Χωρίς αυτά αποκριά δεν γίνεται! Είναι απαραίτητα για την διεξαγωγή της πιο μεγάλης γιορτής της πόλης, είναι κομμάτι της αφού και εκείνα μαρτυρούν την παράδοση χρόνων. Μόλις ηχήσουν όλοι οι συμμετέχοντες και κοινωνοί της παράδοσης πετάγονται και μπαίνουν στον χορό, παρασύροντας ακόμη και τους πιο διστακτικούς. Πώς να χορέψεις το «έντεκα», τον ύμνο της Κοζανίτικης Αποκριάς, τα «περιστέρια» και τόσα άλλα χωρίς αυτά;

Τα χάλκινα κουβαλούν την δική τους ιστορία, ντύνουν με τα ηχοχρώματα τους την πιο ξεχωριστή γιορτή. Μια σύντομη αναδρομή στον χρόνο αξίζει για να γνωρίσουμε καλύτερα τα Χάλκινα της Μακεδονίας.

Έκαναν την εμφάνιση τους τα τελευταία 120 χρόνια ίσως και περισσότερο στην Ελλάδα, αφομοίωσαν το ήδη υπάρχον παραδοσιακό μουσικό ιδίωµα, τις μουσικές µνήµες των περιοχών που επικράτησαν και τις έδωσαν εντοπιότητα. Τα παραδοσιακά σχήµατα στη Μακεδονία που χρησιμοποιούν χάλκινα όργανα είναι ολιγομελή µε πρώτο αρχηγικό όργανο το κλαρίνο και άλλα όργανα την τροµπέτα, το τροµπόνι και τα κρουστά. Η κοµπανία µπορεί να µεγαλώσει και τότε προστίθενται και άλλες τροµπέτες, τροµπόνια, µπάσα χάλκινα και άλλα ευφώνια.

Πολύ πριν ανακαλύψουµε τον Γκόραν Μπρέκοβιτς στον “Καιρό των τσιγγάνων” και στο «Underground» µε τους ξέφρενους ήχους και τη συναισθηµατική φόρτιση που δηµιουργούν τα χάλκινα στα χέρια τον Σέρβων τσιγγάνων, λίγο πολύ γνωρίζαµε τα ακούσµατα από ντόπιες κοµπανίες τις οποίες συναντούσαµε σε κάθε επίσκεψη στα µέρη της Κεντρικής και ∆υτικής Μακεδονίας. Ήχοι διθυραµβικοί, µελωδικοί, γοητευτικοί, στιβαροί, επιβλητικοί και έντονοι, βγαλµένοι από τα δικά µας χάλκινα, είναι οι ελληνικές brass – bands.

Η επικράτηση των χάλκινων πνευστών σε περιοχές της Μακεδονίας θα πραγματοποιηθεί, κυρίως χάρη στην παρουσία σπουδαίων µουσικών. Εικοσιπέντε κορυφαίοι δεξιοτέχνες µουσικοί οι οποίοι αποτελούν τους ζωντανούς θρύλους της παράδοσης θα αντιπαραθέσουν την τέχνη τους. Η κοµπανία του Τάκη Μπέτσιου που δρα στην περιοχή των Γρεβενών, του Βοΐου και της Σιάτιστας, η κοµπανία της µουσικής οικογένειας του Τσαµπάζη από Φλώρινα, η κοµπανία του Γιαννάκη Ζλατάνη από την περιοχή της Έδεσσας, η κοµπανία του Ουρούµη από την Αριδαία, η κοµπανία µε ζουρνάδες του Πάτµου από την Αλεξάνδρεια. Θα ηχήσουν σε γάμους, γλέντια, γιορτές και πανηγύρια συνοδευόμενα με μπόλικο αυτοσχεδιασμό, κέφι και πάθος για μουσική.

Τον αυτοσχεδιασµό τον συναντούµε στις εισαγωγικές µελωδίες πολλών κοµµατιών, καθώς και στο τέλος τον χορευτικών µελωδιών, σε µια µουσική έξαρση που συχνά συνοδεύεται από ένα «βέρσο», µια αντίστοιχη έξαρση του χορευτή. Ο ήχος που προκύπτει από τον συνδυασµό των χάλκινων πνευστών µε το κλαρίνο και τα κρουστά έχει µια ζωντάνια και χάρη που συνυπάρχει µε τις ρυθµικές αρετές των χορευτών.

Οι µπάντες εµφανίστηκαν στη µουσική ζωή της Μακεδονίας στα µέσα περίπου του περασμένου αιώνα. Σ’ αυτό συνέβαλαν αποφασιστικά αρκετές από τις πρακτικές οργανοχρησίας των προηγούμενων κοµπανιών που αντικατέστησαν. Έτσι,δημιουργήθηκε αυτός ο τόσο εκρηκτικός και δημοφιλής ήχος.

Με τέτοιες κοµπανίες κατακλύστηκαν οι πόλεις και τα χωριά της ∆υτικής Μακεδονίας. Η Φλώρινα, η Καστοριά, η Σιάτιστα, η Εράτυρα, ο Πεντάλοφος, η Βλάστη. Έτσι στη Φλώρινα σπουδαία είναι η κοµπανία των Τσαµπάζηδων, στο Εµπόριοφηµισµένη η κοµπανία των Γκιούµπαρα – Μπούκου, στο Τσοτύλι η κοµπανία του Μπέτσιου, στον Αη-Γιώργη Γρεβενών του παππού Τζιµόπουλου. Στην περιοχή της Κεντρικής Μακεδονίας τα χάλκινα εισάγονται πρόσφατα µετά τον πόλεµο του ’40 και αφορούν την περιοχή της Έδεσσας, της Γουµένισσας και της Αριδαίας. Οι πιο δηµοφιλείς κοµπανίες είναι στην Έδεσσα η ορχήστρα του Νύση και αργότερα η ξακουστή του Γιαννάκη Ζλατάνη, στη Γουµένισσα του Ζώρα, του κυρ’ Γιώργου Γευγελή, του Θανάση Σέρκου, ενώ στην Αριδαία η κοµπανία της οικογένειας Ουρούµη.

