Ο Κάρλος Φουέντες στα αυτοβιογραφικά σημειώματά του , με τίτλο ” Σε αυτά πιστεύω” αναφέρεται με ιδιαίτερη συγκινησιακότητα στην άνοιξη του 1968 , όπου μαζί με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες και τον Χούλιο Κορτάσαρ αποφασίζουν να μεταβούν από το Παρίσι στην Πράγα που βιώνει την Επαναστατική Άνοιξη της , ενταγμένη σε μια περίοδο γενικότερου αναβρασμού που εξελίχθηκε στα πλαίσια του Μάη του ’68 στη Γαλλία των φοιτητικών κινητοποιήσεων και εισχώρησε  στις γείτονες περιοχές . Πέρα από το άμεσο ενδιαφέρον συμμετοχής τους ,  στις σημαντικές πολιτικές εξελίξεις , η έγνοια τους είναι εστιασμένη  στον νεότερο φίλο τους , τον τσέχο συγγραφέα , Μίλαν Κούντερα ,γεννημένο σαν σε αστείο  την 1η Απριλίου του ’29 . ” Το Αστείο” μια ενδιαφέρουσα  πολιτική  σάτυρα , είναι το πρώτο του μυθιστορηματικό έργο δημοσιευμένο  στην Πράγα το ’67 , που του προσδίδει φήμη και σηματοδοτεί την έναρξη της συγκρουσιακής του σχέσης με το τσεχοσλοβάκικη πολιτική εξουσία  . Η ενεργή συμμετοχή του στην εξέγερση της “Άνοιξης της Πράγας “ θα στοιχίσει στον Κούντερα , τη δυσμένεια του καθεστώτος που μετά από παλινδρομήσεις τον οδηγεί στην οριστική του απόφαση να εγκαταλείψει την Πράγα και τη ματαιωμένη Άνοιξη της και να αυτοεξορισθεί στο Παρίσι όπου και ζει μέχρι σήμερα .

Πριν την οριστική εγκατάλειψη της Πράγας το ’75 , ο Μίλαν έγραψε και εξέδωσε το τελευταίο του βιβλίο στην Τσεχία , το ’73 με τίτλο ” Η ζωή είναι αλλού” που έπεται του “Βάλς του αποχαιρετισμού”, όπου ο κεντρικός ήρωας ονομάζεται Γιάρομιλ -στα τσέχικα σημαίνει “Αυτός που αγαπάει την Άνοιξη ή αυτός που από την Άνοιξη αγαπιέται”. Η αυτοεξορία του στο Παρίσι σηματοδοτείται συγγραφικά από το ” Βιβλίο του γέλιου και της λήθης” που εκδίδεται το ’78 και στο  οποίο αναφέρεται για πρώτη φορά στην έννοια της τσέχικης λέξεως litost : “Litost  είναι μια τσέχικη λέξη που δε μεταφράζεται σε άλλες γλώσσες . Δηλώνει ένα αίσθημα σαν τεντωμένη αρμόνικα , ένα αίσθημα που είναι σύνθεση πολλών άλλων αισθημάτων: της θλίψης , του οίκτου , των τύψεων και του παράπονου . Η πρώτη συλλαβή αυτής της λέξης προφερόμενη με έμφαση και για πολύ , ηχεί σαν το θρήνο ενός εγκαταλειμμένου σκυλιού . Κάτω όμως από ορισμένες περιστάσεις , η λέξη Litost έχει αντίθετα , σημασία πολύ στενή , ιδιαίτερη , ακριβή και λεπτή σαν κοφτερό μαχαίρι . Ψάχνω μάταια να βρω γι αυτήν τη λέξη κάποια αναλογία σε άλλες γλώσσες αν και δεν το χωράει ο νους μου πως χωρίς αυτήν μπορεί κανείς να καταλάβει την ανθρώπινη ψυχή … Litost  είναι μια οδυνηρή κατάσταση που ξυπνάει μέσα μας ύστερα από ‘να βλέμμα που ρίχνουμε στην ξεσκεπασμένη ξαφνικά αθλιότητά μας “

