βιώνουν. Βοηθούν, συμβουλεύουν, στηρίζουν και καταθέτουν κάθε δύναμή τους για να είναι αυτή η κατάσταση ελεγχόμενη. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Απλοί, με τους δικούς τους ανθρώπου και τις οικογένειές τους, όπου τους παραμελούν για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους αυτές τις κρίσιμες ημέρες.

Μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε και σαν δοκιμασία όλο αυτό που συμβαίνει. Δοκιμασία για όλους μας. Πρέπει αυτά τα συγκεκριμένα άτομα να τα αντικρύζουμε με ευγνωμοσύνη για το λειτούργημά τους. Ό,τι είμαστε είναι, ίσως και πολλά παραπάνω. Ειδικά αυτό το διάστημα. Βάζουν σε κίνδυνο της υγεία τους και αψηφούν κάθε φόβο τους. Συνεχίζουν παρά τις δυσκολίες. Φοβούνται. Και ποιος δεν φοβάται; Όλα πλέον είναι σαν να αποτελούν ένα καλοστημένο σκηνικό από ταινία θρίλερ. Τα βγάζουν εις πέρας όμως, αποδεικνύοντας το πόσο αξιόλογοι και καλοσυνάτοι είναι. Απλοί, λυτοί άνθρωποι. Ταυτόχρονα όμως και κρυφοί ήρωες που αγωνίζονται καθημερινά, δίχως αξιόλογα ανταλλάγματα. Δίνουν μία πιο ξεχωριστή και επίπονη μάχη αυτό το διάστημα. Σε αυτούς τους καιρούς που αποτελεί ένα πολύ μεγάλο παιχνίδι της μοίρας αυτή η παγκόσμια απειλή. Μία συνεχής πρόκληση.

Οπότε, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί οι άνθρωποι, που καθημερινά μας στηρίζουν τόσο, έχουν οικογένειες. Είναι γονείς, παιδιά άλλων συνανθρώπων μας, αλλά και η δική μας  σανίδα σωτηρίας. Ας ευχαριστήσουμε λοιπόν αυτά τα άτομα κι ας μην τους φέρνουμε σε δύσκολη θέση με «τα καμώματά» μας, προσέχοντας και ακολουθώντας τους κανόνες που πρέπει. Συνεχίζουμε με ελπίδα. Μένουμε σπίτι για να βοηθήσουμε αυτούς τους ήρωες και για να βγούμε όλοι νικητές από αυτόν τον εφιάλτη.

Αστυνομικός. Ένας άνθρωπος δίπλα στον πολίτη

Γράφει η Σωτηρία Δούκα – Τζαμπαζλή

Αυτές τις ώρες αντλούμε δύναμη από ανθρώπους που μέσα από το επάγγελμά τους περνούν μηνύματα στην κοινωνία για ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

Άνθρωποι  απλοί αλλά σημαντικοί όσο τίποτα στις δύσκολες ώρες,  ιατροί, νοσηλευτές, στελέχη πολιτικής προστασίας, Ένοπλες δυνάμεις σε θάλασσα, αέρα και ξηρά και φυσικά το προσωπικό της αστυνομίας που με αυταπάρνηση κάνει τη δουλειά του.  Εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις που γι’ αυτούς ο χρόνος δεν σταματά ποτέ. Τα χρήματα λίγα και οι συνθήκες ιδιαίτερα αντίξοες όμως αυτοί συνεχίζουν. Ο καθένας δίνει τη δική του μάχη.

Οι αστυνομικοί γίνονται πολύ συχνά ο σάκος του μποξ. Όταν τους χρειαζόμαστε είναι οι προστάτες μας… ικευτεύουμε και απαιτούμε, τη βοήθεια τους αλλά όταν δεν τους χρειαζόμαστε είναι ο εχθρός που μας φταίει για όλα. Το επάγγελμα του αστυνομικού δεν είναι ένα επάγγελμα όπως τα υπόλοιπα.

Ένας αστυνομικός μπορεί να ξυπνάει άλλοτε πρωί και άλλοτε βράδυ. Πίνει τον καφέ του όπως εμείς. Αγκαλιάζει την σύντροφο και τα παιδιά του όπως εμείς. Δεν ξέρει όμως εάν θα επιστρέψει σπίτι στο τέλος της βάρδιας του σε αντίθεση με εμάς.