Σύμφωνα με μαρτυρίες μερικοί από τους παλαιότερους μουσικούς που ήταν δημοφιλείς στην Κοζάνη την δεκαετία του ’50 έως και του ’80 και κατάφεραν να μεταδώσουν την αξία της παράδοσης στην νέα γενιά ήταν ο Ντόνας (κλαρίνο,σαξόφωνο), ο Θανάσης Καλέας (κλαρίνο), από τους παλαιότερους ήταν ο Θωμάς Καραματσούκας (παρατσούκλι Γκατζαλάτζας-κλαρίνο), ο Ζερίλας (τρομπέτα), ο Ανδρέας Γκόβας, ο Δημήτρης Καλέας (Τούλης- βιολί,κλαρίνο) και ο γιος του Χάρης Καλέας (μαέστρος). Γνωστό ήταν το μουσικό σχήμα του Ναούμη Τσιάνα (τρομπέτα) και του “Τούλη”, καθώς και ο μουσικός Θανάσης Μπίκας (κλαρίνο). Μετά από αυτή τη γενιά των μουσικών για ένα αρκετό μεγάλο διάστημα τα χάλκινα και οι μπάντες έλειπαν από την Κοζάνη, γι’αυτό αναγκαζόταν να φιλοξενούν άλλους μουσικούς από τις γύρω περιοχές. Φτάνοντας σιγά σιγά στη νέα γενιά μουσικών του είδους από τους συνεχιστές ήταν ο Νίκος Χρόνης (τρομπέτα), ο Καραγκούνης και έτσι συστάθηκε μεταγενέστερα συγκεκριμένα το 1992 η μπάντα χάλκινων πνευστών «Κοζανίτικη Φανφάρα» έπειτα ακολούθησαν και άλλες.Οι χάλκινες μπάντες της πόλης δεν έχουν καταγραφεί επισήμως, αλλά συγκεντρώσαμε αυτές που υφίστανται μέχρι σήμερα και που κάθε χρόνο δίνουν το παρόν με τους δικούς τους ιδιαίτερους ήχους στις εκδηλώσεις της Κοζάνης. Μερικές από αυτές είναι «Λόζιος και Ανακατωσιά», «Κοζανίτικο Τακίμι», «Κόζιανη και Φανφάρα», «Δυτικομακεδόνες»,  «Παύλος Μελάς», «Μουσικόχρωμα Κοζάνης». 

Είναι ευνόητο ότι ο πολύ δυνατός ήχος των χάλκινων δεν συνδυάζεται εύκολα µε την ανθρώπινη φωνή. Με την επικράτηση των χάλκινων στην περιοχή τα λόγια ξεχάστηκαν, αφήνοντας µόνο τους τίτλους των τραγουδιών να µας θυµίζουν το ποιητικό κείµενο, ταιριασµένο µε τη µελωδία και το ρυθµό τους. Ωστόσο, οι παλαιότεροι θυµούνται ακόµη τα λόγια των τραγουδιών. Οι ήχοι των χάλκινων φέρνουν στο μυαλό μνήμες, ιστορία, πρόσωπα και στιγμές τέτοιες που προσδοκάς να ζήσεις ξανά και ξανά.

• Πληροφορίες από κείμενο του ∆ΗΜΗΤΡΗ Α. ΤΣΙΠΛΑΚΟΥΛΗ

Ο κόσμος του David Bowie ήταν γεμάτος μαγεία. Starman, Thin White Duke, Ziggy Stardust, Major Tom, όλες οι φάσεις επανεφεύρεσης του εαυτού του και του καλλιτεχνικού alter ego του ήταν απροσδόκητες και εντυπωσιακές. Ήταν μια προσωπικότητα, που για πολλούς από εμάς είχε αναχθεί σε ένα μυστηριώδες πλάσμα που είχε πάντα την ικανότητα και ιδιότητα να αφουγκράζεται και να δημιουργεί το νέο και το πρωτοποριακό. Στις 10 Ιανουαρίου του 2016 έγινε για πάντα ο Starman του ουρανού μας, αφήνοντας πίσω του την τελευταία κυκλοφορία του, η οποία ουσιαστικά ήταν μια ωδή στον επικείμενο θάνατό του.

Αυτές είναι δέκα από τις ατάκες του, που άφησαν τη δική τους ιστορία!

“Η δόξα μπορεί να πάρει ανθρώπους με ενδιαφέρον και να τους ωθήσει στη μετριότητα!”

“Δεν ξέρω πού θα πάω στη συνέχεια, αλλά υπόσχομαι ότι αυτή δεν θα είναι βαρετή!” 

“Είμαι ένας στιγμιαίος σταρ. Απλά πρόσθεσε νερό κι ανακάτεψε!”

“Ποτέ δεν είσαι αυτός που νομίζεις. Στα 80s κάποια στιγμή με πλησίασαν και μου είπαν: ‘Κύριε Elton, θα μου υπογράψετε ένα αυτόγραφο;”

“Όσο μεγαλώνεις, οι ερωτήσεις της ζωής σου μειώνονται σε δύο: “Πόσο έχω ακόμα;” και “Τι κάνω με τον υπόλοιπο χρόνο που μου μένει;”

“Δεν ξέρω πόσες φορές με έχει πλησιάσει κάποιος με την ατάκα “Hey. Let’s Dance”. Μισώ τον χορό. Είναι τόσο ηλίθιο πράγμα!”

“Το αύριο ανήκει σε αυτούς που το άκουσαν να έρχεται!”

“Ο χαμαιλέων αλλάζει το χρώμα ή το δέρμα του προκειμένου να προσαρμοστεί στο περιβάλλον. Εγώ νομίζω ότι κάνω το αντίθετο!”