Το αμέσως επόμενο βιβλίο του “Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι” εκδίδεται το 1984 και ακολουθεί η “Αθανασία” που αποτελεί και το τελευταίο έργο του γραμμένο στην τσέχικη γλώσσα. Με το βιβλίο αυτό ο Κούντερα αποχαιρετά οριστικά τη μητρική του γλώσσα και διασπά  τους γλωσσικούς δεσμούς με την πατρίδα του . Όλα τα υπόλοιπα έργα του απο κει και ως σήμερα είναι αποκλειστικά γραμμένα στη γαλλική γλώσσα ενώ η ύφη του λόγου του μεταβάλλεται ουσιωδώς , γίνεται λιτή και περιεκτική στην απλότητα της . Σηματοδοτεί τις εκφάνσεις ενός προδομένου προδότη που μελετά , διαλογίζεται , αναλύει , συγγράφει σε μια γλώσσα διάφορη της μητρικής του .

Ανάμεσα στο πρώτο λογοτεχνικό του κείμενο , ένα αξιόλογο θεατρικό έργο με τίτλο ” Κλειδοκράτορες” που εκδόθηκε το ’62 και στο ακροτελεύτιο έργο του , μια μυθοπλαστική νουβέλα που εκδόθηκε στο Παρίσι του 2014 με τίτλο ” Η γιορτή της ασημαντότητας “ ολοκληρώνεται μισός και πλέον  αιώνας συγραφικού έργου που επέδρασε στον δυτικό κόσμο του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και κατέταξε τον Κούντερα στις συνειδήσεις των αναγνωστών, ως έναν από τους πλέον επικοινωνιακούς συγγραφείς. Στα τέλη Οκτωβρίου του 2020 ο Κούντερα λαμβάνει το βραβείο ” Φράντς Κάφκα” , που αποτελεί  την ύψιστη λογοτεχνική επιβράβευση στην Τσεχία , ως αναγνώριση του συλλογισμού και της γραφής του . Ο Μίλαν 91 ετών πλέον, καλείται να επιστρέψει στην Πράγα του , να μπει τροπαιοφόρος στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου , όπου φοίτησε και να συναντήσει τη μεγάλη του πνευματική επίδραση τον γερμανόφωνο τσέχο λογοτέχνη Φράντς Κάφκα . Εν τέλει ζώντας τη νοσταλγία και τη Μεγάλη Επιστροφή , όπως ακριβώς την περιγράφει στην Άγνοια , το τελευταίο έργο της τριλογίας του Βραδύτητα -Ταυτότητα – Άγνοια που έπεται της Αθανασίας , η οποία αποτελεί το ακροτελεύτιο κείμενο του γραμμένο στην τσέχικη γλώσσα. Της Αθανασίας  προηγείται το αριστουργηματικό του έργο ” Η αβάσταχτη ελαφρότητα της ύπαρξης “ ή κατ’άλλη μετάφραση του “είναι” γραμμένο επίσης στην τσέχικη γλώσσα . Μυθιστορηματικό κείμενο που εμπεριέχει εντός του δοκιμιακό λόγο και αυτοβιογραφικότητα , αναγνώσθηκε και λατρεύτηκε από εκατομμύρια ανθρώπους  ανά τον κόσμο ενώ μεταφέρθηκε επιτυχώς στη μεγάλη οθόνη το ’88 σε μια εκτενή σύλληψη που αγγίζει τις τρείς ώρες σε σκηνοθεσία του Φιλίπ Κάουφμαν .

Αβάσταχτα ελαφροβαρύς ο Μίλαν , ατενίζει τον αιώνα του που συμπληρώνεται σιγά σιγά , γνωρίζοντας πόσο  βαθιά αγαπήθηκε εκείνη η εικόνα του που δέσποζε στις ελληνικές εκδόσεις της δεκαετίας του ’80 . Όμορφος , σοβαρός , ιδιότυπα μποέμ , μαγκάκι άξιο και πανάξιο με το τσιγάρο στο χέρι.