Αφήνει τα ενδιαφέροντα του στην άκρη και μπαίνει στην περίπολο. Πολλές φορές κατά την εκτέλεση των καθηκόντων  του  μπορεί να έρθει αντιμέτωπος και με άτομα του οικείου του περιβάλλοντος, πράγμα το οποίο τον αναγκάζει να αποδεσμεύσει κάθε συναισθηματική του εξάρτηση και να εκτελέσει αμερόληπτα το καθήκον του.

Ένας αστυνομικός βάζει σε κίνδυνο την ζωή του για τη δική μας ασφάλεια. Μας προστατεύει και  υπηρετεί την πατρίδα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έχασε την ζωή του κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του.

Στην αστυνομία δεν υπάρχουν γιορτές και αργίες, όπως σε άλλα επαγγέλματα. Εάν κάποιος αρρωστήσει δεν τηλεφωνεί  απλώς στη δουλειά του να πει ότι αρρώστησε, όπως σε άλλες δουλειές, αλλά θα πρέπει να βγει ελεύθερος υπηρεσίας και όλο αυτό να εγκριθεί από το γιατρό της υπηρεσίας.

Ένας αστυνομικός δεν έχει το γνωστό εβδομαδιαίο πρόγραμμα με τακτά ωράρια, εκτός και αν δουλεύει στα γραφεία της υπηρεσίας. Στα μέσα της ημέρας μαθαίνει το ωράριό του για την επόμενη μέρα, κατ’ επέκταση δεν μπορεί να προγραμματίσει πράγματα αυτονόητα για τους άλλους.

Μπορεί η υπηρεσία να έχει πάρει «μέτρα» για ένα σημαντικό γεγονός που συμβαίνει στην πόλη πχ. αγώνας σε γήπεδο και να χρειαστεί  να δουλεύει χωρίς ρεπό ίσως και μέχρι ένα μήνα.

Το άγχος και το στρες που τον καταβάλουν στην έκθεσή του  στους παράγοντες κινδύνου επηρεάζει και τις διαπροσωπικές του σχέσεις είτε αυτές είναι η οικογένεια είτε το οικογενειακό περιβάλλον

Ο αστυνομικός αυτός δέχεται φωνές και περιφρονήσεις κοσμητικά επίθετα και μια αντιμετώπιση όχι και τόσο ευγενική. Πολλές φορές ακόμη και απειλές.

Αγαπά αυτό που κάνει παρά τις προσβολές και τις επιθέσεις που δέχεται. Έχει συνηθίσει. Αντέχει το άγχος.

Είναι αστυνομικός αλλά είναι και άνθρωπος, όπως εμείς. Κι όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη βία επιδιώκει πάντοτε την ειρήνη, όπου συναντά τον κίνδυνο επιδιώκει την ασφάλεια.

Είναι  αστυνομικός και είναι περήφανος που φοράει αυτό το σήμα, είναι τιμή του να προστατεύει την κοινωνία μας. Είναι καθήκον του και αυτή είναι η ζωή του.

Είναι αστυνομικός και το λιγότερο που αξίζει είναι ο σεβασμός μας.

 Η μεγάλη μάχη με τη ζωή…

Γράφει η Ελευθερία Θεοχαροπούλου

«Στον καρκίνο ένας είναι ο Θεός, ο γιατρός σου. Και το θαύμα το φάρμακό σου». Όσο η κυνική παράσταση με τα φάρμακα που όλο έρχονται κι όλο δεν φτάνουν είναι σε εξέλιξη, ακούμε για ευθύνες και βλέπουμε το γνωστό πινγκ πονγκ (όπου φταίνε όλοι, αλλά δεν αναλαμβάνει την ευθύνη κανείς). Τι γίνεται όταν ο Θεός μείνει χωρίς θαύμα στα χέρια του;