“Όταν έχω κολλήσει και δεν μπορώ να ολοκληρώσω ένα στίχο, το τελευταίο μου καταφύγιο είναι ο υπερβάλλων παραλογισμός!”

“Μίλα ακραία, κερδίζεις χρόνο!”

Spotify: open.spotify.com

Κάθε μήνα, στον Φάρο του ΚΠΙΣΝ, ο συνθέτης και ντράμερ Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης, έχοντας ως αφετηρία την τζαζ και τελικό προορισμό μια απελευθερωμένη από κανόνες συνομιλία, συμπράττει με εκλεκτούς καλεσμένους της εγχώριας μουσικής σκηνής.

Η ενότητα, που φέρει τον τίτλο Lighthouse Sessions και πραγματοποιείται χάρη στη δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ), κάνει πρεμιέρα την Κυριακή 24 Ιανουαρίου στις 20.30 και θα μεταδοθεί μέσω live streaming στην ιστοσελίδα του ΚΠΙΣΝ (ΕΔΩ), στη σελίδα του στο Facebook και στο κανάλι του στο YouTube.

Ο στόχος των νέων μουσικών ενοτήτων του ΚΠΙΣΝ
Στόχος των Lighthouse Sessions είναι να αναδείξουν τη δύναμη της μουσικής γλώσσας μέσα από πέντε πρωτότυπα πορτρέτα καλλιτεχνών, συνδέοντας την ελληνική παράδοση και τα ρεμπέτικα με την τζαζ και την κλασική μουσική, σε ένα απρόσμενο και, για αυτό, μοναδικό αποτέλεσμα, ανοικτό στον αυτοσχεδιασμό και την πειραματική διάθεση.

Οι καλεσμένοι στο ΚΠΙΣΝ
Κάθε φορά ο Κτιστάκης συνομιλεί με τον καλεσμένο του για τη ζωή και τις μουσικές του αναζητήσεις, ενώ, παράλληλα τον καλεί σε έναν μουσικό διάλογο, με τη συνοδεία ενός τζαζ τρίο και ενός κουαρτέτου εγχόρδων. Πρώτος καλεσμένος, την Κυριακή 24 Ιανουαρίου, είναι ο σπουδαίος τρομπετίστας της τζαζ Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, ενώ τους επόμενους μήνες θα ακολουθήσουν η Σαβίνα Γιαννάτου, ο λαουτιέρης, δημιουργός των Couleur Locale, Γιώργης Μανωλάκης, το μουσικό σχήμα Τακίμ και ο Δημήτρης Μυστακίδης που συστήνει εκ νέου το ρεμπέτικο και την παράδοση με το δεξιοτεχνικό του παίξιμο στην κιθάρα.

Ο τρομπετίστας και συνθέτης Ανδρέας Πολυζωγόπουλος μεγάλωσε στο Σαμκό, ένα μικρό χωριό της Ηλείας. Ξεκίνησε την πορεία του στη μουσική παίζοντας κιθάρα, μέχρι που, στα 18, ανακάλυψε την τρομπέτα. Σπούδασε τζαζ τρομπέτα στο κονσερβατόριο του Άμστερνταμ (Bachelor of Arts) και στη Βασιλική Ακαδημία των Βρυξελλών (Master of Arts) όπου και κέρδισε τον διαγωνισμό «Toots Thielemans». Παράλληλα, έκανε μαθήματα με τον Markus Stockhausen και παρακολούθησε σεμινάρια με τον Paolo Fresu στη Σαρδηνία.

Από τα πρώτα του βήματα ξεκίνησε να συνθέτει. Το 2008 ηχογράφησε το πρώτο του άλμπουμ με τίτλο Perfumed Dreams με το σχήμα Poly Quartet και κέρδισε την πρώτη θέση στον διαγωνισμό «Motives For Jazz» του Βελγίου. Το 2010 ήταν μέλος της Ευρωπαϊκής Ορχήστρας Τζαζ Νέων και ακολούθησε μια περιοδεία  στην Ευρώπη. Έχει δώσει συναυλίες σε διάφορα σημαντικά φεστιβάλ και clubs όπως τα North Sea Jazz Festival, Odessa Jazz Festival, Shanghai World Music Festival, Berlin Jazz Festival, κ.ά. Έχει ηχογραφήσει τέσσερα προσωπικά άλμπουμ και συμμετείχε σε περισσότερες από εβδομήντα ηχογραφήσεις μέχρι σήμερα. Έχει συνεργαστεί με τους Jaques Morelembaum, Tore Brunborg,  Diederik Wissels, Tony Lakatos, Gunter “Baby” Sommer, Mode Plagal, Ψαραντώνη, Γιώργη Μανωλάκη, Γιώργο Παλαμιώτη, Σαβίνα Γιαννάτου, Μαρία Φαραντούρη, Dulce Pontes, Δημήτρη Καλαντζή, Νίκο Σιδηροκαστρίτη, David Lynch, Haig Yazdjan, Federico Casagrande, Βαγγέλη Κατσούλη, Γιώργο Κοντραφούρη, Βασίλη Ρακόπουλο, Σταύρο Λάντσια, Πέτρο Κλαμπάνη, Τάκη Μπαρμπέρη, Τάνια Γιαννούλη, Διονύση Σαββόπουλο, Θανάση Παπακωνσταντίνου κ.α.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα του Ανδρέα Πολυζωγόπουλου είναι η αέναη αναζήτηση του καινούργιου, χωρίς τον φόβο του ρίσκου, είτε αυτό πρόκειται για τα ηχοχρώματα της τρομπέτας είτε για τα project που δημιουργεί. Αυτό αποδεικνύεται και από την προσωπική του δισκογραφία, με το Heart of the Sun, άλμπουμ αφιέρωμα στους Pink Floyd, να ακολουθείται από το, εμπνευσμένο από έναν δεκαήμερο σιωπηλό διαλογισμό, Anicca και τον ambient δίσκο One Inch of Love. Ο ευρωπαϊκός ήχος της τζαζ, πάντως, είναι ο χώρος που ο Πολυζωγόπουλος νιώθει περισσότερο προσφιλή και οικείο, θεωρώντας εξ’ ίσου σημαντικά στη μουσική τον ρυθμό αλλά και τη… σιωπή.