Υ.Γ. Ο Κούντερα έχει συγγράψει δύο αξιόλογα θεατρικά έργα , το πρώτο οι ” Κλειδοκράτορες” αποτελεί το λογοτέχνημα με το οποίο εμφανίσθηκε στον συγγραφικό κόσμο το 1962 στην ίΠράγα και το δεύτερο είναι ένα ώριμο έργο που εκδόθηκε στο Παρίσι στην έναρξη της τρίτης χιλιετίας , με τίτλο “Ο Ιάκωβος και ο αφέντης του” , γραμμένο στη γαλλική γλώσσα . Επιπρόσθετα  είναι σημαντικός δοκιμιογράφος , του οποίου τα λογοτεχνικά δοκίμια φέρουν την ιδιότυπη μορφή συνταιριάσματος δοκιμίου -αφήγησης – βιογραφίας -αυτοβιογραφικότητας . Στα σημαντικότατα δοκίμια του συγκαταλλέγονται: Η τέχνη του μυθιστορήματος , Ο Πέπλος , Οι Προδομένες Διαθήκες και το ιδιότυπο “Η Συνάντηση” γραμμένο σαν συναρπαστικό μυθιστόρημα . Ο διηγηματικός λόγος του Κούντερα έχει εκδοθεί σε μια και μοναδική συλλογή  με τίτλο ” Κωμικοί έρωτες¨ το 1969  στην Πράγα.

Ποιοι είναι οι πραγματικά «Ασυμβίβαστοι»; Ο συγγραφέας  δημιούργησε μια δική του λέξη για να τους περιγράψει: «spartiati». «Ετσι αποκαλώ όσους η κοινωνία θεωρεί διαφορετικούς, αντικομφορμιστές, ίσως και τυχοδιώκτες. Στα μέρη μου στη Νότια Ιταλία, βάζουν και τους ανύπανδρους σε αυτή την κατηγορία ή τους απάτριδες. Για μένα είναι οι ασυμβίβαστοι, οι απελευθερωμένοι, που δεν νοιάζονται αν τους λένε διαφορετικούς, τυχοδιώκτες, απερίσκεπτους κι εγώ δεν ξέρω τι άλλο. Που δεν θέλουν να φέρουν πάνω τους ετικέτες» μας λέει.

«Ασυμβίβαστοι» είναι και ο τίτλος του τελευταίου του βιβλίου, που τιμήθηκε το 2022 με το σπουδαιότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιταλίας, το Premio Strega. Το μυθιστόρημα μόλις κυκλοφόρησε στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Κλειδάριθμος (σε μετάφραση Δήμητρας Δότση), ο νεαρός συγγραφέας (ο Μάριο είναι πολύ νέος) ήρθε στην Ελλάδα και μας τα είπε εξίσου απελευθερωμένα και «ασυμβίβαστα».

«Είμαι κι εγώ ένας απ’ αυτούς. Τους… άλλους. Που δεν ξέρουμε πού να τους κατατάξουμε. Είμαι ένα άτομο πέραν των συμβατικών στερεοτυπικών κατηγοριοποιήσεων. Βασικά, τα σιχαίνομαι όλα τούτα ενώ λατρεύω την απερισκεψία – θεωρώ πως είναι μια βαθιά πολιτική και ριζοσπαστική θέση. Αυτό είναι για μένα οι “spartiati”: οι ασυμβίβαστα απερίσκεπτοι (αν το λέω καλά στα ελληνικά, καθώς δεν ήξερα ούτε τη λέξη “ασυμβίβαστοι” και χάρηκα πολύ που την επέλεξε η μεταφράστρια, καθώς ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα να δώσω ως έννοια). Παλαιότερα, όλοι αυτοί ήταν οι απόκληροι της κοινωνίας. Μιλάμε για μια τεράστια κατηγορία που δεν είχε πάντα ταξικά κριτήρια: οι γκέι, οι περίεργοι, οι τρελοί του χωριού, οι πλάνητες. Ακόμα και το να είσαι απλά νέος μπορεί να σε έβαζε σε αυτές τις κατηγορίες. Κάποτε το λέγαμε “χάσμα των γενεών”. Με την πρόοδο της επιστήμης και την παγκοσμιοποίηση, αυτό το χάσμα πλέον έχει αμβλυνθεί μεν, μετασχηματιστεί δε: ίσως δυσκολότερα πλέον ένας μεγαλύτερος σε ηλικία στραβοκοιτάζει έναν νεότερο άντρα που φοράει πολύχρωμα ρούχα, ωστόσο δεν ξέρουμε πώς θα συμπεριφερθεί αν είναι ο δάσκαλος των παιδιών του ας πούμε».