Αν κάποιος στην οικογένειά σου έχει νοσήσει ή αν έχεις νοσήσει εσύ ο ίδιος, ξέρεις πως η μάχη κατά του καρκίνου σε εμπλέκει ολόκληρο: το σώμα, το πνεύμα και την ψυχή σου. Κι εκτός από τη θεραπεία σου, χρειάζεσαι ψυχική ηρεμία, καλή διατροφή, ύπνο, ψυχολογική υποστήριξη. Σε αυτήν τη μάχη άλλα κράτη προσφέρουν στους πολίτες τους από ψυχολόγους μέχρι κατ’ οίκον νοσηλεία κι από παρηγορητική φροντίδα μέχρι εκπαίδευση για τους οικείους τους. Σε αυτή τη χώρα η πολιτεία σε αναγκάζει να δώσεις αλλεπάλληλες μάχες, από το να παλεύεις τη γραφειοκρατία μέχρι συχνά πυκνά να ψάχνεις το φάρμακό σου.

Τα φάρμακα που λείπουν τις περισσότερες φορές από τα νοσοκομεία είναι φτηνά, αλλά πολύ βασικά σε μια σειρά από καρκίνους. Πώς νιώθει ένας άνθρωπος που ακούει ότι το ραντεβού του αναβάλλεται, ειδικά όταν γνωρίζει πως αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμα και πολλές μέρες μέχρι να βρεθεί το επόμενο; Για σκέψου λίγο τον εαυτό σου με μια ημικρανία που δεν σταματά επί εβδομάδες ή με ένα σπασμένο πόδι χωρίς γύψο. Πάρε αυτό και πολλαπλασίασέ το επί χίλια.

Μη φανταστείς κάτι ακριβό, αλλά υπάρχει αυτή η έλλειψη. Χρειάστηκε τηλέφωνα μέχρι και σε πολιτικά γραφεία για να βρεθεί στο φαρμακείο κάποιου νοσοκομείου και να το πάρουμε.

Η άγρια πραγματικότητα που ζουν αναρίθμητοι καρκινοπαθείς ανέδειξε όλες τις χρόνιες παθογένειες μιας χώρας που νοσεί στο πεδίο του αυτονόητου, αφού δεν έχει εθνικό μητρώο νεοπλασιών, τα φαρμακεία των νοσοκομείων δεν είναι ηλεκτρονικά διασυνδεδεμένα μεταξύ τους και κυρίως δεν υπάρχει απόθεμα ασφαλείας σε φάρμακα, ούτε καν στα βασικά.

Πώς χειρίζεσαι τον τρόμο, την οδύνη, την απόγνωση; Είναι σαν η πολιτεία, αντί να στηρίζει τους ανθρώπους της στη δυσκολότερη μάχη της ζωής τους, να τους τιμωρεί και να τους εμπαίζει. Η μάχη για αυτούς τους ανθρώπους είναι δύσκολη και αφορά την ίδια τους την ζωή…

Καθημερινοί ήρωες πέρα από κάθε κίνδυνο

Γράφει η Ιωάννα Καραθανάση

Καθώς οι ημέρες της καραντίνας προχωράνε και όλοι οφείλουμε να μένουμε μέσα, υπάρχει μία μερίδα ανθρώπων που παλεύει να φροντίσει  το κοινωνικό σύνολο. Ενώ επιβλήθηκε απομόνωση κατ’ οίκον σε όλους μας, υπάρχουν κάποια επαγγέλματα που συνεχίζουν να κάνουν το έργο τους αδιάλειπτα και παρά τον κίνδυνο που διατρέχουν.

Αρχικά, όλοι οι γιατροί κι οι νοσοκόμοι από τις πρώτες κιόλας στιγμές που ο ιός έφτασε στην χώρα μας πασχίζουν μέρα νύχτα να φροντίσουν τους νοσούντες. Οι βάρδιες τους είναι απεριόριστες, ενώ η επικινδυνότητα να κολλήσουν από τους ασθενείς είναι τεράστια. Παρόλα αυτά στέκονται αγέρωχοι και προσπαθούν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους με κάθε τρόπο. Το δυσκολότερο κομμάτι γι’ αυτούς είναι η έλλειψη των αγαπημένων τους προσώπων και η απομόνωσή τους μέσα στα ίδια τους τα σπίτια για να μην τους μεταδώσουν τον ιό.