Ο συνθέτης, ενορχηστρωτής και ντράμερ Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης με ακαδημαϊκή πορεία στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Ιονίου Πανεπιστημίου και τη μουσική εκπαίδευση, ασχολείται ενεργά με τη διδασκαλία, εμπνέοντας με τη δημιουργικότητά του τη νέα γενιά που θα αποτελέσει το νέο αίμα της εγχώριας μουσικής σκηνής. Πέντε χρόνια μετά το δισκογραφικό του ξεκίνημα με το άλμπουμ Tora και την υπογραφή του Alex Drakos Trio που δημιούργησε μαζί με τον κοντραμπασίστα Ντίνο Μάνο και τον πιανίστα Γιάννη Παπαδόπουλο, και εν αναμονή της νέας δισκογραφικής του δουλειάς, o Aλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης εξερευνά εκ νέου ήχους και μουσικές του κόσμου έχοντας πάντα ως αφετηρία την τζαζ, οδηγό τον αυτοσχεδιασμό και επιρροές από τη ροκ, την παραδοσιακή και την κλασική μουσική. Ο Κτιστάκης αποτελεί, λοιπόν, τον ιδανικό οικοδεσπότη για τη νέα σειρά πρωτότυπων συναυλιακών πορτραίτων που εγκαινιάζει το ΚΠΙΣΝ, η οποία θα σκιαγραφήσει σημαντικά πρόσωπα της πολυσύνθετης ελληνικής μουσικής πραγματικότητας συνενώνοντας τη διαχρονική αξία της παράδοσης με τη δημιουργική ανησυχία του σήμερα.

Συντελεστές: Ντίνος Μάνος – μπάσο / Γιάννης Παπαδόπουλος – πιάνο
Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης – ντραμς / Διονύσης Βερβιτσιώτης – βιολί
Κώστας Παναγιωτίδης – βιολί / Ηλίας Λιβιεράτος – βιόλα / Μαρίνα Κολοβού – τσέλο

Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης – σύνθεση & ενορχήστρωση εγχόρδων
Ανδρέας Πολυζωγόπουλος & Αλέξανδρος Δράκος Κτιστάκης: διασκευή

Παρακολουθήστε τα Lighthouse Sessions ζωντανά ΕΔΩ καθώς και στη σελίδα του ΚΠΙΣΝ στο Facebook @SNFCC και στο κανάλι του στο YouTube την Κυριακή 24/01 στις 20.30.
Σε περίπτωση άρσης των μέτρων για την πανδημία COVID-19 η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί και με την παρουσία κοινού.

Ανδρέας Πολυζωγόπουλος, Φωτογραφία Πηνελόπη Γερασίμου
Πηγή: iefimerida.gr

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 στις ΗΠΑ, γεννιέται ένα νέο μουσικό είδος, η ΡΟΚ. Ήταν μια εποχή έντονης αμφισβήτησης, μεγάλων κοινωνικών συγκρούσεων και αλλαγών, οι οποίες εκφράστηκαν ιδανικά μέσα από τα τραγούδια του συγκεκριμένου είδους. Από τότε πέρασαν πολλές δεκαετίες, αλλά η ΡΟΚ είναι ίσως το μουσικό είδος που έχει αγαπηθεί περισσότερο από το μουσικό κοινό σε παγκόσμιο επίπεδο και έχει μέχρι σήμερα τους περισσότερους υποστηρικτές σε ολόκληρο τον πλανήτη. Ίσως επειδή είναι κάτι περισσότερο από μουσική, γιατί η ροκ είναι μία ολόκληρη φιλοσοφία. Μεταξύ αυτών των υποστηρικτών της ΡΟΚ κατατάσσουμε και τους
εαυτούς μας. Είναι το είδος μουσικής που προτιμάμε γιατί ταιριάζει με τις αντιλήψεις μας και τον δυναμισμό της ηλικίας μας.

Μεγαλώσαμε με τα τραγούδια τους, που ακόμη ακούμε κι απολαμβάνουμε, γεμίσαμε αφίσες τους τοίχους του δωματίου μας, χορέψαμε, παρασυρθήκαμε, εμπνευστήκαμε κι εξακολουθούμε να επιλέγουμε τη ροκ μουσική για την διασκέδασή μας.

Επιλέξαμε μερικά από τα πιο γνωστά κι από τα πιο μεγάλα ροκ συγκροτήματα που άφησαν εποχή στο χώρο της μουσικής κι ετοιμάσαμε ένα ροκ αφιέρωμα για να το απολαύσετε.

Let’s Rock Together λοιπόν…

SCORPIONS

Οι Scorpions, ένα από τα πιο μακρόβια και εμπορικά επιτυχημένα σύνολα του σκληρού rock, σχηματίστηκαν στο Ανόβερο της Δυτικής Γερμανίας το 1969. Έμειναν ενεργοί σε όλα τα χρόνια που μεσολάβησαν, κυκλοφορώντας δεκάδες άλμπουμ, ενώ, σε ό,τι αφορά στις πωλήσεις των δίσκων τους, ανέρχονται σε 20 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο.

LED ZEPPELIN

Ένα από τα συγκροτήματα με την μεγαλύτερη επιρροή και πωλήσεις όλων των εποχών. Ηχογράφησαν 9 δίσκους  πουλώντας πάνω από 200 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Οι Zeppelin βασίζονταν στο τρίπτυχο sex, drunk, rock –  roll που κυριαρχούσε το 1968.

