Πίσω από κλειστές πόρτες  υπάρχουν βουβές κραυγές, φόβοι και ανησυχίες. Γυναίκες  που κρύβουν τον πόνο τους πίσω από ψεύτικα χαμόγελα και έντονο μακιγιάζ για να μην καταλάβει κανείς τι περνούν. Να μην στοχοποιηθούν  και κριθούν γι’ αυτό που βιώνουν. Η ισότητα των δύο φύλων υστερεί κατά πολύ μπροστά στα κοινωνικά στερεότυπα και τις σχέσεις εξουσίας.

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα αθέατο έγκλημα και ένα κοινωνικό φαινόμενο που δεν μας επιτρέπει να εξελιχθούμε ως ανθρωπότητα. Η δύναμη της γυναίκας δεν βρίσκεται στη σιωπή της αλλά στην φωνή.

Το μήνυμα που στέλνουμε σε όλες τις γυναίκες είναι να σπάσουν τη σιωπή, να ζητήσουν βοήθεια και να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Μιλήσαμε με το επιστημονικό προσωπικό του Συμβουλευτικού Κέντρου Κοζάνης ΚΕΘΙ και του Ξενώνα Φιλοξενίας Κακοποιημένων Γυναικών , όπου μπορεί να απευθυνθεί κάθε γυναίκα που αντιμετωπίζει προβλήματα έμφυλης βίας και χρειάζεται συμβουλευτική στήριξη, φροντίδα και φιλοξενία.

Συμβουλευτικό Κέντρο Κοζάνης ΚΕΘΙ

«Η βία κατά των γυναικών είναι αποτέλεσμα των άνισων σχέσεων εξουσίας που υπάρχουν μεταξύ των φύλων στην πατριαρχική κοινωνία σε κοινωνικό, οικονομικό, θρησκευτικό και πολιτικό επίπεδο και δημιουργεί έναν από τους ισχυρότερους μηχανισμούς κοινωνικού ελέγχου των γυναικών, καταργώντας τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ελευθερίες. Ο άνδρας ως κυρίαρχο ον, χρησιμοποιεί τη βία ως μέσο υποταγής της γυναίκας σε αυτόν. Πολλές φορές η γυναίκα, επηρεασμένη από τα πατριαρχικά στερεότυπα, αποδέχεται την βία ως στοιχείο του ανδρικού ρόλου. Όλες οι μορφές βίας (σωματική βία, ψυχολογική,  λεκτική, οικονομική κλπ) κατά των γυναικών αποσκοπούν στον έλεγχο της συμπεριφοράς και της σκέψης τους και κατ΄ επέκταση της χειραγώγησής τους».

1. Ποιος είναι ο ρόλος του Συμβουλευτικού Κέντρου Κοζάνης του Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας (Κ.Ε.Θ.Ι.) και τι υπηρεσίες παρέχει;

Το Συμβουλευτικό Κέντρο Κοζάνης παρέχει ΔΩΡΕΑΝ υπηρεσίες συμβουλευτικής στήριξης  με την οπτική του φύλου σε γυναίκες θύματα βίας καθώς και σε όσες υφίστανται πολλαπλές διακρίσεις (προσφύγισσες, μετανάστριες, μονογονείς, Α.με.Α, κλπ) από εξειδικευμένο προσωπικό, εντάσσεται στο Δίκτυο υποστηρικτικών δομών για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών της Γενικής Γραμματείας Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων (ΓΓΟΠΙΦ), ενώ η επιστημονική εποπτεία του Δικτύου ασκείται από το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας (ΚΕΘΙ).

Οι υπηρεσίες καλύπτονται από το απόρρητο της συμβουλευτικής και αφορούν ενημέρωση και εξειδικευμένη πληροφόρηση, ψυχοκοινωνική στήριξη , εργασιακή στήριξη, νομική στήριξη και συνεργασία με άλλες υπηρεσίες και παραπομπή των γυναικών σε ξενώνες, στις αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές, στο δικαστήριο, σε νοσοκομεία, σε φορείς αρμόδιους για προνοιακά ή άλλα επιδόματα, σε φορείς απασχόλησης, προστασίας και υποστήριξης παιδιών κ.ο.κ.

2. Υπάρχει ισότητα των φύλων σήμερα;

Η σύγχρονη εποχή βρίσκει τις γυναίκες να έχουν κατακτήσει μέσα από αγώνες πλήρη εξίσωση με τους άνδρες, σε νομικό και θεσμικό τουλάχιστον επίπεδο. Στη χώρα μας, τα τελευταία χρόνια, σημειώνεται πρόοδος στη θεσμοθέτηση και εφαρμογή πολιτικών που αφορούν την ισότητα των φύλων σε διάφορες πτυχές της ιδιωτικής και της δημόσιας ζωής. Παρόλα αυτά, η οικονομική κρίση, η ανεργία που βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα, οι καταχρηστικές μέθοδοι που ακολουθούν πολλοί εργοδότες, όπως το μισθολογικό χάσμα, οι άνισες αμοιβές μεταξύ ανδρών και γυναικών για την ίδια εργασία, δείχνουν τη διάκριση που υπάρχει σε βάρος των γυναικών και στον τομέα της εργασίας. Για το λόγο αυτό χρειάζεται ευαισθητοποίηση και εγρήγορση όλων μας για τη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων αλλά και την εξάλειψη έμφυλων στερεοτύπων και διακρίσεων.

3. Ισχύει ότι η οικονομική κρίση, το αλκοόλ, τα ναρκωτικά είναι αιτίες άσκησης της βίας;

Είναι σημαντικό να αναφερθεί πως το αλκοόλ, η χρήση ουσιών, η ανεργία, η ανέχεια δεν αποτελούν αιτίες της έμφυλης βίας. Χρησιμοποιούνται ωστόσο ως πρόσχημα/αφορμή, για να δικαιολογήσουν ορισμένοι άντρες τη βίαιη συμπεριφορά τους προς τη σύντροφο/σύζυγο ή την οικογένεια γενικότερα. Διακόπτοντας  κάποιος την κατάχρηση ουσιών δε σημαίνει ότι σταματά να ασκεί βία. Η ενδοοικογενειακή βία συμβαίνει, όταν ένα δράστης έχει μάθει και επιλέγει τη βία ως μέσο επίλυσης ενός προβλήματος. Η έμφυλη βία δεν αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό  της συμπεριφοράς των βίαιων ανδρών, αλλά νομιμοποίηση της ανδρικής κυριαρχίας.

4. Πως εξηγείτε το γεγονός ότι τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών είναι σε υψηλά ποσοστά;

Στατιστικά στοιχεία της Αστυνομίας για την ενδοοικογενειακή βία τα τελευταία χρόνια δείχνουν πως υπάρχει γενικότερα μια αυξητική τάση της βίας κατά των γυναικών κατά την πάροδο των ετών (23ο Ενημερωτικό Σημείωμα ΓΓΟΠΙΦ, Νοέμβρης 2019). Τα περιστατικά που καταγράφονται είναι αυξημένα. Ωστόσο, η αύξηση αυτή δεν ερμηνεύεται απαραίτητα ως αύξηση των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, αλλά περισσότερο ως αύξηση των καταγγελιών των θυμάτων τέτοιων περιστατικών στην Αστυνομία. Αποτυπώνει ενδεχομένως το γεγονός πως οι γυναίκες αρχίζουν σιγά σιγά να σπάνε τη σιωπή τους, να μιλούν για τη βία που υφίστανται, αντλώντας θάρρος και δύναμη και από το γεγονός ότι γνωρίζουν για την ύπαρξη του δικτύου υποστηρικτικών δομών της ΓΓΟΠΙΦ (41 συμβουλευτικά κέντρα και 20 ξενώνες φιλοξενείας κακοποιημένων γυναικών) για την πρόληψη και αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών.

5. Είναι εύκολο για μία γυναίκα που υφίσταται βία στο οικογενειακό της περιβάλλον να σπάσει τη σιωπή της;

Για πολλά χρόνια στην Ελλάδα επικρατούσε η αντίληψη «τα εν οίκω μη εν δήμω», γι’ αυτό και η ενδοοικογενειακή βία αποτελούσε ένα καλά κρυμμένο κοινό μυστικό ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας. Αυτό είναι μια πραγματικότητα που σταδιακά αλλάζει, ωστόσο το να μιλήσει μια γυναίκα για τη βία που υφίσταται, αποτελεί μια δύσκολη και επίπονη διαδικασία. Χρειάζεται θάρρος, στήριξη και χρόνος τόσο για να συνειδητοποιήσει η ίδια το πρόβλημα που υφίσταται όσο και για να ζητήσει τελικά βοήθεια. Συχνά τα θύματα ενδοοικογενειακής βίας διστάζουν να αναφέρουν/καταγγείλουν το πρόβλημα. Ο φόβος, η ντροπή και η ενοχή που αισθάνονται, λόγω των απειλών που δέχονται από το άτομο που τα κακοποιεί αποτελεί τον βασικότερο παράγοντα για αυτό. Πολλές γυναίκες επίσης είναι ελλιπώς ενημερωμένες και όχι μόνο αγνοούν τα δικαιώματα τους, αλλά συχνά είναι και παραπληροφορημένες για τους νόμους και συγκεκριμένα για τον Νόμο περί ενδοοικογενειακής βίας 3500/2006, για τη διαδικασία καταγγελίας ή για την ύπαρξη υποστηρικτικών δομών.

6. Πως μπορεί να επικοινωνήσει με το Κέντρο ένας/μία ενδιαφερόμενος/η;

Το Συμβουλευτικό Κέντρο βρίσκεται στην οδό Ι. Μακρυγιάννη 22, στον 3ο όροφο. Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή για προγραμματισμό συνάντησης, οι ενδιαφερόμενοι/ες μπορούν να επικοινωνήσουν στο τηλ.:2461049672, καθώς και στο E–mail:kozani@isotita.gr. Οι ώρες λειτουργίας του Κέντρου είναι Δευτέρα έως και Παρασκευή 08:00 – 16:00. Τις ημέρες και ώρες μη λειτουργίας του ΣΚ, μπορούν να απευθυνθούν στην τηλεφωνική γραμμή SOS 15900, που λειτουργεί 24 ώρες το 24ωρο, 365 ημέρες το χρόνο.

Για περισσότερες πληροφορίες, μπορούν να επισκεφτούν την ιστοσελίδα του Κ.Ε.Θ.Ι.: www.kethi.gr καθώς και την ιστοσελίδα: www.womensos.gr

Ξενώνας κακοποιημένων Γυναικών

Μιλήσαμε με την Ψυχολόγο κ. Χρυσούλα Αντωνιάδου και την Κοινωνική Λειτουργό κ. Παρθένα Σερσέμη για το φαινόμενο της βίας κατά των γυναικών και τη λειτουργία του ξενώνα.

