“Όταν είμαστε άρρωστοι”. 

” Επομένως όταν βρισκόμαστε σε μάλλον δυσάρεστη κατάσταση, τότε οι επιθυμίες του σώματος γεννούν τις πιο ζωηρές και τις πιο συχνές απαιτήσεις”. 

” Έτσι είναι”. 

” Άρα ένας άνθρωπος βρίσκεται σε καλύτερη κατάσταση, όταν έχει λιγότερες ανάγκες αυτού του είδους. Το ίδιο συμβαίνει και όταν πρόκειται για δύο άτομα, από τα οποία το ένα τυχαίνει να έχει ζωηρές και πολλές επιθυμίες, ενώ το άλλο λίγες και χωρίς ένταση. Όπως για παράδειγμα συμβαίνει σε ανθρώπους που παίζουν κύβους, στους μέθυσους και στους λαίμαργους, γιατί όλα αυτά τα ελαττώματα δεν είναι τίποτα άλλο από επιθυμίες”.

“Ασφαλώς “. 

” Και όλες οι επιθυμίες δεν είναι τίποτα άλλο παρά ανάγκες για κάποια πράγματα. Οι άνθρωποι, λοιπόν, που γεύονται περισσότερα αγαθά, βρίσκονται σε πιο άσχημη κατάσταση από αυτούς που δοκιμάζουν τα λιγότερα”.

“Σίγουρα. Κι εγώ θα τους θεωρούσα πάρα πολύ δυστυχισμένους. Γιατί όσο περισσότερες επιθυμίες έχουν τόσο πιο δυστυχισμένοι είναι.”…” Όποιος,λοιπόν, τυχαίνει να έχει περισσότερα αγαθά χρήσιμα για τις ανάγκες του σώματος, φαίνεται ότι έχει εξίσου και τις περισσότερες ανάγκες για την ικανοποίηση τους, αφού χρειάζεται όλα τα χρήσιμα πράγματα “. 

“Νομίζω ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι”. 

“Σύμφωνα με αυτή τη συλλογιστική σειρά φαίνεται ότι είναι απαραίτητο, όσοι τυχαίνει να έχουν πολλά χρήματα να αισθάνονται και την ανάγκη περισσότερων μέσων για την ικανοποίηση τους. Γιατί τα χρήσιμα για τον σκοπό αυτό αγαθά τα θεωρήσαμε χρήματα. Επομένως αυτοί που είναι πολύ πλούσιοι κατά την άποψή μας είναι αξιολύπητοι αφού αισθάνονται την έλλειψη τοσο πολλών πραγμάτων”. 

Πλάτων, Ερυξίας ή Περί Πλούτου 

Εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ, μετάφραση Μαρία Κεκροπούλου

 

 

Απόσπασμα απο το μυθιστόρημα “Η Απόγονος”, Εκδόσεις ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ

-Δηλαδή;

-Με απλά λόγια και για να μη σας μπλέξω με οικονομικές θεωρίες. Το οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν σήμερα πολλές χώρες της Ευρώπης, ναι μεν εισήχθη απ’ την Αμερική και το οικονομικό κραχ του 2008 στο τραπεζικό της σύστημα, αλλά βρήκε και το έδαφος έτοιμο, καθώς πολλές ευρωπαϊκές οικονομίες περισσότερο κατανάλωναν παρά παρήγαγαν. Έβαλαν φυσικά και το χεράκι τους για να βγάλουν τα μάτια τους ξοδεύοντας περισσότερα απ’ όσα είχαν πραγματικά, αλλά έτσι ήταν διαμορφωμένο από πριν το συνολικό πλαίσιο, καθώς ήταν ξεκάθαρη η επιλογή ο Βορράς να παράγει και ο Νότος να καταναλώνει. Όμως, όταν βρέθηκαν στη δίνη αυτής της τόσο σοβαρής οικονομικής κρίσης, αντί να επιλεγεί μια λύση, αφού πρώτα εκτιμούνταν αντικειμενικά και ψύχραιμα όλα τα δεδομένα, τους προσφέρθηκε μόνο μια, την οποία βέβαια προετοίμασε, και επέβαλε ουσιαστικά η Γερμανία με βάση τα δικά της κριτήρια. Κριτήρια τα οποία νδεν ήταν πάντοτε ίδια, ή για να το θέσω διαφορετικά άλλαζαν ανάλογα με το πώς βόλευε την ίδια. Διότι το 1990, μετά την επανένωση της Δυτικής και Ανατολικής Γερμανίας, ανακοίνωσε μονομερώς πως δε θα αναγνωρίζει πλέον τα παλιά χρέη και το 2005 που οι οικονομικοί της δείκτες ξέφυγαν απ’ όσα όριζε η συνθήκη της Μάαστριχτ, δεν αντιμετώπισε καμιά επίπτωση. Κοντολογίς, έδινε και συνέχιζε να δίνει στον εαυτό της το δικαίωμα να αποφασίζει κατά το συμφέρον της και όπως τη βολεύει κάθε φορά, κάτι που σήμερα όχι απλώς δε δέχεται για τους άλλους, αλλά επιμένει και στην επιβολή πολλαπλών και επώδυνων κυρώσεων, παρόλο που όλοι, και η ίδια βέβαια, αντιλαμβάνονται πως είναι καταστροφικές…