THE DOORS

Δημιουργήθηκαν στο Λός Άζτελες το 1965. Και στα 6 χρόνια πορείας επηρέασαν σε μεγάλο βαθμό την αμερικανική ροκ μουσική. Οι δίσκοι τους έκαναν πολύ καλές πωλήσεις και συγκεκριμένα στις ΗΠΑ.

ABBA

Το συγκρότημα των ABBA, ήρθε από τη Σουηδία για να ταράξει τα νερά της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας και το πέτυχε σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό.

Η λέξη Abba είναι ένα αρκτικόλεξο από τα πρώτα γράμματα των ονομάτων των μελών της μπάντας (Agnetha, Benny, Björn και Anni).  Το σουηδικό συγκρότημα έγινε ένα από τα πιο εμπορικά και επιτυχημένα μουσικά σχήματα στην ιστορία της μουσικής, ανεβαίνοντας στην κορυφή των καταλόγων επιτυχιών σε όλο τον κόσμο την περίοδο 1975-1982. Οι Abba είναι επίσης γνωστοί για τη νίκη τους στη Eurovision, το 1974, την πρώτη της Σουηδίας στην ιστορία του διαγωνισμού. Πηγή: Protagon.gr

AEROSMITH

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 στη Βοστώνη. Αρχικά ήταν γνωστοί ως Jam Band και αποτελούνταν από δύο μέλη – τους Joe Perry και Tom Hamilton. Αργότερα ο Steven Tyler, ο Joey Kramer και ο Ray Tabano εντάχθηκαν στην μπάντα και μετονομάστηκαν σε Aerosmith. Ο Tabano αντικαταστάθηκε αργότερα από τον Brad Whitford, και το ροκ συγκρότημα πήρε την τελική του μορφή.

Εχουν 25 χρυσούς, πλατινένιους ή πολυπλατινένιους δίσκους και έχουν πουλήσει πάνω από 85,6 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως (πιστοποιημένoυς). Έκαναν live εμφανίσεις για πάνω από μισό αιώνα και τιμήθηκαν με το δικό τους αστέρι στο “Hollywood Walk of Fame” φέτος.

ROLLING STONES

Οι Rolling Stones είναι ένα από τα σημαντικότερα βρετανικά ροκ συγκροτήματα που έγινε δημοφιλές κατά τη διάρκεια της “βρετανικής εισβολής” στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Δημιουργήθηκαν το 1962 και εξακολουθούν να είναι ενεργό συγκρότημα, αν και η σύνθεση των μουσικών έχει αλλάξει με την πάροδο των ετών. Εισήλθαν στο «Rock and Roll Hall of Fame» το 1989 και γιόρτασαν την 50ή επέτειο τους το 2012.

Έχουν κυκλοφορήσει πάνω από 30 άλμπουμ και 23 ζωντανά άλμπουμ και έχουν πουλήσει πάνω από 99,3 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Ακόμα και σήμερα συνεχίζουν να κυκλοφορούν άλμπουμ, με το τελευταίο τους το “Blue & Lonesome” το 2016, το οποίο περιείχε διασκευές μπλουζ τραγουδιών.

METALLICA

Οι Metallica είναι ένα από σημαντικότερα heavy metal συγκροτήματα όλων των εποχών, κάνοντας μεγάλες επιτυχίες όπως το “Nothing Else Matters” και “Enter Sandman”. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε στις 28 Οκτωβρίου του 1981 από τους Lars Ulrich (ντράμερ) και James Hatfield (φωνητικά, κιθάρα). Συνεχίζουν να παίζουν μουσική και να κυκλοφορούν νέα άλμπουμ μέχρι και σήμερα, κάνοντας τα κοινά να παραληρούν.

Έχουν κερδίσει 9 βραβεία Grammy και έχουν πουλήσει πάνω από 101,7 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Ο γρήγορος ρυθμός και η επιθετική μουσική της μπάντας την κατέστησε ως μια από τις ιδρυτικές μπάντες της thrash metal μουσικής ονόματι “Big Four”, δίπλα στους Megadeth, Anthrax και Slayer.

U2

Οι U2 είναι μουσικό συγκρότημα εναλλακτικής ροκ από το Δουβλίνο της Ιρλανδίας. Το συγκρότημα δημιουργήθηκε το 1976 και κατά τη διάρκεια της καριέρας τους, τα μέλη του πρωτοστάτησαν στον αγώνα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για σκοπούς κοινωνικού δικαίου, όπως στο πλευρό της Διεθνούς Αμνηστίας, της Καμπάνιας του Ο.Η.Ε., και της καμπάνιας του Bono με τίτλο «DATA» (Debt, AIDS, Trade in Africa).

Έχουν καταφέρει να κερδίσουν 22 βραβεία Grammy και να πουλήσουν πάνω από 109,7 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως. Το 2005, η μπάντα εισήλθε στο “Rock and Roll Hall of Fame”. Το Rolling Stone τους τοποθέτησε στο #22 της λίστας των 100 μεγαλύτερων καλλιτεχνών όλων των εποχών.

AC/DC

Οι AC/DC είναι ενα hard rock συγκρότημα που δημιουργήθηκαν στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας το 1973 από τους Σκωτσέζικης καταγωγής αδερφούς Angus και Magnus Young. Θεωρούνται από τους πρωτοπόρους της hard rock μουσικής μαζί με τους Black Sabbath, Deep Purple, Led Zeppelin, Thin Lizzy και άλλους.

Έχουν πουλήσει πάνω από 115,7 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, ενώ τα μέλη της μπάντας παρέμειναν ως είχαν – το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα χωρίς αλλαγή – μέχρι το 2014 με τη συνταξιοδότηση του Malcolm Young. Το 2016, οι γιατροί συμβούλευσαν τον επί 36 χρόνια τραγουδιστή της μπάντας Johnson, να σταματήσει να περιοδεύει λόγω επιδείνωσης της ακοής του. Στις 19 Απριλίου, η μπάντα ανακοίνωση ότι ο Johnson δε θα συμμετείχε πια και ότι ο τραγουδιστής των Guns ‘n’ Roses, Axl Rose, θα χρησιμοποιηθεί ως frontman της μπάντας για τις υπόλοιπες συναυλίες του 2016.