Ολη αυτή την παγκοσμιοποιημένη κοινότητα την περιγράφει με σύγχρονο και ταυτόχρονα βαθιά προσωπικό τρόπο ο Ντεσιάτι στο μυθιστόρημά του: «Οπως και ο ήρωάς μου, έτσι κι εγώ δεν είμαι το “κλασικό” πρότυπο άνδρα με το οποίο μεγάλωσα στη Μαρτίνα Φράνκα, μια μικρή πόλη της Νότιας Ιταλίας. Πηγαίνω ακόμη συχνά εκεί, αν και κυρίως μένω στη Ρώμη και στο Βερολίνο. Τώρα θα πάω στην Ινδία. Πλέον, έχω την πολυτέλεια, εξαιτίας της επιτυχίας των βιβλίων μου, να ταξιδεύω για να γράφω. Πάλι καλά…» μας λέει και γελάει.

Τρομερά προσηνής ο Μάριο Ντεσιάτι, νιώθει πολύ οικεία με τους Ελληνες, «ίσως επειδή είμαι από τη Ν. Ιταλία» μας λέει. «Καμία σχέση δεν έχει ο Βορράς με τον Νότο στη χώρα μου. Είναι ταξική η διαφορά, ως αποτέλεσμα πολιτικών αποφάσεων χρόνων. Αυτό όμως που με ανησυχεί είναι πως ακόμη και στον Νότο της Ιταλίας οι ακραία δεξιές και συντηρητικές θέσεις όλο και αυξάνονται. Οταν ο κόσμος έχει μόνο τα απαραίτητα για να ζήσει, αλλά θέλει κι άλλα (αυτά βλέπει, αυτά θέλει!) και δεν μπορεί να τα έχει κι όταν παράλληλα υπάρχει ένας διαρκής φόβος για τους μετανάστες, που θα έρθουν να μας κάνουν κακό, τότε δεν θέλει και πολύ να γίνεις συντηρητικός!».

«Το μυθιστόρημα φέρει βιωματικά στοιχεία. Τους ήρωές μου δεν τους χωράει ο τόπος, κι ας μην έφυγαν ποτέ από αυτόν. Εγώ βέβαια έφυγα. Αλλά στην Ιταλία, σπάνια συμβαίνει κάτι τέτοιο – είναι πολύ δύσκολο αν δεν έχεις τα οικονομικά μέσα. Ασε που στη χώρα μου, αν είσαι γύρω στα 40, θεωρείσαι μεσήλικας: πρέπει ήδη να έχεις πετύχει επαγγελματικά, να έχεις παντρευτεί, να έχεις παιδιά. Αν δεν συμβαίνει αυτό, τότε έχεις… τολμήσει! Τολμάω σημαίνει σπάω την κυρίαρχη σκέψη. Δεν με νοιάζει αν αυτό θα γίνει με επιτυχία. Δεν με νοιάζει καν πόσο θα διαρκέσει αυτή η επιτυχία. Με νοιάζει να συμβεί! Οι μορφές κυριαρχίας είναι πολλές αλλά έχουν πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: την ατομική και κοινωνική πίεση.