1.Πόσο χρονικό διάστημα λειτουργεί ο ξενώνας κακοποιημένων γυναικών και τι είδους υπηρεσίες παρέχει;

Κοιν.Λειτ: Ο «Ξενώνας φιλοξενίας Κακοποιημένων Γυναικών» του δήμου Κοζάνης ξεκίνησε τη λειτουργία του τον Σεπτέμβριο του 2014, εντάσσεται στο ολοκληρωμένο δίκτυο δομών καταπολέμησης της έμφυλης βίας της χώρας, που συντονίζει η Γενική Γραμματεία Οικογενειακής Πολιτικής και Ισότητας των Φύλων και εποπτεύεται από το Κέντρο Ερευνών για Θέματα Ισότητας.

Ο ξενώνας είναι δυναμικότητας 20 κλινών, λειτουργεί καθημερινά όλο το 24ωρο και απευθύνεται σε γυναίκες κάθε ηλικίας, θρησκείας, εθνικότητας που υφίστανται κάποια μορφή έμφυλης βίας (σωματική, ψυχολογική βία κ.ά.), όσο και σε γυναίκες που αντιμετωπίζουν πολλαπλές διακρίσεις (μονογονείς, άστεγες, άνεργες, προσφύγισσες, ΑμεΑ κ.τ.λ), ακόμη και με τα παιδιά τους. Προσφέρει βραχεία διαμονή, σίτιση και ασφαλείς συνθήκες διαβίωσης, παρέχοντας παράλληλα υπηρεσίες ψυχοκοινωνικής στήριξης από κοινωνική λειτουργό, ψυχολόγο και ψυχολόγο με ειδίκευση στα παιδιά. Ο ξενώνας στελεχώνεται, επίσης, από διοικητική υπάλληλο, υπάλληλο γενικών καθηκόντων και φύλακες.

2.Πως μπορεί να επικοινωνήσει με τον ξενώνα μία ενδιαφερόμενη;

Ψυχ.: Δεχόμαστε παραπομπές από τα Συμβουλευτικά Κέντρα του δικτύου, τα Κέντρα Κοινότητας και τις Κοινωνικές Υπηρεσίες των Δήμων, καθώς και από άλλους ξενώνες του δικτύου. Επίσης, λειτουργεί η γραμμή SOS 15900 του δικτύου. Επομένως, η προσβασιμότητα και η επικοινωνία οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου με κάποιον Ξενώνα Φιλοξενίας Γυναικών του δικτύου είναι εφικτή μόνο μέσω των παραπάνω υπηρεσιών καθώς η διεύθυνση και το τηλέφωνο παραμένουν απόρρητα για την προστασία των φιλοξενουμένων.

3. Ποιος είναι ο μέχρι στιγμής απολογισμός του ξενώνα;

Κοιν.Λειτ.: Κατά τη λειτουργία του Ξενώνα έχουν εξυπηρετηθεί γυναίκες από όλες τις ηλικιακές ομάδες. Παράλληλα καλύπτονται οι ανάγκες διαβίωσης των παιδιών των ωφελουμένων. Σε αυτή την προσπάθεια έχουμε αρωγούς φορείς όπως το Νοσοκομείο Κοζάνης και Πτολεμαΐδος, τις Τ.Ο.Μ.Υ., τις τοπικές σχολικές μονάδες, τα κατά τόπους Αστυνομικά Τμήματα, τις Εισαγγελίες, ακόμη και τοπικούς Συλλόγους. Έτσι, λοιπόν, έχει δημιουργηθεί ένα δίκτυο φορέων υποστήριξης. Ακόμη και η δική σας πρόταση για την πραγματοποίηση αυτής της συνέντευξης να είστε σίγουρη ότι ενισχύει αυτή την προσπάθεια.

4.Πιστεύετε ότι υπάρχει ισότητα των δύο φύλων σήμερα; Πως εξηγείτε το γεγονός ότι τα περιστατικά βίας κατά των γυναικών είναι σε υψηλά ποσοστά;

Ψυχ.: Η έμφυλη βία είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο που βασίζεται σε μακροχρόνια ιστορικές ανισότητες και βαθιά ριζωμένα πολιτισμικά και κοινωνικά πρότυπα και δεν θεωρώ ότι έχει νόημα να συζητάμε για την ισότητα των φύλων ως κάτι πεπερασμένο και οριστικό. Είναι όμως σίγουρο ότι όσο περισσότερο αποτελεί μέρος του δημόσιου διαλόγου τόσο περισσότερο πλησιάζουμε σε μια δικαιότερη κοινωνία που στοχεύει στο να εξασφαλίζει ισότιμη θέση για όλα τα μέλη της. Υπό το πρίσμα λοιπόν της ανάδειξης της σχέσης της ιστορικής ανισότητας των φύλων και των βίαιων συμπεριφορών προς τις γυναίκες ίσως πρέπει να εξετάσουμε και τα υψηλά ποσοστά περιστατικών βίας κατά των γυναικών που καταγράφονται σε όλο τον κόσμο ως  αμφίσημα. Από τη μία καταδεικνύουν ότι η παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών είναι ζήτημα δημόσιας υγείας και από την άλλη υποδηλώνουν ότι η ευρύτερη κοινωνική αναγνώριση συγκεκριμένων συμπεριφορών ως βίαιων περιστατικών κατά μίας ιστορικά ευάλωτης ομάδας ανθρώπων έχει κάνει βήματα.

5. Τελικά ζούμε σε μία πατριαρχική κοινωνία; Η γυναίκα είναι το ασθενές φύλο;

Κοιν.Λειτ.: Η πατριαρχία συνεχίζει να υφίσταται. Ζει μέσα στα σπίτια μας, μαθαίνοντας στα παιδιά μας ρόλους, που τους ακολουθούν από γενιά σε γενιά ενισχύοντας κοινωνικά στερεότυπα. Η γυναίκα οφείλει να είναι νοικοκυρά, μητέρα, εργαζόμενη και κρίνεται αν δεν συμμορφωθεί με τις αποδεκτές κοινωνικές συμπεριφορές. Το σώμα της δεν της ανήκει, η εμφάνιση της οφείλει να υπακούει στα εκάστοτε «μιντιακά» πρότυπα.

Υπέρτατη έκφραση της πατριαρχίας, η έμφυλη βία στους δρόμους και στα σπίτια. Τον βιασμό ακολουθεί το “Victim Blaming”, δηλαδή η δευτερογενής θυματοποίηση της γυναίκας («με αυτά που φορούσε τα θελε») και συχνά η χωρίς συγκατάθεση μαγνητοσκόπηση και δημοσίευση προσωπικών στιγμών. Στην ενδοοικογενειακή βία και πάλι στοχοποιείται η γυναίκα, «έπρεπε να προσπαθήσει παραπάνω, τον προκάλεσε».

Αλλά και στον εργασιακό τομέα, πατριαρχικά μοντέλα συνεχίζουν να αναπαράγονται. Άνισες αμοιβές, παρενόχληση στον χώρο εργασίας και απολύσεις λόγω μητρότητας. Κόντρα σε όλα αυτά η γυναίκα εξελίσσεται και διαπρέπει, καταρρίπτοντας το μύθο του ασθενέστερου φύλου.

6.Είναι εύκολο για μία γυναίκα που βιώνει βία στο οικογενειακό της περιβάλλον να σπάσει τη σιωπή της;

Ψυχ: Όχι δεν είναι εύκολο για μία γυναίκα που βιώνει βία στο οικογενειακό της περιβάλλον   να σπάσει τη σιωπή της, όπως δεν είναι εύκολο για οποιονδήποτε να μιλήσει για κάτι που αντικρούει ή φέρνει σε αμηχανία ένα πολιτισμικά και κοινωνικά κατεστημένο το οποίο όσο περισσότερο καταπιεστικό γίνεται τόσο πιο εσωτερικευμένο και ευρύτερα αποδεκτό αποδεικνύεται ότι είναι από τα μέλη μίας κοινωνίας. Η δυσκολία, λοιπόν, για τις επιζήσασες έμφυλης- και πόσο μάλλον ενδοοικογενειακής- βίας δεν έγκειται μόνο στις ίδιες αλλά θα πρέπει να αποτελεί προβληματική για όλους μας και τον καθένα ξεχωριστά πως θα σπάσουμε αυτόν τον κύκλο της σιωπής.

7.Που οφείλεται η αύξηση των περιστατικών βίας κατά των γυναικών; Το χρονικό διάστημα της καραντίνας τι είδους περιστατικά αντιμετωπίσατε;

Ψυχ.: Σύμφωνα με φορείς που ασχολούνται με το θέμα της έμφυλης βίας, είτε κρατικοί είτε παγκόσμιοι είτε ΜΚΟ, και οι οποίοι έχουν δημοσιοποιήσει σχετικά δεδομένα για το χρονικό διάστημα της καραντίνας επιχειρείται ο συσχετισμός της εκδήλωσης της πανδημίας και των μέτρων αντιμετώπισης της με το κοινωνικό φαινόμενο. Παρατηρήθηκε στατιστική αύξηση τηλεφωνημάτων αναφορικά με φαινόμενα βίας κατά των γυναικών προς τις αντίστοιχες εθνικές γραμμές βοήθειας σε παγκόσμιο επίπεδο και παράλληλα κοινοποιούνται τρέχουσες  ποιοτικές παρατηρήσεις και καταγραφές επαγγελματιών του πεδίου όσον αφορά την αύξηση καθημερινών περιστατικών βίας κατά των γυναικών.

Εύλογα, όμως, και χωρίς την χρήση στατιστικών δεδομένων, μπορούμε να σκεφτούμε ότι από τη στιγμή που περιορίζονται οι δυνατότητες για δραστηριότητες εκτός σπιτιού και άρα οι πιθανοί διέξοδοι εκτόνωσης των δραστών και ταυτόχρονα οι ευκαιρίες εξόδου και απόδρασης των θυμάτων, το απαιτούμενο και απαραίτητο για την προστασία της δημόσιας υγείας μέτρο της «καραντίνας» και της κοινωνικής αποστασιοποίησης είναι πιθανό να συνδέεται με αύξηση των καθημερινών περιστατικών ενδοοικογενειακής βίας.

Βρεθήκαμε πάλι στα πλοκάμια της καραντίνας. Σαν να μας τιμώρησαν γιατί δεν ήμασταν φρόνιμα παιδιά. Οι δρόμοι ησύχασαν κι οι άνθρωποι στην γωνία, με το ένα πόδι σηκωμένο, περιμένουν να δουν τι θα ξημερώσει.

Η επιχειρηματικότητα στο μάτι του κυκλώνα και το εργατικό δυναμικό σε αναστολή. Ως πότε; Θα δείξει. Μέχρι να δείξει όμως , ας αναρωτηθούμε ποιοι θα επιβιώσουν και πως. Εκτός από την περιβόητη πανδημία, κάποιοι ίσως κινδυνέψουν κι από άλλους λόγους . Το άγχος είναι μεγάλος εχθρός του ανθρώπου και η απόγνωση για το πώς θα ζήσει κάποιος χωρίς δουλειά , με τα χρέη να τον πνίγουν, μπορεί να οδηγήσει σε άσχημες καταστάσεις.