Η αστυνομία και ο στρατός, επίσης, είναι δυνάμεις που βρίσκονται σε επαγρύπνηση την περίοδο αυτή. Ειδικά όσο ο κόσμος δεν συμμορφώνεται με τα μέτρα της κυβέρνησης, τόσο οι αστυνομικοί με τις περιπολίες τους προσπαθούν να πειθαρχήσουν τους ανεύθυνους  συμπολίτες, ώστε να περιοριστούν στα σπίτια τους. Ο στρατός, από την άλλη, στήνει σκηνές, για να στεγάζουν τους ασθενείς, όταν ο χώρος στα νοσοκομεία εκλείπει, αλλά και για να επιβάλλει την τάξη σε όσους αμφισβητούν την σοβαρότητα της κατάστασης και εξακολουθούν να κάνουν τις βόλτες τους αμέριμνοι.

Αξίζει φυσικά να αναφέρουμε την δουλειά που κάνουν οι υπάλληλοι των super market. Ενώ όλα τα καταστήματα παραμένουν κλειστά, αυτοί βρίσκονται στα πόστα τους, με όλες τις προφυλάξεις, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους πελάτες πάντοτε με καλή διάθεση . Στην ίδια κατηγορία μπορούμε να προσθέσουμε και τα delivery, καθώς θέτουν τους εαυτούς τους σε μεγάλο κίνδυνο, αφού έρχονται σε επαφή με πολύ κόσμο και μπαίνουν σε πολλά σπίτια.

Τέλος, ας κάνουμε όλοι αυτό που μας αναλογεί, δείχνοντας την αλληλεγγύη μας,  για να  καταφέρουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για εμάς και τη χώρα μας σύντομα.

Οι άνθρωποι της καθαριότητας, οι ήρωές μας

Γράφει η Βάια Λαμπροπούλου

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να διαρρήξουμε το πέπλο της σιωπής που τυλίγει τις πόλεις. Να αφουγκραστούμε τους ανθρώπους αυτές τις δύσκολες ώρες . Πολλοί από εμάς είμαστε εγκλεισμένοι στα σπίτια μας με τις οικογένειές μας. Άλλοι όμως είναι αναγκασμένοι με εσωτερικά και εξωτερικά κίνητρα να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πολέμου, του νέου αυτού πολέμου και να παλεύουν για όλους εμάς τους εγκλεισμένους και υγιείς.

Μιλάω για τους ανθρώπους της καθαριότητας. Για όλους αυτούς και όλες αυτές που καθαρίζουν τους κοινόχρηστους χώρους, τους κάδους της γειτονιάς , τους φούρνους , τα νοσοκομεία. Τους ανθρώπους που δεν βλέπουμε, που δεν θα ασχοληθούμε μαζί τους γιατί τους θεωρούμε δεδομένους. Η καθαριότητα δεν είναι μισή αρχοντιά, ολόκληρη είναι και αρχοντιά και αναγκαιότητα. Είναι οι άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με την βρωμιά και με την αρρώστια σε άμεση επαφή και κανένας δεν θα τους χειροκροτήσει , κανένας δεν θα τους θαυμάσει. Είναι αυτοί που δεν περιμένουν τον χαιρετισμό σου, που θα έχουν το κεφάλι σκυμμένο για να πάρουν το χαρτάκι, να απολυμάνουν τις επιφάνειες, να σφουγγαρίσουν ξανά και ξανά με υπομονή και δεν έχουν καθόλου χρόνο να σηκώσουν τα μάτια σε όσους έρχονται και όσους φεύγουν. Για τους ανθρώπους της καθαριότητας είμαστε όλοι ίσοι και  είμαστε οι άνθρωποι για τους οποίους αγωνίζονται. Αυτοί είναι οι ήρωές μας. Οι πρώτοι έρχονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι.

Είναι οι στυλοβάτες αυτής της απλής μα τόσο αναγκαίας διαδικασίας. Είναι  οι άνθρωποι της καθαριότητας , των 500€ και αν… Ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται πάντα εκεί

Γράφει η Αργυρώ Ξανθοπούλου

Ο παππούς μου έλεγε τον γιατρό και τον δικηγόρο θα τον χρειαστείς μια φορά, τον γεωργό όμως θα τον ζητάς κάθε μέρα.