QUEEN

Οι Queen έγιναν πολύ γνωστοί για την λυρικότητα και καλλιτεχνική ολοκλήρωση των τραγουδιών τους, και για την δυναμικότητα και την εκπληκτική φωνή του Freddie Mercury, του εμβληματικού τραγουδιστή τους, ο οποίος πέθανε από επιπλοκές του AIDS το 1991.

Έχουν πουλήσει πάνω από 141,6 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, ενώ το 2018 τιμήθηκαν με το βραβείο Grammy Lifetime Achievement Award.

GUNS AND ROSES

Είναι ένα από τα καλύτερα ροκ συγκροτήματα όλων των δεκαετιών καθώς αυτό αποδεικνύεται μέσα από τις μουσικές τους επιτυχίες αλλά και από την παγκόσμια αναγνωρισιμότητά τους. Το συγκρότημα αρχικά δημιουργήθηκε το 1985 στο Los Angeles έπειτα από συγχώνευση των συγκροτημάτων Hollywood Rose, του οποίου αρχηγός υπήρξε ο Axl Rose καθώς και από το συγκρότημα L.A. Guns.

Οι επιτυχίες τους διαδέχονταν η μία μετά την άλλη αφού κατατάχθηκαν στην 33η θέση με τους καλύτερους καλλιτέχνες όλων των εποχών, και όχι αδίκως!

Πιο πρόσφατα, το 2012 έκαναν την είσοδό τους στο Rock and Roll Hall of Fame. Τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια τους τα οποία έχουν μείνει ως… ύμνοι στην ιστορία της ροκ μουσικής είναι τα Sweet child of mine, November rain, Paradise city και Patience, κομμά

BEATLES

Οι Beatles, το συγκρότημα που δημιουργήθηκε το 1960 από τους John Lennon, Paul McCartney, Ringo Starr και George Harrison, έθεσαν τα θεμέλια για την σύγχρονη ποπ και ροκ μουσική, και παρόλο που ήταν ενεργοί για μια δεκαετία, η Beatlemania δεν έφυγε ποτέ από τη μουσική σκηνή.

Έχουν καταφέρει να πουλήσουν πάνω από 278 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, με τα άλμπουμ τους να συνεχίζουν να είναι δημοφιλή ακόμα και σήμερα. Ακόμη και μετά τη διάλυση της μπάντας, καθένα από τα μέλη ακολούθησε επιτυχημένες σόλο καριέρες. Το “Give Peace A Chance” του John Lennon παραμένει ένας από τους πιο γνωστούς αντιπολεμικούς ύμνους.

Πηγές

https://perpetual.gr/goodstuff/ta-10-kalutera-rok-sugkrothmata-olwn-twn-epoxwn/https://belikeyou.gr/51536/lifestyle/moysiki/ta-5-koryfaia-xena-sygkrotimata-olon-ton-epochon.htmlhttps://www.protagon.gr/themata/flashback/telika-poso-melagxolika-itan-ta-tragoudia-twn-abba-44341485639http://www.alpha1news.gr/2018/10/blog-post_12.html

3 χρόνια μετά ο Great Stooge επιστρέφει με την 18η κυκλοφορία του, η οποία τον βρίσκει σε ένα μεταβατικό στάδιο στη μουσική του πορεία. Αν το “Post Pop Depression” τον έβγαλε από τον ασφαλή χώρου του garage punk, τότε το “Free” εντείνει αυτή την αλλαγή και νέα πορεία. Ο Iggy Pop κατάφερε να κυκλοφορήσει έναν από τα πιο ενδιαφέροντα albums της καριέρας του και για να το απολαύσεις πρέπει να αφήσεις πίσω σου τις προσδοκίες που θα είχες. Γιατί το “Free” είναι ένα album, το οποίο δεν κατατάσσεται σε μια συγκεκριμένη κατηγορία, εξαιτίας αυτής της μεταβατικής φάσης που αντιπροσωπεύει. New wave throwback, επιρροές από τον Josh Ηomme στο “Love’s Missing” αλλά και φόρος τιμής στον ήχο των Joy Division και των New Order στο “Glow in the dark” και στο “Page”. O Iggy Pop τολμά να βουτήξει βαθιά, να διαλογιστεί, να σκεφτεί και να μιλήσει ανοιχτά. Το Free, όπως υποδηλώνει και η λέξη είναι μια καινούρια μορφή απελευθέρωσης για τον Iggy Pop.  

Lana Del Rey – Norman Fucking Rockwell! 

H Lana Del Rey με το Norman Fucking Rockwell αποδεικνύει για ακόμα μια φορά πως συνειδητά είναι και θα είναι καλλιτέχνης που η μουσική του είναι ζωτικής σημασίας για την υπόστασή του. Παραμένει αληθινή στις «εμμονές της», τις αισθητικές, πολιτιστικές και προσωπικές εμμονές της, ξεπερνώντας κάθε μισογυνιστικό εμπόδιο που θα μπορούσε να εκτροχιάσει την καριέρα της. Καταφέρνει να ισορροπήσει ανάμεσα σε προσωπικούς ευσεβείς πόθους αγάπης και έρωτα και την δυστοπική κατάσταση του κόσμου. Αυτή νοσταλγία που διαφαίνεται στιχουργικά και ηχητικά, ενώ θα μπορούσε να είναι κακόγουστη, καταφέρνει να είναι χρήσιμη αλλά και ένα μέσα διεύρυνσης του μουσικού πεδίου της Lana Del Rey. Στις καλύτερες στιγμές του δίσκου συμπεριλαμβάνονται: το “Normal fucking Rockwell”, το “Mariners Apartment Complex”, το “The greatest” αλλά και το “Hope is a dangerous thing for a woman like me to have – but I have it”.  