Η κοινωνία βρίσκεται σε αδράνεια. Με το pause  πατημένο, περιμένουμε να δούμε τι θα γίνει. Πως θα αντιμετωπιστεί ο covid, πως θα στηριχθεί το δημόσιο σύστημα υγείας, τι θα γίνει με την εκπαίδευση, πως θα κρατηθεί ζωντανός ο επιχειρηματικός κόσμος;

Θύματα του τοπικού lockdown και τα αγαπημένα μας στέκια. Καταστήματα εστίασης, εμπορικά καταστήματα, κομμωτήρια, γυμναστήρια κ.ά. Εκεί που χτυπά η καρδιά της τοπικής οικονομίας, εκεί που επιλέγεις να περνάς ευχάριστα τον ελάχιστο ελεύθερο χρόνο σου, εκεί που συναντάς τους φίλους και τους γνωστούς κι ανταλλάσσεις μερικές κουβέντες, συζητάς , γελάς , ηρεμείς. Μακριά από το άγχος και τα προβλήματα. Εκεί που κάποιες φορές περνάς χρόνο μόνος σου, κάνοντας τις αγορές σου ή απολαμβάνοντας το φαγητό ή τον καφέ σου.

Τα αγαπημένα μας στέκια ερήμωσαν κι αργοπεθαίνουν, μαζί μ’ αυτά και η κοινωνία. Δεν αντέχει ο άνθρωπος να τον περιορίζεις, να του στερείς την κοινωνικότητα και τις αγαπημένες του συνήθειες. Μπορεί για κάποιους η έξοδος να θεωρείται περιττή αλλά για κάποιους άλλους είναι η καθημερινότητά τους, κομμάτι της ζωής τους.

Κανείς αρμόδιος δεν μπορεί να μας πει με σιγουριά πόσο θα κρατήσει όλη αυτή η κατάσταση περιορισμού, αν θα είναι μόνο 14 ημέρες ή και παραπάνω. Το ερώτημα που τίθεται είναι πόσο θα αντέξει η κοινωνία. Ο χειμώνας έχει τις δικές του δυσκολίες και τώρα προστίθενται κι άλλες. Οι δηλώσεις συμπαράστασης και το χάιδεμα στην πλάτη δεν ωφελεί. Ο κόσμος κουράστηκε από τα λόγια. Σε αναμονή ουσιαστικών παρεμβάσεων, το συντομότερο δυνατό, από την πλευρά της Πολιτείας,  ας ευχηθούμε αυτή η αναστολή να μην γίνει μόνιμη κατάσταση.

Ένας δάσκαλος που κέρδισε την αγάπη των μαθητών του και το χειροκρότημα του κόσμου, δείχνοντας τις πολλές δυνατότητες που μπορεί να έχει ένα σχολείο σήμερα, πέρα από τη μάθηση των βασικών γνώσεων.

Οι μαθητές έδειξαν ότι η μάθηση μπορεί να γίνει τόσο ευχάριστη, να εμπνεύσει για δημιουργία και να δώσει σπουδαία διδάγματα σε μικρούς και μεγάλους.

Οι πολλαπλές δράσεις του σχολείου, υπό την επίβλεψη του εκπαιδευτικού κ. Δούβλου, με την πολύτιμη βοήθεια φορέων και πολιτών της περιοχής, των γονέων των μαθητών, αλλά και απόδημων Σιατιστινών, έκαναν την ιστορία και την παράδοση της Σιάτιστας να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο και το ταλέντο των παιδιών ξετυλίχθηκε στις οθόνες, σκορπώντας συγκίνηση και νοσταλγία στους μεγάλους, θαυμασμό και ικανοποίηση στους νεότερους.

«Η ζωντανή, βιωματική μάθηση στο νέο σχολείο», όπως δηλώνει ο κ. Δούβλος, «με τη χρήση των νέων τεχνολογιών προσελκύει το ενδιαφέρον των παιδιών σε πολύ μεγάλο βαθμό. Σε μια εποχή που η αποξένωση έχει μπει δυστυχώς για τα καλά στη ζωή μας, υπήρξαν για άλλη μια φορά άνθρωποι της Σιάτιστας που μας έδειξαν πολύ όμορφα τι θα πει φιλοξενία, βοήθεια, προσφορά».

Σας παρουσιάζουμε, λοιπόν, μερικές από τις πιο σημαντικές δράσεις του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας του Δήμου Βοΐου.

Ο σιατιστινής καταγωγής εκπαιδευτικός Μιχάλης Δούβλος και οι μικροί μαθητές αναλαμβάνουν ρόλους και ζωντανεύουν το παρελθόν με έναν ξεχωριστό τρόπο που συγκινεί και εντυπωσιάζει.

«Σιάτιστα: Ένα ταξίδι σε μια αρχόντισσα» , ταινία – οδοιπορικό από την Ε’ τάξη του σχολικού έτους 2017-2018.

Ένα ταξίδι όμορφο από την αρχόντισσα  Σιάτιστα. Ένα ταξίδι του «σήμερα», χρησιμοποιώντας το «χθες», καλά φυλαγμένο για «αύριο». Μια απόδειξη αγάπης για τον τόπο μέσα από πράξεις.

Με την ταινία αυτή το κοινό συναντήθηκε με τη Σιάτιστα: την ιστορία της, τα αυθεντικά αρχοντικά της βγαλμένα από παραμύθι, τις 29 εκκλησίες 17ου αιώνα αξιόλογου αρχιτεκτονικού ενδιαφέροντος, τα κτήρια δωρεάς ευεργετών καθώς και το έργο τους, μουσεία, αμπελουργία, κρασί, γούνες, παραδοσιακά εδέσματα, παραδοσιακοί χοροί, παραδοσιακά παιχνίδια, απόδημοι Σιατιστινοί, Μπούρινος, ήθη – έθιμα, σύλλογοι, αθλητισμός.

Η ταινία διακρίθηκε με το 2ο βραβείο στην κατηγορία τεκμηρίωσης στον 9ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό Ταινιών μικρού μήκους «Cinema… διάβασες;», όπου συμμετείχαν 180 σχολεία από την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ομογένεια.

«1940: Μια βαλίτσα γεμάτη ιστορία» , ταινία μικρού μήκους από τους μαθητές της Δ τάξης του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας του Σχολικού έτους 2019 – 2020 .

Ψάχνοντας για το παραμύθι «Ο Αλή Μπαμπάς και οι 40 κλέφτες» στο υπόγειο της γιαγιάς, τα παιδιά ξεκλειδώνουν μια βαλίτσα παλιά, χαμένη απ΄ το ΄40. Μια βαλίτσα γεμάτη θησαυρούς,  με πρωταγωνιστές τα ίδια τα παιδιά.

Με ξεκάθαρο στόχο να διδαχθούν τα παιδιά την αγάπη για την πατρίδα και τον τόπο τους, οι μαθητές και το κοινό πήραν ανάσες ιστορικής μνήμης και συνείδησης. « Η διδασκαλία της Ιστορίας με τέτοιο τρόπο, εν έτη 2019,  είναι χρέος μας και όχι επιλογή μας. Το σχολείο πλάθει μαθητές που αγαπούν την πατρίδα τους μέσα από δράσεις κι ένα όμορφο πλαίσιο», αναφέρει ο κ.Δούβλος, τονίζοντας παράλληλα τη σπουδαιότητα της συνεργασίας σχολείου και γονέων, που επιμελήθηκαν κάθε λεπτομέρεια που αφορούσε τα παιδιά τους . Η ταινία συμμετείχε σε διαγωνισμούς του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων με σκοπό να προβληθεί η περιοχή , κυρίως όμως οι μαθητές να ζήσουν μία μοναδική εμπειρία βλέποντας τον κόπο τους να ταξιδεύει, να διδάσκει, να συγκινεί και να ξυπνά αναμνήσεις.

Η ταινία διακρίθηκε στον 10^ο Διεθνή Μαθητικό Διαγωνισμό Ταινιών μικρού μήκους «Cinema… διάβασες;»,  με το βραβείο «εύφημη μνεία» που αποτελεί μια τιμητική διάκριση για το σχολείο. Στον συγκεκριμένο διαγωνισμό συμμετείχαν 181 σχολεία από την Ελλάδα και την Κύπρο, εκ των οποίων οι 89 συμμετοχές ήταν από σχολεία της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (Νηπιαγωγεία – Δημοτικά).

Ανεξάρτητα από τη διάκριση και τη βράβευση, αυτό που ξεχωρίζει είναι η προσπάθειά των παιδιών και η ενασχόληση με ενδιαφέροντα που προάγουν την πρόοδό τους και χαρίζουν πραγματική χαρά.

«24 + 1 λόγοι που είμαστε περήφανοι ως Έλληνες»

Στο πλαίσιο της διαθεματικής προσέγγισης των ιστορικών γεγονότων του 1821 οι μαθητές και οι μαθήτριες της Στ΄ τάξης του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Σιάτιστας  με τον δάσκαλό τους κ. Μιχάλη Δούβλο δημιούργησαν μια νέα ταινία μικρού μήκους με τίτλο «24+1 λόγοι που είμαστε περήφανοι ως Έλληνες».

Αρχικά, οι μαθητές και οι μαθήτριες αναζήτησαν λόγους για τους οποίους αισθανόμαστε περήφανοι ως Έλληνες και στη συνέχεια έκαναν τη λήψη γυρισμάτων απέναντι απ΄ το σχολείο, στον αύλειο χώρο του Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Δημητρίου.

Σε μια προσπάθεια διατήρησης του χρέους απέναντι στην πατρίδα, χρέους ειρήνης, το σχολείο πλάθει παιδιά με αγάπη για το έθνος μας μακριά από φανατισμούς και ακρότητες.

«Η δίκη των δικαστών», ταινία μικρού μήκους

Στο πλαίσιο της εκδήλωσης των μαθητών και μαθητριών της ΣΤ΄ τάξης του σχολείου  με αφορμή την 25^η Μαρτίου δημιουργήθηκε κι ένα κομμάτι της ταινίας «Η δίκη των δικαστών».

1834. 1834. Η Ελλάδα πλέον ως νεοσύστατο κράτος προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης παραδίδει στον Όθωνα την Ελλάδα ελεύθερη και στηρίζει πάνω του τη διακυβέρνηση της χώρας. Οι εξελίξεις συγκλονιστικές. Ο Κολοκοτρώνης οδηγείται σε δίκη κατηγορούμενος για εσχάτη προδοσία. Όμως ο πρόεδρος του δικαστηρίου, Αθανάσιος Πολυζωίδης, που σημειωτέον είχε προσωπικές και πολιτικές εχθρότητες με τον Κολοκοτρώνη, αρνείται το 1834 να υπογράψει την απόφαση, διαμαρτυρόμενος ότι την θεωρεί άδικη και άτιμη. Η άρνηση αυτή οδηγεί τον ίδιο τον πρόεδρο του δικαστηρίου σε δίκη. Τα λόγια του, συγκλονιστικά…

Η εξαιρετική ερμηνεία των παιδιών, οι προσεγμένες ενδυμασίες τους και το κατάλληλο κτίριο του σχολείου γύρισαν πολλά χρόνια πίσω. Σ΄ εκείνα τα χρόνια της διχόνοιας τα οποία διδάσκουν την αποφυγή αυτής, διδάσκουν ήθος και φιλοπατρία.