Ωστόσο ο καθένας μας μπορεί να κολυμπήσει κόντρα σε αυτό το κύμα. Με ρίσκο βέβαια: το τίμημα είναι συνήθως ότι μένεις μόνος. Το θέμα, βέβαια, δεν είναι να αντέχει ο καθένας μόνος του τη μοναξιά του. Το θέμα είναι να τη μεταστοιχειώσουμε σε τέχνη ή, ακόμα καλύτερα, σε επικοινωνία. Στα μέρη μου, η λέξη “άνθρωπος” ταυτιζόταν με τη λέξη “χριστιανός” – καταλαβαίνεις για τι καταπίεση μιλάμε; Θέλουν να μιλήσουμε με αυτήν τη “διάλεκτο”; Ας μιλήσουμε: ο Χριστός είπε “αγάπα τον πλησίον σου”. Δεν όρισε το φύλο, το χρώμα, τον σεξουαλικό προσανατολισμό ή τις πολιτικές επιλογές αυτού του πλησίον. Οπότε, ας μη μας τα πρήζουν πια! Ζήτω οι απερίσκεπτοι!».

Πηγή: efsyn.gr/ Νόρα Ράλλη

]]> https://dev.togethermag.gr/opinions/intermedio-1/ Wed, 03 Nov 2021 14:42:25 +0000 https://togethermag.gr/?p=28039  

Ο Κοντιγιάκ αναφέρει ότι «όσο ψηλά κι αν ανέβουμε, όσο χαμηλά κι αν κατεβούμε, ποτέ δεν βγαίνουμε από τις ίδιες μας τις αισθήσεις».  Κι αν οι αισθήσεις μας είναι η άκρη του κόσμου, θα είναι πάντα η προσωπική μας σύλληψη αυτού. Είναι τα τοπία, τα αληθινά, που μόνοι μας φτιάχνουμε, έξω από τα επτά μέρη του κόσμου. Εκεί, όπως μου μιλά ο Πέτερ Σλέμιλ, «το όγδοο είναι το δικό μου κομμάτι, αυτό που εγώ διανύω». Είναι το μύχιο βάθος της ψυχής μου. Κι έρχεσαι εσύ, τούτο το καλοκαίρι, να μου δέσεις τα μάτια. Μα δεν με τυφλώνεις! Με εμποδίζεις ωστόσο να βλέπω.

Ο Πέτερ Σλέμιλ στέκει. Με μάτια μισόκλειστα μέσα στο ημίφως του δωματίου, παρατηρεί το βασιλικό, που μαράθηκε στο μπαλκόνι. Η σιωπή χυμάει και στο μυαλό του ψιθυρίζει:

-Καλοκαιρινό απομεσήμερο εκεί έξω, πόσο θα ήθελα να είμαι άλλος. Σήμερα θα ήθελα να επιστρέψω ξαφνικά σ’ αυτό που είμαι ή σ’ αυτό που με ονειρεύομαι. Σήμερα,θα ήθελα να νιώσω ξανά παιδί. Και δεν μπορώ να πω, τελικά έκανα πολλά!

Σηκώθηκα, πήρα τον σάκο μου, πέταξα μέσα ένα βιβλίο, τη φωτογραφική μηχανή, ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου και 5 ευρώ. Κίνησα για την κοντινότερη παραλία.

Βρήκα αμέσως μία άδεια ξαπλώστρα, στο κέντρομιας δωδεκάδας, στη δεύτερη σειρά. Θα προτιμούσα μια ξαπλώστρα κοντά στη θάλασσα ή με λιγότερους ανθρώπους να με περιτριγυρίζουν, αλλά τα οπτικά ερεθίσματα των, θα με βοηθούσαν στηγραφή μου.Γιατί, το να ορίζεις τη διάθεση σου αποτελεί προνόμιο των μεγάλων ζώων και εγώ σαν καλός άγριος, για όλα είμαι στο περίπου και ήθελα να ξαναβρώ την παιδική μου αθωότητα.