Ο αγροτικός τομέας ανέκαθεν αποτελούσε ένα δομικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας  καθότι ο ρόλος του είναι αναντικατάστατος και καθοριστικής σημασίας. Ήταν ο μοχλός εκκίνησης της γης, της εξέλιξης και της ανάπτυξης των κοινωνιών.

Ένας από τους πιο χρήσιμους ανθρώπους από την αρχή του πολιτισμού, καθώς όλοι εξαρτόμαστε  από τη γεωργία για να ανταποκριθούμε στις  καθημερινές  απαιτήσεις μας .

Είναι ο άνθρωπος που θα ξυπνήσει στις 3 για να πάει στην δουλειά του. Δεν έχει ωράριο, ούτε αργίες .

Δεν φοράει στολή κι όμως έχει υπερδυνάμεις. Τα χέρια του πολλές φορές είναι λερωμένα και η όψη του άγρια .

Η ζωή του δεν είναι λαμπερή.  Δεν λαμβάνει τις απολαβές, ούτε την αίγλη των άλλων επαγγελμάτων. Πλέον η συνεισφορά του δεν αναγνωρίζεται καν από το ίδιο το κράτος , Το επάγγελμα έχει υποβαθμιστεί, δεν κατέχει εξέχουσα θέση στην κοινωνία κι όμως έχει την σημαντικότερη δουλειά στον πλανήτη.

Σκέψου, δες την καθημερινότητά σου . Έχεις φαγητό γιατί κάποιος φρόντισε να καλλιεργήσει  φρούτα, λαχανικά, όσπρια. Έχεις ρούχα  γιατί κάποιος καλλιέργησε βαμβάκι και λινάρι. Τα φάρμακά σου, η απλή ασπιρίνη για παράδειγμα, ήξερες ότι παράγεται από το φλοιό της ιτιάς ;  Μπορείς να ταΐσεις τα ζώα σου γιατί κάποιος καλλιέργησε τριφύλλι, μπιζέλι, σιτηρά, Πόσες φορές έχεις συζητήσει για βότανα ή κάποια Superfoods; Είναι ελάχιστα μόνο από τα παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω.

Το σημερινό χειροκρότημα λοιπόν,  θα το αφιερώσω σε όλους αυτούς, τους ακούραστους ανθρώπους , που υπηρετούν τον πρωτογενή τομέα ( γεωργούς και κτηνοτρόφους) με όποιο κόστος . Η θέση ανάμεσα στους ήρωες της καθημερινότητας σας ανήκει δικαιωματικά!

Ήρωες  στα χρόνια του ιού : Νοσηλευτές, Ένοπλες δυνάμεις, Σώματα Ασφαλείας και λοιποί   στα χαρακώματα της καθημερινότητας

Γράφει ο Χρήστος Σαλαμπουκίδης

Οι αφανείς ήρωες  της καθημερινότητας , οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας,  φίλοι , γνωστοί και συγγενείς, απέναντι σε μια ασύμμετρη απειλή με φόντο αχαρτογράφητο.

Η καθημερινότητα  όλων  μας πλέον έχει αλλάξει  λόγω του κορονοϊού  και με  αυτήν  την αλλαγή  όλοι προσπαθούμε  να  προσαρμοστούμε, έστω και  προσωρινά σε μια  νέα πραγματικότητα. Τη στιγμή που κάποιοι από εμάς παλεύουμε να φέρουμε σε νέα μέτρα  την ψυχολογίας μας, κάποιοι είναι εκεί και με ψυχή που ατσάλωσε στέκονται και δίνουν το κάτι παραπάνω.

Αν κάποιος με ρωτούσε αυτή την περίοδο που η χώρα επιχειρεί σε δυο  μέτωπα, αυτό της διασφάλισης του ύψιστου αγαθού τη υγείας και το έτερο της προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της διαφύλαξης των ιερών και οσίων του τόπου, σε τι οφείλεται η άριστη μετά ονύχων και οδόντων διαχείριση τους, χωρίς δεύτερη σκέψη θα έλεγα πως η ασφάλεια της χώρας και η θωράκιση της ελευθερίας μας καθώς και η μέριμνα για την ακεραιότητα της υγείας μας έχουν ονοματεπώνυμο.