σε όλους τους μικρούς, ταλαντούχους μαθητές

Σιάτιστα: Ένα ταξίδι σε μια αρχόντισσα”, Ε τάξη, σχολ. έτος 2017-18

“24+1 λόγοι που είμαστε περήφανοι ως Έλληνες” – ” Η δίκη των δικαστών “, ΣΤ τάξη, σχολ. έτος 2018-19.

 

Μαθητές:

Γκερεχτές Παναγιώτης

Γκούντρα Αικατερίνη

Δουγαλή Βασιλική

Εμμανουήλ Ναούμα

Ζδούπας Κωνσταντίνος

Καρακώστα Δέσποινα

Κατρανάς Αθανάσιος

Λάγγα Αικατερίνη

Μαρκοπούλου Νικολέττα

Μεσημέρη Παναγιώτα

Μητράγκος Αθανάσιος

Μιράκα Εριστγιάν

Μπόντα Αναστασία

Νίκου Γκόγκου Αικατερίνη

Παπάς Κωνσταντίνος

Ρετζέπης Δημήτριος

Σαπνάρα Αικατερίνη

Σαργκάνας Βασίλειος

Τζιούκαλιας Ιωάννης

Τζώνου Παναγιώτα

Τσιαούσης Νικόλαος

Τσιότσιος Νικόλαος

Τσιούτσιου Βασιλική

Τσούτσας Βασίλειος

“1940: Μια βαλίτσα γεμάτη ιστορία”, Δ’ τάξη, σχολ. έτος 2019-2020

Μαθητές :

Βατιάνη Δέσποινα

Γιάννη Ηλιάνα

Δίκος Παντελής

Δουγαλή Άννα

Καραμάνης Λουκάς

Καφάση Κωνσταντίνα

Κεραμάρης Μάριος

Κοκκώνης Χαρίλαος

Μαρκοπούλου Χριστίνα

Ντιός Νικόλαος

Ρέπα Ναούμα

Σαλαγγιώτης Γεώργιος

Σκορδάρη Θεοδώρα

Ταραράς Αδάμ

Τσανασίδη Βασιλική

Τσιανάκα Βασιλική

Τσιανάκας Χρήστος

Τα προϊόντα της σημερινής τηλεοπτικής βιομηχανίας δείχνουν ότι η ποιότητα και η τηλεθέαση έχουν πάρει διαφορετική κατεύθυνση.

Η τηλεόραση, το αγαπημένο κουτί που αποτελούσε συνδετικό κρίκο σε μία οικογένεια δεν έχει πλέον την αίγλη που συνήθιζε  κι έχει μετατραπεί σε έναν πομπό σκουπιδιών , γεμάτο χυδαιότητα, εξευτελισμό, διαστροφή και ανοησία.

Το τηλεοπτικό κοινό έχει μετατραπεί σε μία άβουλη μάζα που καθοδηγείται από τηλεοπτικά προγράμματα που πουλάνε ανθρώπινο πόνο, σεξ, βία και ίντριγκα. Η τακτική της κλειδαρότρυπας απέδωσε καρπούς στο παρελθόν, κάνοντας τα νούμερα της τηλεθέασης να χτυπήσουν κόκκινο και τους καναλάρχες να τρίβουν τα χέρια τους.

Τα τηλεριάλιτι, τείνουν να μετατρέψουν τους τηλεθεατές σε ηδονοβλεψίες που χορταίνουν με σκουπίδια κι αφήνουν την κριτική τους σκέψη να βρίσκεται σε λήθαργο.

Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια η ποιότητα των τηλεοπτικών προγραμμάτων έχει υποβαθμιστεί αρκετά, κι αυτό φαίνεται από την στροφή του κόσμου στην συνδρομητική τηλεόραση. Διαφημιστικές ζώνες μεγάλης διάρκειας, τηλεοπτικές σειρές που επαναλαμβάνονται εδώ και πολλά χρόνια κι έχουν αρχίσει να κουράζουν και ριάλιτι που το μόνο που καταφέρνουν είναι να ξεφτιλίζουν το ανθρώπινο είδος, προσπαθώντας να υποβαθμίσουν τη νοημοσύνη του κοινού και να περάσουν συγκεκριμένα πρότυπα στους νέους σχετικά με την εξωτερική εμφάνιση και την σεξουλικότητα.

Τα ΜΜΕ ανέκαθεν εκμεταλλευόντουσαν τη δύναμή τους ως διαμορφωτές της κοινής γνώμης, μόνο που στην περίπτωση συγκεκριμένων τηλεοπτικών προγραμμάτων δεν μιλάμε για διαμόρφωση της κοινής γνώμης αλλά για εξευτελισμό του ανθρώπου στο βωμό του κέρδους.

Εδώ έρχεται να προστεθεί η ευθύνη του κάθε τηλεθεατή να επιλέξει τι είδους πρόγραμμα θα καταναλώσει και να αναπτύξει την κριτική του σκέψη, σεβόμενος πρωτίστως τον εαυτό του. Όπως ακριβώς φροντίζουμε το σώμα μας επιλέγοντας με προσοχή τι θα φάμε και τι θα πιούμε, με την ίδια λογική θα πρέπει να επιλέξουμε προσεκτικά τι είδους πνευματική τροφή θα καταναλώσουμε και πως θα ψυχαγωγήσουμε ποιοτικά τον εαυτό μας, στον ελάχιστο χρόνο που μας απομένει να ξοδέψουμε γι΄αυτό.

Όλους αυτούς τους ανθρώπους που παλεύουν για τη ζωή, που προσφέρουν στον συνάνθρωπο, που υπηρετούν την πατρίδα. Τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας, τον απλό άνθρωπο αλλά σημαντικό.

Άνθρωποι απλοί, σπουδαίοι, πλούσιοι , φτωχοί, με διαφορετική εξωτερική εμφάνιση , με αδυναμίες και πάθη, με ελαττώματα και προτερήματα. Άνθρωποι με μικρές και μεγάλες ιστορίες. Άνθρωποι ήσυχοι και ευγενικοί, αγωνιστές της ζωής , ήρωες της καθημερινότητας. Κάποιοι  δίνουν μάχες για την υγεία τους, την οικογένειά τους, την επιβίωσή τους, την επαγγελματική τους πορεία, την οικονομική τους αξιοπρέπεια. Άνθρωποι που περπατούν με ψηλά το κεφάλι , άλλοι χαμογελούν κι άλλοι απλά σιωπούν. Άλλοι χαρούμενοι κι άλλοι θλιμμένοι.

Όλοι έχουν ένα κοινό στοιχείο. Είναι άνθρωποι της διπλανής μας πόρτα κι έχουν ανάγκη την ανθρωπιά, την αγάπη και το σεβασμό μας. Κάποιοι άνθρωποι αυτές τις μέρες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή και προσφέρουν με όποιο τρόπο μπορούν . Πάντα προσφέρουν, γιατί επέλεξαν μέσα από τη δουλειά τους να υπηρετούν τον συνάνθρωπο, την κοινωνία, την πατρίδα. Γι’ αυτούς μιλάμε . Σ’ αυτούς αφιερώνουμε αυτό το δημοσίευμα.

Εσύ; Χειροκρότησες;

Γράφει η Θένια Βασιλειάδου

Τις τελευταίες ημέρες βιώνουμε την έξαρση της επιδημίας του κορονοϊού, που θέτει σε κίνδυνο την υγεία των οικογενειών μας και τη δική μας. Όλοι έχουμε στο οικογενειακό μας περιβάλλον ηλικιωμένους, άτομα που ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες, αλλά και άλλους που εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες και είναι περισσότερο εκτεθειμένοι. Όλοι ανησυχούμε, ενημερωνόμαστε από τους αρμόδιους, απολυμαίνουμε παντού, μένουμε σπίτι και κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να προστατέψουμε τα παιδιά μας, τους γονείς μας, τους συντρόφους μας και τους εαυτούς μας.

Πολλοί από μας όμως εργάζονται σε καταστήματα τροφίμων, τράπεζες, δημόσιες Υπηρεσίες , φαρμακεία, σε μονάδες Υγείας και Νοσοκομεία, εξυπηρετώντας πολύ κόσμο που μπορεί να μεταφέρει τον ιό Covid-19. Πρέπει όλοι να προστατευθούν με τον καλύτερο τρόπο, ώστε να μην κινδυνέψουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους. Γυάλινα προστατευτικά στα ταμεία, είδη ατομικής προστασίας, αντισηπτικά για τους πελάτες, συνεχής καθαριότητα με απολυμαντικά, είναι μέτρα που μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα και εύκολα. Ακόμα να δοθούν όλες οι άδειες που προβλέπονται σε εγκυμονούσες ,γονείς με παιδιά σε σχολική ηλικία, ευπαθείς ομάδες, χωρίς το φόβο ότι οι εργαζόμενοι που θα ζητήσουν άδεια θα μπουν στη μαύρη λίστα. Επίσης χρειάζεται αρκετός χρόνος ανάπαυσης για τους εργαζόμενους ώστε να διατηρηθούν σε καλή σωματική και ψυχική κατάσταση.

Μια άλλη πλευρά είναι η οικονομική επιβίωση όλων μας. Με την επιβολή των μέτρων, το κλείσιμο των επιχειρήσεων και την απαγόρευση λειτουργίας των ξενοδοχείων, η πλειοψηφία των εργαζομένων και των επαγγελματιών των κλάδων αυτών  μένει χωρίς εισόδημα.

Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Δεν αρκεί όμως η δική τους γενναιότητα και αυτοθυσία. Χρειάζονται υποδομές, εξοπλισμός, είδη ατομικής προστασίας, αναλώσιμα υλικά και επαρκές προσωπικό, για να μην καταρρεύσει το δημόσιο σύστημα Υγείας.

Ας μην μείνουμε στο χειροκρότημα για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές. Ας τους στηρίξουμε πρακτικά. Όπως μπορεί ο καθένας. Αυτό που μπορείς σίγουρα να κάνεις, είναι να μείνεις σπίτι σου, για να μπορέσουν και αυτοί να γυρίσουν στο δικό τους. Οι εργαζόμενοι στα Νοσοκομεία έχουν όνομα, είναι ο Αντώνης, ο Μάριος, ο Γιώργος, ο Νίκος, ο Γιάννης, ο Ανέστης, ο Αριστοτέλης, είναι η Θένια, η Μαρία, η Ειρήνη, η Μάγδα, η Έυη, η Λένα. Είναι όλοι άνθρωποι δικοί μας, συγγενείς, φίλοι, γείτονες, συμπολίτες, συνάδελφοι, εγώ, εσύ..

Οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας που αποδείχθηκαν οι μεγαλύτεροι ήρωες

Γράφει η Παναγιώτα Γάτα

Άνθρωποι με τα γράμματα κεφαλαία. Γιατροί, νοσηλευτές, υπάλληλοι καταστημάτων όπως και κάποια ακόμη επαγγέλματα τα οποία στελεχώνουν αυτούς τους τομείς που χρειαζόμαστε εμείς περισσότερο τώρα. Είναι από τα άτομα που δείχνουν το χαρακτήρα τους κάθε μέρα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που βιώνουν. Βοηθούν, συμβουλεύουν, στηρίζουν και καταθέτουν κάθε δύναμή τους για να είναι αυτή η κατάσταση ελεγχόμενη. Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Απλοί, με τους δικούς τους ανθρώπου και τις οικογένειές τους, όπου τους παραμελούν για να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους αυτές τις κρίσιμες ημέρες.

Μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε και σαν δοκιμασία όλο αυτό που συμβαίνει. Δοκιμασία για όλους μας. Πρέπει αυτά τα συγκεκριμένα άτομα να τα αντικρύζουμε με ευγνωμοσύνη για το λειτούργημά τους. Ό,τι είμαστε είναι, ίσως και πολλά παραπάνω. Ειδικά αυτό το διάστημα. Βάζουν σε κίνδυνο της υγεία τους και αψηφούν κάθε φόβο τους. Συνεχίζουν παρά τις δυσκολίες. Φοβούνται. Και ποιος δεν φοβάται; Όλα πλέον είναι σαν να αποτελούν ένα καλοστημένο σκηνικό από ταινία θρίλερ. Τα βγάζουν εις πέρας όμως, αποδεικνύοντας το πόσο αξιόλογοι και καλοσυνάτοι είναι. Απλοί, λυτοί άνθρωποι. Ταυτόχρονα όμως και κρυφοί ήρωες που αγωνίζονται καθημερινά, δίχως αξιόλογα ανταλλάγματα. Δίνουν μία πιο ξεχωριστή και επίπονη μάχη αυτό το διάστημα. Σε αυτούς τους καιρούς που αποτελεί ένα πολύ μεγάλο παιχνίδι της μοίρας αυτή η παγκόσμια απειλή. Μία συνεχής πρόκληση.

Οπότε, ας μην ξεχνάμε πως αυτοί οι άνθρωποι, που καθημερινά μας στηρίζουν τόσο, έχουν οικογένειες. Είναι γονείς, παιδιά άλλων συνανθρώπων μας, αλλά και η δική μας  σανίδα σωτηρίας. Ας ευχαριστήσουμε λοιπόν αυτά τα άτομα κι ας μην τους φέρνουμε σε δύσκολη θέση με «τα καμώματά» μας, προσέχοντας και ακολουθώντας τους κανόνες που πρέπει. Συνεχίζουμε με ελπίδα. Μένουμε σπίτι για να βοηθήσουμε αυτούς τους ήρωες και για να βγούμε όλοι νικητές από αυτόν τον εφιάλτη.

Αστυνομικός. Ένας άνθρωπος δίπλα στον πολίτη

Γράφει η Σωτηρία Δούκα – Τζαμπαζλή

Αυτές τις ώρες αντλούμε δύναμη από ανθρώπους που μέσα από το επάγγελμά τους περνούν μηνύματα στην κοινωνία για ανθρωπιά και αλληλεγγύη.

Άνθρωποι  απλοί αλλά σημαντικοί όσο τίποτα στις δύσκολες ώρες,  ιατροί, νοσηλευτές, στελέχη πολιτικής προστασίας, Ένοπλες δυνάμεις σε θάλασσα, αέρα και ξηρά και φυσικά το προσωπικό της αστυνομίας που με αυταπάρνηση κάνει τη δουλειά του.  Εργαζόμενοι σε επιχειρήσεις που γι’ αυτούς ο χρόνος δεν σταματά ποτέ. Τα χρήματα λίγα και οι συνθήκες ιδιαίτερα αντίξοες όμως αυτοί συνεχίζουν. Ο καθένας δίνει τη δική του μάχη.

Οι αστυνομικοί γίνονται πολύ συχνά ο σάκος του μποξ. Όταν τους χρειαζόμαστε είναι οι προστάτες μας… ικευτεύουμε και απαιτούμε, τη βοήθεια τους αλλά όταν δεν τους χρειαζόμαστε είναι ο εχθρός που μας φταίει για όλα. Το επάγγελμα του αστυνομικού δεν είναι ένα επάγγελμα όπως τα υπόλοιπα.

Ένας αστυνομικός μπορεί να ξυπνάει άλλοτε πρωί και άλλοτε βράδυ. Πίνει τον καφέ του όπως εμείς. Αγκαλιάζει την σύντροφο και τα παιδιά του όπως εμείς. Δεν ξέρει όμως εάν θα επιστρέψει σπίτι στο τέλος της βάρδιας του σε αντίθεση με εμάς.

Αφήνει τα ενδιαφέροντα του στην άκρη και μπαίνει στην περίπολο. Πολλές φορές κατά την εκτέλεση των καθηκόντων  του  μπορεί να έρθει αντιμέτωπος και με άτομα του οικείου του περιβάλλοντος, πράγμα το οποίο τον αναγκάζει να αποδεσμεύσει κάθε συναισθηματική του εξάρτηση και να εκτελέσει αμερόληπτα το καθήκον του.

Ένας αστυνομικός βάζει σε κίνδυνο την ζωή του για τη δική μας ασφάλεια. Μας προστατεύει και  υπηρετεί την πατρίδα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έχασε την ζωή του κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του.

Στην αστυνομία δεν υπάρχουν γιορτές και αργίες, όπως σε άλλα επαγγέλματα. Εάν κάποιος αρρωστήσει δεν τηλεφωνεί  απλώς στη δουλειά του να πει ότι αρρώστησε, όπως σε άλλες δουλειές, αλλά θα πρέπει να βγει ελεύθερος υπηρεσίας και όλο αυτό να εγκριθεί από το γιατρό της υπηρεσίας.

Ένας αστυνομικός δεν έχει το γνωστό εβδομαδιαίο πρόγραμμα με τακτά ωράρια, εκτός και αν δουλεύει στα γραφεία της υπηρεσίας. Στα μέσα της ημέρας μαθαίνει το ωράριό του για την επόμενη μέρα, κατ’ επέκταση δεν μπορεί να προγραμματίσει πράγματα αυτονόητα για τους άλλους.

Μπορεί η υπηρεσία να έχει πάρει «μέτρα» για ένα σημαντικό γεγονός που συμβαίνει στην πόλη πχ. αγώνας σε γήπεδο και να χρειαστεί  να δουλεύει χωρίς ρεπό ίσως και μέχρι ένα μήνα.

Το άγχος και το στρες που τον καταβάλουν στην έκθεσή του  στους παράγοντες κινδύνου επηρεάζει και τις διαπροσωπικές του σχέσεις είτε αυτές είναι η οικογένεια είτε το οικογενειακό περιβάλλον

Ο αστυνομικός αυτός δέχεται φωνές και περιφρονήσεις κοσμητικά επίθετα και μια αντιμετώπιση όχι και τόσο ευγενική. Πολλές φορές ακόμη και απειλές.

Αγαπά αυτό που κάνει παρά τις προσβολές και τις επιθέσεις που δέχεται. Έχει συνηθίσει. Αντέχει το άγχος.

Είναι αστυνομικός αλλά είναι και άνθρωπος, όπως εμείς. Κι όταν έρχεται αντιμέτωπος με τη βία επιδιώκει πάντοτε την ειρήνη, όπου συναντά τον κίνδυνο επιδιώκει την ασφάλεια.

Είναι  αστυνομικός και είναι περήφανος που φοράει αυτό το σήμα, είναι τιμή του να προστατεύει την κοινωνία μας. Είναι καθήκον του και αυτή είναι η ζωή του.

Είναι αστυνομικός και το λιγότερο που αξίζει είναι ο σεβασμός μας.

 Η μεγάλη μάχη με τη ζωή…

Γράφει η Ελευθερία Θεοχαροπούλου

«Στον καρκίνο ένας είναι ο Θεός, ο γιατρός σου. Και το θαύμα το φάρμακό σου». Όσο η κυνική παράσταση με τα φάρμακα που όλο έρχονται κι όλο δεν φτάνουν είναι σε εξέλιξη, ακούμε για ευθύνες και βλέπουμε το γνωστό πινγκ πονγκ (όπου φταίνε όλοι, αλλά δεν αναλαμβάνει την ευθύνη κανείς). Τι γίνεται όταν ο Θεός μείνει χωρίς θαύμα στα χέρια του;

Αν κάποιος στην οικογένειά σου έχει νοσήσει ή αν έχεις νοσήσει εσύ ο ίδιος, ξέρεις πως η μάχη κατά του καρκίνου σε εμπλέκει ολόκληρο: το σώμα, το πνεύμα και την ψυχή σου. Κι εκτός από τη θεραπεία σου, χρειάζεσαι ψυχική ηρεμία, καλή διατροφή, ύπνο, ψυχολογική υποστήριξη. Σε αυτήν τη μάχη άλλα κράτη προσφέρουν στους πολίτες τους από ψυχολόγους μέχρι κατ’ οίκον νοσηλεία κι από παρηγορητική φροντίδα μέχρι εκπαίδευση για τους οικείους τους. Σε αυτή τη χώρα η πολιτεία σε αναγκάζει να δώσεις αλλεπάλληλες μάχες, από το να παλεύεις τη γραφειοκρατία μέχρι συχνά πυκνά να ψάχνεις το φάρμακό σου.

Τα φάρμακα που λείπουν τις περισσότερες φορές από τα νοσοκομεία είναι φτηνά, αλλά πολύ βασικά σε μια σειρά από καρκίνους. Πώς νιώθει ένας άνθρωπος που ακούει ότι το ραντεβού του αναβάλλεται, ειδικά όταν γνωρίζει πως αυτό μπορεί να σημαίνει ακόμα και πολλές μέρες μέχρι να βρεθεί το επόμενο; Για σκέψου λίγο τον εαυτό σου με μια ημικρανία που δεν σταματά επί εβδομάδες ή με ένα σπασμένο πόδι χωρίς γύψο. Πάρε αυτό και πολλαπλασίασέ το επί χίλια.

Μη φανταστείς κάτι ακριβό, αλλά υπάρχει αυτή η έλλειψη. Χρειάστηκε τηλέφωνα μέχρι και σε πολιτικά γραφεία για να βρεθεί στο φαρμακείο κάποιου νοσοκομείου και να το πάρουμε.

Η άγρια πραγματικότητα που ζουν αναρίθμητοι καρκινοπαθείς ανέδειξε όλες τις χρόνιες παθογένειες μιας χώρας που νοσεί στο πεδίο του αυτονόητου, αφού δεν έχει εθνικό μητρώο νεοπλασιών, τα φαρμακεία των νοσοκομείων δεν είναι ηλεκτρονικά διασυνδεδεμένα μεταξύ τους και κυρίως δεν υπάρχει απόθεμα ασφαλείας σε φάρμακα, ούτε καν στα βασικά.