Έβγαλα τις σαγιονάρες και με αργά βασανιστικά βήματα, για να χαρώ τη διαδρομή και η μνήμη του σώματος να ετοιμαστεί για αυτό που πρόκειται να αισθανθεί, κίνησα για την άκρη του κόσμου. Για αυτό που μου είχε λείψει περισσότερο. Τη θάλασσα! Για αυτήν που μοιάζει με την κόρη που πάντα ήθελα να αποκτήσω. Για αυτήν την κόρη που γράφω εδώ και χρόνια.

Πέρα από την άμμο, στο πρώτο άγγιγμα του νερού της θάλασσας, μελαγχολική ανακωχή με το μηδέν και το άπειρο. Όλα ή τίποτα. Όπως όταν ήμουν παιδί και έτρεχα μονομιάς να χώσω τα πόδια μου μέσα στην θάλασσα, τσιρίζοντας, σε κάθε άγγιγμα ευχαρίστησης.

Φθάνοντας, τα δάχτυλα των ποδιών μου βουτήχτηκαν μέσα στο νερό, ανακατεύτηκαν με την άμμο και μια ανατριχίλα διαπέρασε ολάκερο το κορμί, επιτρέποντας την ευδαιμονία του σώματος να ξεχειλίσει από το σάπιο σώμα μου.

Τέσσερα χρόνια λησμονιάς ήταν πολλά. Τέσσερα δύσκολα χρόνια χωρίς το πρώτο άγγιγμα της θάλασσας. Και η μνήμη μπορεί να είναι ασθενική, η καρδιά ωστόσο διατηρεί τη δική της μνήμη και δεν έπαψε να λησμονεί την αγάπη της για την θάλασσα.

Επέστρεψα στην ξαπλώστρα. Ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο του Αλμπέρ Καμύ – Οπρώτος άνθρωπος. Παράλληλα, με τα δάχτυλά των ποδιών μου σκεπάρνιζα την άμμο προσπαθώντας να ανοίξω μία πελώρια τρύπα για να την γεμίσω μετά με νερό. Aedificaboetdestruam, όπως λέει ο Μοντερλάν.

Φλυαρία παραδίπλα από τους λιγοστούς λουόμενους. Εραστές της καλοκαιρινής δροσιάς. Μα μου αρέσουν οι άνθρωποι που μυρμηγκιάζουν στις παραλίες κάτω από τον καυτό ήλιο, να ορίζουν την διάθεση τους.

Παρατηρώ: Δεξιά μου, στη δεύτερη σειρά κάθεται ένας νεαρός. Γεροδεμένος, με κοντό μπλε σορτσάκι μαγιό, απολαμβάνει τον καυτό ήλιο. Φοράει μαύρο δερμάτινο καπέλο, για να κρύψει το ξυρισμένο γουλί μαλλί του ή την ακμάζουσα φαλάκρα του και μαύρα γυαλιά ηλίου. Απολαμβάνει τον καφέ του και κάθε λίγο κοιτάει το τηλέφωνο του.Σα να θέλει απεγνωσμένα να τον καλέσουν!

Μπροστά μου, μια νεαρή κοπέλα με το σκυλάκι της, ένα ασπρόμαυρο Τεριέ. Κάθε φορά που το πασπαλίζει με θαλασσινό νερό, γαυγίζει και κουνάει τη μικροσκοπική ουρά του. Αυτό, που με εντυπωσιάζει στο πελιδνό πρόσωπο της, είναι πως δεν ξεχωρίζω τα μάτια της, παρά μονάχα ένα θαμπό φως μέσα σε μία φωλιά από φακίδες.