Ride – This is Not a Safe Place 

To This is Not A Safe Place είναι το album των Ride που ακολουθεί το Weather Diaries, το album που κυκλοφόρησαν οι Ride μετά από 21 χρόνια απουσίας. Μουσικά, κοιτά πίσω στο πρώιμο υλικό των Ride, επιστρέφοντας στο ατόφιο shoegaze, στον χαρακτηριστικό αυτό ήχο που μας έκανε να ερωτευτούμε με τη μουσική τους. Την επιστροφή στο shoegaze υπογραμμίζει και η στιχουργική προσέγγιση που ακολούθησαν οι Ride, καθώς το κύριο θέμα που επικρατεί είναι η επαναλαμβανόμενη λυρική μελαγχολία. Τόσο στο “Future Love”, ένα από τα καλύτερα κομμάτια του συγκροτήματος, όσο και στο “Clouds of Saint Marie”. Μετά από 30 χρόνια καριέρας, οι Ride εξακολουθούν να εμπνέουν γενιές και να καθορίζουν ένα μουσικό είδος. 30 χρόνια μετά εξελίσσονται χωρίς να χάνουν τίποτα από τον πυρήνα τους, χωρίς να χάνουν τίποτα από τον πραγματικό χαρακτήρα τους.  

Vivian Girls – Memory 

Οι Vivian Girls στην τελευταία τους κυκλοφορία ξεχνούν το παρελθόν και δημιουργούν ένα μεγάλο κύμα ήχου διανθισμένο με «παραμύθια» ρομαντικών και προσωπικών καταστροφών. Το Memory αποπνέει ενθουσιασμό, μεταφέροντας το συγκρότημα από το lo – fi στo noisy pop, ενώ τα φωνητικά είναι πραγματικά απολαυστικά. Είναι ένα album που ξεχωρίζει από τον υπόλοιπο κατάλογο των Vivian Girls, χάρη στην διαφορετική παραγωγή του, αλλά και στο reunion των μελών του. Η επανένωση των κοριτσιών, όπως πολλά μουσικά reunion θα μπορούσε να είναι κάτι τετριμμένο και βαρετό, ωστόσο οι Vivian Girls αψηφούν τις πιθανότητες και κυκλοφορούν το καλύτερο album της καριέρας του. Στα highlights του δίσκου συγκαταλέγονται τα κομμάτια: “Most of All”, “Sick” και “Waiting in the car”.  

Τέσσερα χρόνια μετά και… “Everything not saved will be lost-Part 1”. Οι Foals μετά από την επιτυχημένη κυκλοφορία τους “What Went Down” επέστρεψαν με τον πρώτο κομμάτι ενός διπλού album εμπνευσμένο από τον κυνισμό και το αναπόφευκτο της σύγχρονης εποχής. Πατώντας πάνω στις χαρακτηριστικές κιθάρες και τα ρυθμικά drums τους οι Foals δημιούργησαν ένα δίσκο ενώ δεν απομακρύνεται από τα μονοπάτια τους, φέρνει κάτι νέο και φρέσκο στον ήχο και την εικόνα τους. Το album ανοίγει με μαλακά synths που συνοδεύουν τη φωνή του Yannis Philippakis, ενώ στη συνέχεια οι ήχοι εναλλάσσονται σε  ένα παιχνίδι δύο άκρων. Από το γεμάτο χάρη “Sunday” στο δυναμικό “White Oninions”, τα τραγούδια του album εξελίσσονται και μεταβάλλονται. Στο “In Degrees” ακούγεται ο δυναμισμός και του “My Number” και στο “Moonlight” η γαλήνια λάμψη του “Blue Blood”. Οι Foals κάνουν αυτό που ξέρουν καλύτερα, εμπνέονται από το ηχητικό παρελθόν τους και δημιουργούν κάτι νέο και ξεχωριστό.

Beaming Light – Freedom Candlemaker

Ο Λευτέρης Μουμτζής ή αλλιώς Freedom Candlemaker στο νέο του άλμπουμ προσκαλεί όλα τα αστρικά σώματα να χορέψουν κάτω από έναν αβυσσαλέο ουρανό γεμάτο φως. Το “Beaming Light” είναι μια εσωτερική αναζήτηση, ένα ταξίδι, μια εξερεύνηση, μια μετάβαση. Μια μετάβαση σε μια νέα εποχή, σε νέους φωτεινούς ήχους μακριά από τη μελαγχολία και το σκοτάδι.Ο Freedom Candlemaker πειραματίζεται και εξερευνά νέα ηχητικά μονοπάτια για να ανακαλύψει τελικά την τέλεια ισορροπία ανάμεσα στα συνθεσάιζερ, στις κιθάρες και την διορατική ή/και νοσταλγική τραγουδοποιία του. Στο ‘Beaming Light’, ο Λευτέρης Μουμτζής αναζητά την αρμονική σύνδεση του παρελθόντος με το μέλλον, την πνευματικότητα, την ενσυναίσθηση και την επίτευξη εσωτερικής γαλήνης μέσω της συνεχούς αλλαγής και επανεφεύρεσης. Φέρνει χρώματα στους ήχους, ελεύθερες εικόνες στο μυαλό το φως στο σκοτάδι.