Πώς χειρίζεσαι τον τρόμο, την οδύνη, την απόγνωση; Είναι σαν η πολιτεία, αντί να στηρίζει τους ανθρώπους της στη δυσκολότερη μάχη της ζωής τους, να τους τιμωρεί και να τους εμπαίζει. Η μάχη για αυτούς τους ανθρώπους είναι δύσκολη και αφορά την ίδια τους την ζωή…

Καθημερινοί ήρωες πέρα από κάθε κίνδυνο

Γράφει η Ιωάννα Καραθανάση

Καθώς οι ημέρες της καραντίνας προχωράνε και όλοι οφείλουμε να μένουμε μέσα, υπάρχει μία μερίδα ανθρώπων που παλεύει να φροντίσει  το κοινωνικό σύνολο. Ενώ επιβλήθηκε απομόνωση κατ’ οίκον σε όλους μας, υπάρχουν κάποια επαγγέλματα που συνεχίζουν να κάνουν το έργο τους αδιάλειπτα και παρά τον κίνδυνο που διατρέχουν.

Αρχικά, όλοι οι γιατροί κι οι νοσοκόμοι από τις πρώτες κιόλας στιγμές που ο ιός έφτασε στην χώρα μας πασχίζουν μέρα νύχτα να φροντίσουν τους νοσούντες. Οι βάρδιες τους είναι απεριόριστες, ενώ η επικινδυνότητα να κολλήσουν από τους ασθενείς είναι τεράστια. Παρόλα αυτά στέκονται αγέρωχοι και προσπαθούν να βοηθήσουν τον συνάνθρωπό τους με κάθε τρόπο. Το δυσκολότερο κομμάτι γι’ αυτούς είναι η έλλειψη των αγαπημένων τους προσώπων και η απομόνωσή τους μέσα στα ίδια τους τα σπίτια για να μην τους μεταδώσουν τον ιό.

Η αστυνομία και ο στρατός, επίσης, είναι δυνάμεις που βρίσκονται σε επαγρύπνηση την περίοδο αυτή. Ειδικά όσο ο κόσμος δεν συμμορφώνεται με τα μέτρα της κυβέρνησης, τόσο οι αστυνομικοί με τις περιπολίες τους προσπαθούν να πειθαρχήσουν τους ανεύθυνους  συμπολίτες, ώστε να περιοριστούν στα σπίτια τους. Ο στρατός, από την άλλη, στήνει σκηνές, για να στεγάζουν τους ασθενείς, όταν ο χώρος στα νοσοκομεία εκλείπει, αλλά και για να επιβάλλει την τάξη σε όσους αμφισβητούν την σοβαρότητα της κατάστασης και εξακολουθούν να κάνουν τις βόλτες τους αμέριμνοι.

Αξίζει φυσικά να αναφέρουμε την δουλειά που κάνουν οι υπάλληλοι των super market. Ενώ όλα τα καταστήματα παραμένουν κλειστά, αυτοί βρίσκονται στα πόστα τους, με όλες τις προφυλάξεις, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τους πελάτες πάντοτε με καλή διάθεση . Στην ίδια κατηγορία μπορούμε να προσθέσουμε και τα delivery, καθώς θέτουν τους εαυτούς τους σε μεγάλο κίνδυνο, αφού έρχονται σε επαφή με πολύ κόσμο και μπαίνουν σε πολλά σπίτια.

Τέλος, ας κάνουμε όλοι αυτό που μας αναλογεί, δείχνοντας την αλληλεγγύη μας,  για να  καταφέρουμε τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα για εμάς και τη χώρα μας σύντομα.

Οι άνθρωποι της καθαριότητας, οι ήρωές μας

Γράφει η Βάια Λαμπροπούλου

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να διαρρήξουμε το πέπλο της σιωπής που τυλίγει τις πόλεις. Να αφουγκραστούμε τους ανθρώπους αυτές τις δύσκολες ώρες . Πολλοί από εμάς είμαστε εγκλεισμένοι στα σπίτια μας με τις οικογένειές μας. Άλλοι όμως είναι αναγκασμένοι με εσωτερικά και εξωτερικά κίνητρα να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του πολέμου, του νέου αυτού πολέμου και να παλεύουν για όλους εμάς τους εγκλεισμένους και υγιείς.

Μιλάω για τους ανθρώπους της καθαριότητας. Για όλους αυτούς και όλες αυτές που καθαρίζουν τους κοινόχρηστους χώρους, τους κάδους της γειτονιάς , τους φούρνους , τα νοσοκομεία. Τους ανθρώπους που δεν βλέπουμε, που δεν θα ασχοληθούμε μαζί τους γιατί τους θεωρούμε δεδομένους. Η καθαριότητα δεν είναι μισή αρχοντιά, ολόκληρη είναι και αρχοντιά και αναγκαιότητα. Είναι οι άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με την βρωμιά και με την αρρώστια σε άμεση επαφή και κανένας δεν θα τους χειροκροτήσει , κανένας δεν θα τους θαυμάσει. Είναι αυτοί που δεν περιμένουν τον χαιρετισμό σου, που θα έχουν το κεφάλι σκυμμένο για να πάρουν το χαρτάκι, να απολυμάνουν τις επιφάνειες, να σφουγγαρίσουν ξανά και ξανά με υπομονή και δεν έχουν καθόλου χρόνο να σηκώσουν τα μάτια σε όσους έρχονται και όσους φεύγουν. Για τους ανθρώπους της καθαριότητας είμαστε όλοι ίσοι και  είμαστε οι άνθρωποι για τους οποίους αγωνίζονται. Αυτοί είναι οι ήρωές μας. Οι πρώτοι έρχονται έσχατοι και οι έσχατοι πρώτοι.

Είναι οι στυλοβάτες αυτής της απλής μα τόσο αναγκαίας διαδικασίας. Είναι  οι άνθρωποι της καθαριότητας , των 500€ και αν… Ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Ο άνθρωπος που βρίσκεται πάντα εκεί

Γράφει η Αργυρώ Ξανθοπούλου

Ο παππούς μου έλεγε τον γιατρό και τον δικηγόρο θα τον χρειαστείς μια φορά, τον γεωργό όμως θα τον ζητάς κάθε μέρα.

Ο αγροτικός τομέας ανέκαθεν αποτελούσε ένα δομικό χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας  καθότι ο ρόλος του είναι αναντικατάστατος και καθοριστικής σημασίας. Ήταν ο μοχλός εκκίνησης της γης, της εξέλιξης και της ανάπτυξης των κοινωνιών.

Ένας από τους πιο χρήσιμους ανθρώπους από την αρχή του πολιτισμού, καθώς όλοι εξαρτόμαστε  από τη γεωργία για να ανταποκριθούμε στις  καθημερινές  απαιτήσεις μας .

Είναι ο άνθρωπος που θα ξυπνήσει στις 3 για να πάει στην δουλειά του. Δεν έχει ωράριο, ούτε αργίες .

Δεν φοράει στολή κι όμως έχει υπερδυνάμεις. Τα χέρια του πολλές φορές είναι λερωμένα και η όψη του άγρια .

Η ζωή του δεν είναι λαμπερή.  Δεν λαμβάνει τις απολαβές, ούτε την αίγλη των άλλων επαγγελμάτων. Πλέον η συνεισφορά του δεν αναγνωρίζεται καν από το ίδιο το κράτος , Το επάγγελμα έχει υποβαθμιστεί, δεν κατέχει εξέχουσα θέση στην κοινωνία κι όμως έχει την σημαντικότερη δουλειά στον πλανήτη.

Σκέψου, δες την καθημερινότητά σου . Έχεις φαγητό γιατί κάποιος φρόντισε να καλλιεργήσει  φρούτα, λαχανικά, όσπρια. Έχεις ρούχα  γιατί κάποιος καλλιέργησε βαμβάκι και λινάρι. Τα φάρμακά σου, η απλή ασπιρίνη για παράδειγμα, ήξερες ότι παράγεται από το φλοιό της ιτιάς ;  Μπορείς να ταΐσεις τα ζώα σου γιατί κάποιος καλλιέργησε τριφύλλι, μπιζέλι, σιτηρά, Πόσες φορές έχεις συζητήσει για βότανα ή κάποια Superfoods; Είναι ελάχιστα μόνο από τα παραδείγματα που θα μπορούσα να αναφέρω.

Το σημερινό χειροκρότημα λοιπόν,  θα το αφιερώσω σε όλους αυτούς, τους ακούραστους ανθρώπους , που υπηρετούν τον πρωτογενή τομέα ( γεωργούς και κτηνοτρόφους) με όποιο κόστος . Η θέση ανάμεσα στους ήρωες της καθημερινότητας σας ανήκει δικαιωματικά!

Ήρωες  στα χρόνια του ιού : Νοσηλευτές, Ένοπλες δυνάμεις, Σώματα Ασφαλείας και λοιποί   στα χαρακώματα της καθημερινότητας

Γράφει ο Χρήστος Σαλαμπουκίδης

Οι αφανείς ήρωες  της καθημερινότητας , οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας,  φίλοι , γνωστοί και συγγενείς, απέναντι σε μια ασύμμετρη απειλή με φόντο αχαρτογράφητο.

Η καθημερινότητα  όλων  μας πλέον έχει αλλάξει  λόγω του κορονοϊού  και με  αυτήν  την αλλαγή  όλοι προσπαθούμε  να  προσαρμοστούμε, έστω και  προσωρινά σε μια  νέα πραγματικότητα. Τη στιγμή που κάποιοι από εμάς παλεύουμε να φέρουμε σε νέα μέτρα  την ψυχολογίας μας, κάποιοι είναι εκεί και με ψυχή που ατσάλωσε στέκονται και δίνουν το κάτι παραπάνω.

Αν κάποιος με ρωτούσε αυτή την περίοδο που η χώρα επιχειρεί σε δυο  μέτωπα, αυτό της διασφάλισης του ύψιστου αγαθού τη υγείας και το έτερο της προάσπισης των κυριαρχικών δικαιωμάτων και της διαφύλαξης των ιερών και οσίων του τόπου, σε τι οφείλεται η άριστη μετά ονύχων και οδόντων διαχείριση τους, χωρίς δεύτερη σκέψη θα έλεγα πως η ασφάλεια της χώρας και η θωράκιση της ελευθερίας μας καθώς και η μέριμνα για την ακεραιότητα της υγείας μας έχουν ονοματεπώνυμο.

Το ονοματεπώνυμο του  φίλου μας  , του γνωστού μας , του αδερφού, του συντρόφου μας , ένα  ονοματεπώνυμο οικείο  σε  εμάς. Αυτές  τις  στιγμές που κάποιοι αδυνατούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει γύρω μας ή καλύτερα  σε περιπτώσεις αρνούμαστε  να το δεχθούμε και απειθαρχούμε , υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που εκ των πραγμάτων και εκ φύσεως  δεν μπορούν να κάνουν διαφορετικά  και εκτίθενται στον κίνδυνο και μέσα σε αυτόν  υπερβάλλουν  εαυτόν για να  εξετάσουν νυχθημερόν  όλους εμάς και  να φυλάνε  “θερμοπύλες” για όλους εμάς.