Στα αριστερά μου, μία τετραμελής οικογένεια. Μπαμπάς, μητέρα και δύο μικρά αγοράκια. Περίπου, πέντε με έξι ετών. Η μητέρα φοράει ένα μαλακό καπέλο στρογγυλό με φαρδύ μπορ. Παίζει με το κινητό της. Ο πατέρας φοράει μαύρο μαγιό και έχει απλώσει το σώμα του στην ξαπλώστρα σαν πέτρα. Απολαμβάνει τον ύπνο του. Τα δύο μικρά αγοράκια, γυμνόστηθα, με ταμπρατσάκια περασμένα στα χέρια, στην άκρη του κόσμου, καθισμένα στην άμμο πολεμούν με τα φρεσκοαγορασμένα νεροπίστολα. Ο καυτός ήλιος πυρπολεί τα στήθη και τις πλάτες τους, μα η ορμή του νερού της θάλασσας τα δροσίζει.

Εκεί, στη σκιά του κόσμου, δεσμώτης μες στη σπηλιά, να με, μόνος! Έσχατη συγκίνηση που με λυτρώνει από το σκηνικό. Γνωρίζω πως ο καθένας μας την κουβαλάει μέσα του την πανούκλα, γιατί κανείς στον κόσμο δεν είναι απρόβλητος από αυτήν και η πανούκλα κυρίως αφήνει σημάδια, τουλάχιστον στις καρδιές μας. Η πτώση θα έρχεται, ξανά και ξανά, η άνοδος είναι μια άλλη ιστορία, για να γράψεις. Μα επίσης πλέον γνωρίζωπως αν υπάρχει κάτι που συνεχώς μέσα σου το λαχταράςκαι καμία φορά το γεύεσαι σε δόσεις, τότε πρέπει να ζεις και να πεθαίνεις γι’ αυτό.Πλήττεις και πασχίζεις να αποκτήσεις συνήθειες. Μικροχαρές της παιδικής τρυφερής σου ηλικίας. Μικροχαρές μιας εφήμερης ζωής.

Ο Πέτερ Σλέμιλ χαμογελά! Σήμερα έκανε μια στάση και η καρδιά του έσμιξε με τον εαυτό της. Μετά από τέσσερα χρόνια, ξανά στην ίδια θέση του ονειράματος εκείνης της ημέρας, καθώς ακούει τηβροχή έξω να ξεπλένει τις καλοκαιρινές απολαύσεις του κόσμου, με το σώμα και το πνεύμα ασθενικά και δηλητηριασμένα, σκέφτεται μόνο με εικόνες την αξία του θαύματος και το πρόσωπο της αιώνιας νιότης του Καμύ.

-«Βρίσκουμε καταφύγιο στη μετριότητα, από απελπισία για το ωραίο που ονειρευτήκαμε», μου φωνάζει ο Γκυστάβ Φλωμπέρ. Δεν ξέρω καν γιατί μας ήρθε το καλοκαίρι αυτό. Για ποιαν ανέλπιστη χαρά, για ποιες αγάπες, για ποιο ταξίδι ονειρευτό. Μα με μάτια κλειστά, με ξαναβρήκα.

 – Ιντερμέδιο/Ζάκυνθος 2021

[1]Στα τέλη του 15ου αιώνα, ανάμεσα στις πράξεις ενός θεατρικού έργου, υπήρχε η συνήθεια να λαμβάνει χώρα ένα μουσικό διάλειμμα, το οποίο επικράτησε να ονομάζεται Ιντερμέδιο ή ιντερμέτζο. Αυτά αποτελούνταν συνήθως από τραγούδια για σόλο φωνή, μαδριγάλια και άλλα πολυφωνικά τραγούδια, χορό και διαλόγους. Τα θέματα ήταν συνήθως αλληγορικά ή ποιμενικά. Περί το 1600 τα ιντερμέδια ήταν πολύ συχνά τόσο εξελιγμένα θεάματα, ώστε προκαλούσαν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τα ίδια τα θεατρικά έργα. Συνήθως γραμμένα για σοπράνο και μπάσο, τραγουδισμένα απ’ την αρχή ως το τέλος, έδωσαν ζωή στην «όπερα μπούφα», τη χαρακτηριστική τελική φόρμα της κωμική όπερας.