Wasteland, Baby! – Hozier

Η δεύτερη κυκλοφορία, αυτό το album που ακολουθεί ένα πολύ καλό ντεμπούτο είναι πάντοτε ένα «ζήτημα». Ο Hozier όμως, μας απέδειξε πως η πρώτη γνωριμία μας μαζί του δεν ήταν τυχαία. Επιστρέφοντας στο μουσικό προσκήνιο πέντε χρόνια μετά με το “Wasteland, Baby” μας παρουσιάζει μια υπέροχη συλλογή τραγουδιών που μας κάνουν να χαμογελάμε και να χορεύουμε. 14 τραγούδια, πολλά διαφορετικά στυλ και προσεγγίσεις, φρέσκες ενορχηστρώσεις, ενώ η ήρεμη φωνή του Hozier είναι πιο γοητευτική από ποτέ, προσδίδοντας ένα διαφορετικό συναισθηματικό βάρος στα κομμάτια. Στο “Almost (Sweet Music)” η βαρύτητα της φωνής του δίνει μια ζεστασιά στην παιχνιδιάρικη ενέργεια του τραγουδιού, ενώ στο “Movement” η φωνή του εντείνει την αισθησιακή ένταση του πιάνου. Η δυαδικότητα των συναισθημάτων, αυτό το παιχνίδι μεταξύ φωνής και ήχου αποτελεί το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του “Wasteland, Baby”.  Στην ολότητά του το album διαθέτει μια πληθώρα συναισθημάτων που κυμαίνονται από ήσυχες στιγμές προσωπικής αναζήτησης σε «χορευτικές» αναλαμπές. Ακόμα και αν τεχνικά το album δεν διαθέτει κάτι πρωτότυπο, αποτελεί για τον κάθε ακροατή μια απολαυστική εμπειρία γεμάτη συναίσθημα.

When I Get Home – Solange

Η ξαφνική κυκλοφορία του τέταρτου full length album της Solange με τίτλο “When I Get Home” μας αποδεικνύει πως η μίξη διαφορετικών ειδών και επιρροών είναι η μεγαλύτερη έμπνευση για την ίδια. Πρόκειται για ένα album που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν μια προσωπική επιστολή στον αγαπημένο τόπο της, το Huston. Τα 19 κομμάτια του δίσκου περιλαμβάνουν samples από γνωστούς καλλιτέχνες του Huston και εναρμονίζουν jazz, drum and bass και rap επιρροές. Η φράση “Do nothing without intention” που ακούγεται στο ιντερλούδιο του album μοιάζει να περιγράφει τη συνολική φιλοσοφία του, καθώς η Solange περίτεχνα ενώνει σε ένα μωσαϊκό ήχων και συνθέσεων τη συμβολή των συνεργατών της (Tyler, The Creator, Cassie). Τραγούδια με έντονους ρυθμούς που ηχούν δυνατά, εμπνευσμένοι στίχοι και προσεγμένη παραγωγή, είναι μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν μια από τις πιο δυνατές κυκλοφορίες της. Η αγάπη της Solange για την πόλη της είναι παρούσα στο εξαιρετικό “Almeda” . Από εκεί μεταφερόμαστε στα riffs του “My Skin My Logo”, βυθιζόμαστε στο υπνωτικό “Stay Flo” και απολαμβάνουμε την αρμονική εναλλαγή και τη μίξη στοιχείων και ειδών που αποτελούν ένα πραγματικό φόρο τιμής στο Huston αλλά και ένα ταξίδι εσωτερικής ανακάλυψης.

Μια ερώτηση για την αγάπη, από δύο φανς του στην πλατφόρμα Red Right Hand Files, οδήγησε τον Cave να μιλήσει για το τι είναι αγάπη αλλά και για τα αγαπημένα του love songs. Και όταν ο άνθρωπος που έχει γράψει μερικά από τα πιο θρυλικά τραγούδια μιλάει για love songs, εμείς δεν έχουμε παρά να υπακούσουμε στη λίστα του.

Είναι οι πρώτες πρωινές ώρες εδώ στο Los Angeles και δεν μπορώ να κοιμηθώ. Ήμουν όλο το βράδυ στο studio, δουλεύοντας πάνω σε νέα κομμάτια. Οι μελωδίες τρέχουν μέσα στο κεφάλι μου, οπότε συγχωρέστε με αν αυτό το γράμμα είναι λίγο ανακατεμένο. Ζήτησες να μάθεις για την αγάπη, Mack, και ίσως τα τραγούδια να είναι ο λόγος της αγάπης. Ίσως γι’αυτό τα συνθέτουμε και τα δημιουργούμε. Για να δώσουμε φωνή σε αυτό το παράξενο και ανυποχώρητο συναίσθημα που μας σπρώχνει σε όλη τη ζωή μας. Δεν ξέρω. Ίσως μερικά τραγούδια είναι η ενσάρκωση της ίδιας της αγάπης και γι’ αυτό μας επηρεάζουν τόσο βαθιά. Είναι απλά, με λιτές λέξεις,  σαν συσκευές που σπάνε την καρδιά μας σε κομμάτια, κάτι που οι άλλες μορφές τέχνης δεν μπορούν να κάνουν με την ίδια ξαφνική και τρομακτική ακρίβεια.

Παρουσίασε τα αγαπημένα του τραγούδια λέγοντας:

Εδώ είναι η λίστα με τα 10 πολυαγαπημένα μου love songs. Παλιά, κυρίως στενάχωρα και συναισθηματικά. Έχουν ταξιδέψει μαζί μου ανά τα χρόνια, κυριαρχώντας στον κόσμο μου, ενώ ποτέ δεν έχουν αποτύχει να με σώσουν. Είναι μικρές βόμβες αγάπης, αλλά αγαπητή μου Λουίζα, είναι τόσο σημαντικές όσο τίποτε άλλο.

‘To Love Somebody’ – Bee Gees

‘My Father’ – Nina Simone

‘I Threw It All Away’ – Bob Dylan

‘Comfort You’ – Van Morrison

‘Angel of the Morning’ – Merrilee Rush & The Turnabouts

‘Nights In White Satin’ – The Moody Blues

‘Where’s the Playground Susie?’ – Glen Campbell

‘Something On Your Mind’ – Karen Dalton

‘Always on My Mind’ – Elvis Presley

‘Superstar’ – Carpenters

ΠΗΓΗ: Far out magazine