Χαρακτηριστικές  είναι άλλωστε  οι φωτογραφίες που καθημερινά  φτάνουν στις  οθόνες των υπολογιστών και των κινητών μας  που δείχνουν το πόσο έχει επηρεαστεί η καθημερινότητά των ανθρώπων αυτών  όπως και πολλών  λοιπών  επαγγελμάτων όπως παραδείγματος χάριν  φαρμακοποιών , υπαλλήλων super market  και όσων κλάδων είναι υποχρεωμένοι να κρατήσουν όρθια  την κοινωνία . Από τα σύνορα  του Έβρου και τα χημικά που δέχονται οι στρατιώτες μας και τα στελέχη ενόπλων δυνάμεων και σωμάτων ασφαλείας δίπλα-δίπλα με τους κατοίκους του τόπου , μέχρι και τα “ χαρακώματα” των  νοσοκομείων που νοσηλευτές, γιατροί, διασώστες και πληρώματα ασθενοφόρων κάνουν τα πάντα για να μας έχουν ασφαλείς καθώς και για όλους τους υπαλλήλους των ντελίβερι των επιχειρήσεων και των super market , βλέπουμε  πως  κάποιοι καταθέτουν ψυχή και σώμα για  εμάς που μας  ζητείται απλά να “μείνουμε σπίτι “ για να κάνουμε το έργο αυτών πιο εύκολο.

Ας καταλάβουμε  ότι οι ήρωες  αυτοί χρειάζονται την βοήθειά μας πως για να εξακολουθήσουν  να αντέχουν ζητάνε  την συνεργασία μας και την πίστη μας  σε  αυτούς .

Οι δικοί μας  ήρωες έχουν ονοματεπώνυμο.

Οι δικοί μας ήρωες  δεν φοράνε μπέρτα.

Οι δικοί μας ήρωες φοράνε στολή , ιατρική μάσκα , ποδιά υπαλλήλου.

Οι δικοί μας  ήρωες  είναι , οι ΔΙΚΟΙ μας άνθρωποι οι γνωστοί , οι φίλοι , οι σύντροφοι , η οικογένειά μας .

Οι δικοί μας ήρωες  είμαστε  εμείς.

“Φορτίον μη συγκαθαιρείν , αλλά συνανατίθεναι τοις βαστάζουσι.”  είπε ο Πυθαγόρας, που σημαίνει  “Μην βοηθάς  να  αφήσουν κάτω το φορτίο , αλλά βοήθα να το κουβαλήσουν. Ελάτε λοιπόν με ένα απλό τρόπο με αυτόν του “Μένουμε σπίτι”  που για όλους είναι δύσκολο και ενδεχομένως να έχει αρχίσει να κάμπτει την ψυχολογία μας , να βοηθήσουμε  αυτούς τους ήρωες  της διπλανής μας πόρτας, τους δικούς μας ανθρώπους να κουβαλήσουν το φορτίο πιο εύκολα χωρίς άλλες απώλειες . Να κουβαλήσουμε  όλοι μαζί την Ελλάδα μας στην πλάτη σε αυτόν τον κοινό αγώνα που η λύπη που θα αφήσει πίσω  της αυτή η κατάσταση να είναι σταγόνα στον ωκεανό της ανακούφισης  όταν όλο αυτό περάσει . Να στερηθούμε  τώρα το εγώ για να απολαύσουμε το μαζί χέρι-χέρι με αυτόν από αγαπάμε , ερωτευτήκαμε , μας έλειψε . Πρέπει να σεβαστούμε  τον  ιδρώτα κάποιων και να τον κάνουμε  να είναι πιο ξεκούραστος , άλλωστε  αυτό μας ζητάνε , να ξεκουραστούμε και να δυναμώσουμε για να  έχουμε  αντοχές να περάσουμε μαζί τους  στιγμές  που τώρα  δεν μπορούμε

Σημειολογικά μια μέρα  σαν αυτή που οι Έλληνες  ιστορικά έδειξαν ομοψυχία καλούμαστε οι απόγονοι αυτών να πράξουμε το ίδιο ,ξέρουμε από μάχες  που έγιναν σε βουνά και πότισαν με αίμα  τούτο το χώμα , καιρός να δώσουμε την μητέρα των μαχών από το ζεστό περιβάλλον του σπιτιού μας  για χάρη των ηρώων της καθημερινότητάς μας.

Άνθρωποι στην πρώτη γραμμή της μάχης , οι δικοί μας άνθρωποι

Γράφει η Αγνή Τσίπου

Αυτές τις δύσκολες μέρες που διανύουμε μια τηλεφωνική επικοινωνία στάθηκε η αφορμή να σκεφτώ, να αναρωτηθώ, αλλά και να θυμώσω.

Στην άλλη άκρη της γραμμής άκουγα μια μάνα γεμάτη ανησυχία να μου περιγράφει.

O γιος μου είναι γιατρός καθημερινά αντιμετωπίζει χιλιάδες περιστατικά, δεν τον βλέπω πια δεν γυρνά σπίτι δεν υπάρχει χρόνος για ξεκούραση.

Η μάχη είναι δύσκολη ένας ατελείωτος αγώνας  να σωθούν  όσο περισσότεροι άνθρωποι γίνεται. Ανησυχώ για την υγεία του για την ζωή του .

Κλείνοντας την επικοινωνία μου μαζί της και επηρεασμένη από αυτά που είχα ακούσει, το μυαλό μου πήγε σε όλους αυτούς που δεν έχουν την πολυτέλεια να μείνουν σπίτι με τις οικογένειες τους και να προφυλάξουν τους εαυτούς τους,  σε όλους αυτούς που το επάγγελμα τους η ηθική τους και ο όρκος τους, τους   υπαγορεύει να προστατεύουν και να προφυλάσσουν όλους εμάς. Ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό με λιγοστά όπλα στην φαρέτρα τους αγωνίζονται νυχθημερόν να αντιμετωπίσουν χιλιάδες περιστατικά.

Ένας αγώνας μεταξύ ζωής και θανάτου.

Αναρωτήθηκα αν έχω το δικαίωμα να γκρινιάζω ενώ  βρίσκομαι στη θαλπωρή του σπιτιού και της οικογένειας μου όταν για  κάποιους αυτό είναι ανέφικτο.

Κάπου εκεί έξω κάποιες άλλες οικογένειες αγωνιούν για τα παιδιά τους.

Τα σώματα ασφαλείας,   επιφορτισμένα με τη φύλαξη των συνόρων της χώρας.

Άνθρωποι στην πρώτη γραμμή της μάχης οι δικοί μας άνθρωποι.

Θύμωσα όταν κατάλαβα πόσοι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να μείνουν σπίτι τους και να προστατευόσουν τους εαυτούς τους, την ίδια στιγμή που εμείς και μπορούμε και καλούμαστε να το πράξουμε.

Θύμωσα με όλους αυτούς που δείχνουν μια ανεπίτρεπτη ασέβεια στην ανθρωπινή θυσία, γιατί το να προστατεύεις και να προφυλάσσεις τους άλλους βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια  σου τη ζωή είναι θυσία. Η συνεισφορά τους μεγάλη και άξια.

Ένα  ευχαριστώ αλλά και σεβασμός  προς όλους αυτούς τους μικρούς σύγχρονους  ήρωες τις καθημερινότητας μας είναι το ελάχιστο που μπορούμε να δείξουμε.

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΗΣ ΚΛΑΔΑΡΙΑΣ 

23 Δεκεμβρίου

Το άναμμα της κλαδαριάς είναι μια γραφική, γιορταστική εκδήλωση, αλλά και από τα χαρακτηριστικά έθιμα του δωδεκαημέρου της Σιάτιστας.  Η Κλαδαριά γίνεται από ξερά χόρτα το λεγόμενο «Λόζιο» που τον μαζεύουν τα παιδιά από τα χωράφια ή αμπέλια αμέσως μετά τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου. 

Ο Λόζιος φορτώνεται σήμερα στα αυτοκίνητα, ενώ παλιά στα ζώα και τοποθετείται σε μία αποθήκη (αχυρώνα) μέχρι τις 23 Δεκεμβρίου για να ετοιμαστεί η κλαδαριά. 

Το βράδυ μόλις νυχτώσει ανάβουν οι κλαδαριές στις πλατείες, στις γειτονιές και σε πολλά σημεία κατά μήκος του κεντρικού δρόμου  της Σιάτιστας, παρουσία των τοπικών αρχών και πλήθους κόσμου, συνοδεία παραδοσιακής ορχήστρας. Ένα ξέσπασμα χαράς αγκαλιάζει τις φλόγες με τραγούδια, χορούς και χτυπήματα κουδουνιών. Η φωτιά που φουντώνει, οι φλόγες της που υψώνονται λαμποκοπώντας, η ζεστασιά που απλώνεται γύρω ανάβουν το κέφι και τονώνουν τη διάθεση. 

Το έθιμο της κλαδαριάς διατηρείται και σήμερα και συμβολίζει τις φωτιές που άναψαν οι ποιμένες στη Βηθλεέμ για να αναγγείλουν τη γέννηση του Χριστού. Αν όμως η διατήρηση και η τέλεση του εθίμου στηρίζεται στη λαϊκή αυτή δοξασία,  έχει επιβιώσει από συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων που με φλόγα έστελναν το μήνυμα της κάθε ευχάριστης αγγελίας. 

Σούρουβα 30 Δεκεμβρίου

Τα Σούρουβα στις 30 Δεκεμβρίου, ένα έθιμο πολύ παλαιό που προμηνύει κατά την παράδοση τον ερχομό του νέου χρόνου. Την ημέρα αυτή γίνεται άναμμα κλαδαριάς στις πλατείες της πόλης από τοπικούς συλλόγους, όπου προσφέρεται σιατιστινό κρασί και παραδοσιακοί μεζέδες και ο κόσμος γλεντά υπό τους ήχους παραδοσιακής ορχήστρας. 

ΣΙΑΤΙΣΤΙΝΑ ΜΠΟΥΜΠΟΥΣΙΑΡΙΑ 5 και 6 Ιανουαρίου

Οι εκδηλώσεις  του Δωδεκαημέρου στη Σιάτιστα κορυφώνονται  με τα «Μπουμπουσιάρια» στις 5 και 6 Ιανουαρίου. 

Στη Σιάτιστα  τα Μπουμπουσιάρια είναι το έθιμο που γιορτάζεται τα Θεοφάνια.
Οι Σιατιστινοί μεταμφιέζονται ακολουθώντας πρωτότυπους προσωπικούς συνδυασμούς ρούχων και γλεντούν. Συνήθως δημιουργούνται παρέες μεταμφιεσμένων, που η καθεμιά έχει τη δική της ομάδα παραδοσιακών μουσικών. Το χαρακτηριστικό Σιατιστινό τραγούδι είναι ο Αη Βασιλιάτικος:
Τι ‘χα γω και σ’ αγαπούσα κι δεν κάθουμαν καλά,
να ‘χου ζάλη στο κεφάλι, δυο μαχαίρια στην καρδιά….