Το ονοματεπώνυμο του  φίλου μας  , του γνωστού μας , του αδερφού, του συντρόφου μας , ένα  ονοματεπώνυμο οικείο  σε  εμάς. Αυτές  τις  στιγμές που κάποιοι αδυνατούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας ή καλύτερα  σε περιπτώσεις αρνούμαστε  να το δεχθούμε και απειθαρχούμε , υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που εκ των πραγμάτων και εκ φύσεως  δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά  και εκτίθενται στον κίνδυνο και μέσα σε αυτόν  υπερβάλλουν  εαυτόν για να  εξετάσουν νυχθημερόν  όλους εμάς και  να φυλάνε  “θερμοπύλες” για όλους εμάς.

Χαρακτηριστικές  είναι άλλωστε  οι φωτογραφίες που καθημερινά  φτάνουν στις  οθόνες των υπολογιστών και των κινητών μας  που δείχνουν το πόσο έχει επηρεαστεί η καθημερινότητά των ανθρώπων αυτών  όπως και πολλών  λοιπών  επαγγελμάτων όπως παραδείγματος χάριν  φαρμακοποιών , υπαλλήλων super market  και όσων κλάδων είναι υποχρεωμένοι να κρατήσουν όρθια  την κοινωνία . Από τα σύνορα  του Έβρου και τα χημικά που δέχονται οι στρατιώτες μας και τα στελέχη ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας δίπλα-δίπλα με τους κατοίκους του τόπου , μέχρι και τα “ χαρακώματα” των  νοσοκομείων που νοσηλευτές, γιατροί, διασώστες και πληρώματα ασθενοφόρων κάνουν τα πάντα για να μας έχουν ασφαλείς καθώς και για όλους τους υπαλλήλους των ντελίβερι των επιχειρήσεων και των super market , βλέπουμε  πως  κάποιοι καταθέτουν ψυχή και σώμα για  εμάς που μας  ζητείται απλά να “μείνουμε σπίτι “ για να κάνουμε το έργο αυτών πιο εύκολο.

Ας καταλάβουμε  ότι οι ήρωες  αυτοί χρειάζονται την βοήθειά μας πως για να εξακολουθήσουν  να αντέχουν ζητάνε  την συνεργασία μας και την πίστη μας  σε  αυτούς .

Οι δικοί μας  ήρωες έχουν ονοματεπώνυμο.

Οι δικοί μας ήρωες  δεν φοράνε μπέρτα.

Οι δικοί μας ήρωες φοράνε στολή , ιατρική μάσκα , ποδιά υπαλλήλου.

Οι δικοί μας  ήρωες  είναι , οι ΔΙΚΟΙ μας άνθρωποι οι γνωστοί , οι φίλοι , οι σύντροφοι , η οικογένειά μας .

Οι δικοί μας ήρωες  είμαστε  εμείς.

“Φορτίον μη συγκαθαιρείν , αλλά συνανατίθεναι τοις βαστάζουσι.”  είπε ο Πυθαγόρας, που σημαίνει  “Μην βοηθάς  να  αφήσουν κάτω το φορτίο , αλλά βοήθα να το κουβαλήσουν. Ελάτε λοιπόν με ένα απλό τρόπο με αυτόν του “Μένουμε σπίτι”  που για όλους είναι δύσκολο και ενδεχομένως να έχει αρχίσει να κάμπτει την ψυχολογία μας , να βοηθήσουμε  αυτούς τους ήρωες  της διπλανής μας πόρτας, τους δικούς μας ανθρώπους να κουβαλήσουν το φορτίο πιο εύκολα χωρίς άλλες απώλειες . Να κουβαλήσουμε  όλοι μαζί την Ελλάδα μας στην πλάτη σε αυτόν τον κοινό αγώνα που η λύπη που θα αφήσει πίσω  της αυτή η κατάσταση να είναι σταγόνα στον ωκεανό της ανακούφισης  όταν όλο αυτό περάσει . Να στερηθούμε  τώρα το εγώ για να απολαύσουμε το μαζί χέρι-χέρι με αυτόν από αγαπάμε , ερωτευτήκαμε , μας έλειψε . Πρέπει να σεβαστούμε  τον  ιδρώτα κάποιων και να τον κάνουμε  να είναι πιο ξεκούραστος , άλλωστε  αυτό μας ζητάνε , να ξεκουραστούμε και να δυναμώσουμε για να  έχουμε  αντοχές να περάσουμε μαζί τους  στιγμές  που τώρα  δεν μπορούμε

Σημειολογικά μια μέρα  σαν αυτή που οι Έλληνες  ιστορικά έδειξαν ομοψυχία καλούμαστε οι απόγονοι αυτών να πράξουμε το ίδιο ,ξέρουμε από μάχες  που έγιναν σε βουνά και πότισαν με αίμα  τούτο το χώμα , καιρός να δώσουμε την μητέρα των μαχών από το ζεστό περιβάλλον του σπιτιού μας  για χάρη των ηρώων της καθημερινότητάς μας.

Άνθρωποι στην πρώτη γραμμή της μάχης , οι δικοί μας άνθρωποι

Γράφει η Αγνή Τσίπου

Αυτές τις δύσκολες μέρες που διανύουμε μια τηλεφωνική επικοινωνία στάθηκε η αφορμή να σκεφτώ, να αναρωτηθώ, αλλά και να θυμώσω.

Στην άλλη άκρη της γραμμής άκουγα μια μάνα γεμάτη ανησυχία να μου περιγράφει.

O γιος μου είναι γιατρός καθημερινά αντιμετωπίζει χιλιάδες περιστατικά, δεν τον βλέπω πια δεν γυρνά σπίτι δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση.

Η μάχη είναι δύσκολη ένας ατελείωτος αγώνας  να σωθούν  όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται. Ανησυχώ για την υγεία του για την ζωή του .

Κλείνοντας την επικοινωνία μου μαζί της και επηρεασμένη από αυτά που είχα ακούσει, το μυαλό μου πήγε σε όλους αυτούς που δεν έχουν την πολυτέλεια να μείνουν σπίτι με τις οικογένειες τους και να προφυλάξουν τους εαυτούς τους,  σε όλους αυτούς που το επάγγελμα τους η ηθική τους και ο όρκος τους, τους   υπαγορεύει να προστατεύουν και να προφυλάσσουν όλους εμάς. Ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με λιγοστά όπλα στην φαρέτρα τους αγωνίζονται νυχθημερόν να αντιμετωπίσουν χιλιάδες περιστατικά.

Ένας αγώνας μεταξύ ζωής και θανάτου.

Αναρωτήθηκα αν έχω το δικαίωμα να γκρινιάζω ενώ  βρίσκομαι στη θαλπωρή του σπιτιού και της οικογένειας μου όταν για  κάποιους αυτό είναι ανέφικτο.

Κάπου εκεί έξω κάποιες άλλες οικογένειες αγωνιούν για τα παιδιά τους.

Τα σώματα ασφαλείας,   επιφορτισμένα με τη φύλαξη των συνόρων της χώρας.

Άνθρωποι στην πρώτη γραμμή της μάχης οι δικοί μας άνθρωποι.

Θύμωσα όταν κατάλαβα πόσοι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να μείνουν σπίτι τους και να προστατευόσουν τους εαυτούς τους, την ίδια στιγμή που εμείς και μπορούμε και καλούμαστε να το πράξουμε.

Θύμωσα με όλους αυτούς που δείχνουν μια ανεπίτρεπτη ασέβεια στην ανθρωπινή θυσία, γιατί το να προστατεύεις και να προφυλάσσεις τους άλλους βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια  σου τη ζωή είναι θυσία. Η συνεισφορά τους μεγάλη και άξια.

Ένα  ευχαριστώ αλλά και σεβασμός  προς όλους αυτούς τους μικρούς σύγχρονους  ήρωες τις καθημερινότητας μας είναι το ελάχιστο που μπορούμε να δείξουμε.