Την παραμονή των Θεοφανίων όλες οι γυναίκες μεταμφιεσμένες μετέχουν στα ολονύκτια γλέντια που γίνονται στα σπίτια και τα κέντρα της πόλης. Τη μέρα των Θεοφανίων πραγματοποιείται παρέλαση μεταμφιεσμένων στον κεντρικό δρόμο που ξεκινάει από την πλατεία της Γεράνειας και καταλήγει στην πλατεία της Χώρας, όπου και αρχίζει το γλέντι.
Η μεταμφίεση πάντα σατιρίζει καλοπροαίρετα την επικαιρότητα ή δημόσια πρόσωπα και καταστάσεις προκαλώντας άφθονο γέλιο.

Φωτογραφίες : Δημήτρης Στραβού

Η αγάπη του για την κουζίνα και τα ξεχωριστά πιάτα του, δείχνουν το πάθος του σεφ Νίκου  Κουλούσια για τη μαγειρική.  Λίγο πριν κάνει το μεγάλο του βήμα στο χώρο της εστίασης, ο Νίκος Κουλούσιας  μιλά στο Together και στην δημοσιογράφο Τάνια Ώττα. για τα προϊόντα που παράγει ο τόπος του και πως αυτά μπορούν να κερδίσουν μία θέση στην ελληνική γαστρονομία.

Νίκο, το Βόιο, από όπου κατάγεσαι, είναι μία περιοχή που τα τελευταία χρόνια βιώνει έντονα τις συνέπειες της κρίσης, της ανεργίας και της αστικοποίησης.

Παρ’ όλα αυτά , τα εδάφη του προσφέρονται για την καλλιέργεια πολλών αγροτικών προϊόντων. Μπορεί  η περιοχή αυτή  να πάρει μία ανάσα μέσω της γαστρονομίας;

Η κρίση μας ακούμπησε, αλλά όχι σε αυτόν τον βαθμό, όπως πχ. μία μεγαλούπολη . Φυσικά και το νιώθεις και το βλέπεις, παρόλα αυτά κρατάμε την περηφάνια της επαρχίας . Όπως βλέπω τον τελευταίο καιρό υπάρχουν νέοι άνθρωποι που ασχολούνται είτε με την κτηνοτροφία είτε με διάφορες καλλιέργειες, όπως η αμπελουργία, τα αρωματικά φυτά, τα όσπρια, κι αυτό βοηθά σημαντικά στο να μας γνωρίσει και κόσμος που δεν έχει ακούσει κάτι από το Βόιο .

Από άποψη γαστρονομίας, πιστεύω ότι μπορούμε  να αναβαθμίσουμε την περιοχή μας μέσω της προώθησης των ξεχωριστών τοπικών προϊόντων μας και επιπλέον όλοι  εμείς οι επαγγελματίες της κουζίνας να χρησιμοποιούμε αυτά τα προϊόντα και να τα προβάλλουμε μέσω των μενού που ετοιμάζουμε.

Έχω τον Μπάτζιο σε αφρό για καλωσόρισμα , το λιαστό κρασί της Σιάτιστας σε ζελέ με αποξηραμένα τσιπς λεβάντας και άλλα πολλά.

Πως μπορούν να συνδυαστούν τα προϊόντα του Βοΐου με άλλα ήδη γνωστά προϊόντα της περιοχής, όπως ο Κρόκος Κοζάνης, ώστε να αρχίσουν να χτίζουν ένα ισχυρό brand name όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό; Μπορούν να συνδυαστούν οι παραδοσιακές γεύσεις μίας περιοχής με νέα  προϊόντα ώστε να δημιουργηθούν  πρωτότυπα πιάτα  και να συμπεριληφθούν στα μενού των εστιατορίων;

Συνδυασμοί μπορούν να γίνουν πολλοί μεταξύ των προϊόντων της περιοχής μας, και μάλιστα να προκύψουν πρωτότυπα και πολύ νόστιμα πιάτα. Με λίγη φαντασία και αγάπη για την κουζίνα, οι σεφ μπορούν να παντρέψουν πολλά διαφορετικά προϊόντα και να ικανοποιήσουν και τον πιο απαιτητικό. Κάποια προϊόντα, επειδή καλλιεργούνται σε μία συγκεκριμένη περιοχή, όπως ο κρόκος Κοζάνης,  αυτομάτως αποκτούν τη δική τους ταυτότητα. Το ίδιο ισχύει και για  τα Κάστανα του Βοΐου, τα μανιτάρια που φυτρώνουν στην περιοχή μας, τα αρωματικά φυτά, τα γαλακτοκομικά μας προϊόντα, τα κρασιά μας που είναι ήδη γνωστά και ξεχωρίζουν για τη γεύση και το άρωμά τους. Το λιαστό κρασί της Σιάτιστας, είναι ένα κρασί που δεν το βρίσκεις αλλού. Αυτό  δίνει το κίνητρο να χτίσεις ένα ισχυρό Brand name. Το γλυκό Κάστανο με τρούφα της περιοχής, με κάστανα από το  Βόιο,  είναι ένα προϊόν που θα έχει την υπογραφή μου. Θα πρέπει  να λάβουμε υπόψιν ότι σαν  Έλληνες  έχουμε μεγάλη παράδοση  και φημιζόμαστε για την φιλοξενία μας . Αν όλοι εμείς τα σεβαστούμε αυτά και αρχίσουμε να γινόμαστε φιλόξενοι και στην γαστρονομία,  τότε όχι μόνο θα παντρέψουμε τα προϊόντα και τις γεύσεις του κάθε τόπου αλλά θα δημιουργήσουμε και νέους δρόμους που θα αποτελούν ιστορία και παράδοση για τα παιδιά μας .

Νίκο, ποια προϊόντα του τόπου σου χρησιμοποιείς εσύ στις συνταγές σου;

Πάντα δουλεύω με Κρόκο Κοζάνης και προϊόντα από την περιοχή μου .

Έχω τον Μπάτζιο σε αφρό για καλωσόρισμα , το λιαστό κρασί της Σιάτιστας σε ζελέ με αποξηραμένα τσιπς λεβάντας και άλλα πολλά.

Θεωρείς ότι είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί ένα δίκτυο παραγωγών στο Βόιο ώστε να προωθούνται τα προϊόντα καλύτερα και να διευκολύνονται οι συνεργασίες με επαγγελματίες;

Απαραίτητο δεν θα έλεγα ότι είναι, αλλά θα διευκόλυνε κατά πολύ την ομαλή προώθηση των προϊόντων και φυσικά την αναγνώριση των ιδίων των παραγωγών. Κατά αυτόν τον τρόπο και επειδή οτιδήποτε γίνετε ομαδικά,  λειτουργεί καλύτερα,  θα άνοιγαν περισσότεροι επιχειρηματικοί δρόμοι .

Είσαι υπέρ μιας συνεργασίας μεταξύ επαγγελματιών του χώρου σου ώστε να προωθηθούν ιδιαίτερα πιάτα και να προσελκύσουν κόσμο στην περιοχή μας;

Οι συνεργασίες μας είναι πάντα επιλεγμένες ώστε να μπορέσουμε να αναδείξουμε τον τόπο καταγωγής αλλά και την Ελλάδα γενικά . Στην δικιά μας περίπτωση μιλάμε μέσων των πιάτων μας και ταξιδεύουμε στον κόσμο .

Τι θα πρότεινες σε κάποιον που σκέφτεται να ανοίξει ένα μαγαζί εστίασης στο Βόιο ;

Να το κάνει φυσικά , εάν έχει την αγάπη και το μεράκι . Δεν είναι εύκολο να ανοίξεις σήμερα ένα τέτοιου είδους μαγαζί. Μπορεί να σου αποφέρει ένα πολύ καλό εισόδημα, αλλά θέλει αρκετή δουλειά και μεγάλη υπευθυνότητα. Αυτό που θα πρέπει να κάνει είναι να έχει έναν επαγγελματία στην κουζίνα του και να δημιουργήσει ξεχωριστά πιάτα ώστε να δώσει μία ταυτότητα στο μαγαζί του και να προσελκύει κόσμο για τις γεύσεις του. Όλο αυτό, βέβαια, θα πρέπει να το προωθήσει σωστά ώστε να γίνει γνωστό στο κοινό.

Στα άμεσα σχέδια σου , όπως έχει δηλώσει, είναι να ανοίξεις ένα εστιατόριο στην Αθήνα. Θα συμπεριλάβεις προϊόντα του τόπου σου στα πιάτα σου;

Όπως ανέφερα, πάντα υπάρχει ο Κρόκος στο βαλιτσάκι μου . Αυτό το προϊόν είναι ένας θησαυρός. Θα επιδιώξω, όμως, να συμπεριλάβω στα πιάτα μου όσο περισσότερα προϊόντα του Βοΐου μπορώ, όπως κάστανα, μανιτάρια, γαλακτοκομικά προϊόντα, όσπρια, εφόσον υπάρχει διάθεση συνεργασίας από την πλευρά των παραγωγών,  όπως επίσης και να έχω στον κατάλογο του εστιατορίου μου και κρασιά της περιοχής μου .

Από άποψη γαστρονομίας, πιστεύω ότι μπορούμε  να αναβαθμίσουμε την περιοχή μας μέσω της προώθησης των ξεχωριστών τοπικών προϊόντων μας και επιπλέον όλοι  εμείς οι επαγγελματίες της κουζίνας να χρησιμοποιούμε αυτά τα προϊόντα και να τα προβάλλουμε μέσω των μενού που ετοιμάζουμε.

Κρασί. Ένα προϊόν όχι μόνο αγαπημένο, αλλά απαραίτητο συνοδευτικό  σχεδόν όλων των πιάτων. Το Βόιο και ειδικά η Σιάτιστα φημίζονται για τα κρασιά τους. Ως σεφ, ποια η γνώμη σου για τον τρόπο που προωθούνται τα κρασιά της περιοχής στην Ελλάδα και το εξωτερικό;

Έχουμε πολύ καλά οινοποιεία και καλές ποικιλίες κρασιών στην περιοχή μας, αλλά έχουμε καλούς μεν αλλά λίγους σομελιέ στην Ελλάδα και αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος που δεν γίνεται η σωστή διαφήμιση και προώθηση των κρασιών μας . Αντιθέτως στο εξωτερικό υπάρχουν και δουλεύουν αρκετά με τα ελληνικά μας κρασιά γιατί έχουν αναπτύξει τον τομέα της τεχνογνωσίας και της εξειδίκευσης .

Τι θα κάνει ο Νίκος Κουλούσιας στο προσεχές μέλλον;

Η επιστροφή μου στην Ελλάδα είναι γεγονός . Θα υπάρχουν νέες συνεργασίες, όπως μία τηλεοπτική σειρά που προβλέπεται για τον χειμώνα . Και φυσικά οι συνεργασίες μου στο εξωτερικό με διαφορά event ώστε να πραγματοποιηθεί ο στόχος για την αναγνώριση της ελληνικής γαστρονομικής κουλτούρας .

Νίκο σε ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι καλή επιτυχία στα επόμενά σου βήματα.