Πριν χρόνια πολλά, το 1993 στο τχ. 60 της Παρέμβασης δημοσιεύτηκε ένα μονοσέλιδο κείμενο με τίτλο «Γεωργίου Λασσάνη Σημειωματάριον».  Ηταν του τοπικού ήρωος Γ. Λασσάνη οι ημερολογιακές του σημειώσεις. Μετά την καταστροφική αλλά τόσον υψηλού πατριωτικού φρονήματος μάχη στο Δραγατσάνι ακολούθησε φυλάκιση σε φυλακή της Αυστρίας του Γ.Λ. μαζί με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη του οποίου ήταν υπασπιστής και γραφέας μάλλον των διακηρύξεών του. Το 1827 ελευθερώθηκε και πήρε το δπ στηνεανστατημενη Ελλαδα.ς ημερολογικες του σημειωσεις οτνα μετα τη μαχη στο Δραγαντσαιν τηνφυκκακιση του μαζι με τον Αλεξδρο Υρόμο της επιστροφής στην επαναστατημένη Ελλάδα.  Διέσχισε όλη την κεντρική Ευρώπη. Ωσπου μέσω Παρισίων και Μασσαλίας ήλθε στην Ελλάδα το 1828 για να πάρει μέρος στην τελευταία μάχη του αγώνα στην Πέτρα.

Πριν λίγες μένιασε ﷽﷽﷽﷽ι στοου στην τλευτα μαχη του αγστς του βιβλαργαμεατευτεαι τον συγγρφαε ακαι την αξι τον ρφιλ πρδξ,πμσ ρες στην εφημερίδα «Καθημερινή» μα και σε ενθετηεΕλλαδα. το1Η Καθημερινή και στον ένθετο τόμο της «νιασε ﷽﷽﷽﷽ι στοου στην τλευτα μαχη του αγστς του βιβλαργαμεατευτεαι τον συγγρφαε ακαι την αξι τον ρφιλ πρδξ,πμσ σελίδες ιστορίας” ξαφνιάστηκα όταν διάβασα στις  πρώτες σελίδες, ένα άρθρο της κ. Νικολέτας Ζυγούρη, επιμελήτριας του εθνικού ιστορικού μουσείου, που αναφερόταν  στον Γεώργιο Λασσάνη ως Φιλικό, ιερολοχίτη λόγιο και πολιτικό. Στο άρθρο περί του τέλους του κάμνει μνεία της πρόσφατης σχετικά (2022) έκδοσης της ελληνικής Βουλής της νεοελληνίστριας ιστορικού Ιλιας Χατζηπαναγιώτη Sangmeister” με τίτλο “Γεώργιος Λασσάνης. Η φυλακή. Ταξιδιωτικές σημειώσεις». Για τον Γ. Λ. το βίο και την δράση  εκτός του Κ. Βακαλόπουλου έγραψε εμπεριστατωμένα και ο φιλόλογος εκ Φλωρίνης Ε. Τζιάτζιος – εστάλη τη δεκαετία του ‘30 από το Δήμο Κναης) ﷽﷽﷽﷽πο το Δσε οθηκη Κογστς του βιβλαργαμεατευτεαι τον συγγρφαε ακαι την αξι τον ρφιλ πρδξ,πμσ οζάνης στην Αθήνα- και αντέγραψε με το χέρι ολόκληρο το γραπτό αρχείο του Γ. Λ. το οποίο απόκειτο στη βιβλιοθήκη της Βουλής των Ελλήνων και το παρακατέθεσαι στη Δημοτική ΒΙβλιοθήκη Κοναης) ﷽﷽﷽﷽πο το Δσε οθηκη Κογστς του βιβλαργαμεατευτεαι τον συγγρφαε ακαι την αξι τον ρφιλ πρδξ,πμσ ζάνης.

Φυσικά τα σύνδρομα έλλειψης, αναζήτησης, απόκτησης φούντωσαν εντός μου. Ετσι άλλωστε μου γίνεται «εξ απ’ ανέκαθεν όπως  λαθολογούν ακόμα ορισμένοι. Η έκδοση της Βουλής σχεδόν πολυτελείας άρα είχε και ειδική διαχείριση. Στα βιβλιοπωλεία δεν την είδα. Προφανώς τη μοίρασαν στους βουλευτές οι οποίοι εξ ορισμού είναι οι …πλέον μορφωμένοι της επικράτειας…

Αρα έπρεπε να βάλω βουλευτή το ολιγότερον δια την απόκτησή του. Ομως η παρενόχληση βουλευτών με τέτοια υψηλά αιτήματα συνιστούν την έννοια του απεχθούς ρουσφετιού.

– Ρουσφέτι; Ρουσφέτι και τι έγινε!

Πάρης Κουκουλόπουλος το λοιπς ναθρωοπος του ΣΕτδιατβνα (θυμησθηκα τβ Μορτχτ)ιων ΒΝ Βιβλιοωλειο

τσι γνεταιρα η μενα μονγραφόν.  Προέβην σε διαβήματα στο κινητό του αλλά και δια ζώσης στο γραφείο του, δίπλα από το ΣΥΝ- Βιβλιοπωλείο

Και ιδού εντς ναθρωοπος του ΣΕτδιατβνα (θυμησθηκα τβ Μορτχτ)ιων ΒΝ Βιβλιοωλειο

τσι γνεταιρα η μενα μονγραφός  εβδομάδος το αίτημά μου ικανοποιήθηκε  και όχι ι»μου﷽﷽﷽﷽﷽α  Βεκδ Βουλης των Ελανη ΑΘηνα 2022. Μεγαλα καφφγεχιε σε διαστασεις το ευαγγαελια πολυχρωμα   «κατόπιν ενεργειών μου» που έγραφαν στα μπιλετάκια άλλοτε οι βουλευτές. Νύχτα Κυριακής μου το έφερε χέρι χέρι αυτός ο «Καλός άνθρωπος του Σετσουάν» (θυμήθηκα το Μπρέχτ) δηλαδή ο νυν βουλευτής του Πασόκ  άλλοτε πολυδήμαρχος, υπουργός κ.λπ.

Απέκτησα το βιβλίον λοιπόν. Μεγάλο σε διαστάσεις σαν ευαγγέλιο πολύχρωμο σελ 330.

Ισως ό, τι σημαντικότερον γράφτηκε για τον ήρωα της πόλης μας του οποίου την προτομή φρόντισε η δημοτική αρχή να την εξορίσει από την κεντρική πλατεία. Η πρώτη γρήγορη περιδιάβαση στις σελίδες του αποδεικνύει πως είναι και για τον απλό αναγνώστη αλλά και για τον ερευνητή επιστήμονα (άπειρες σημειώσεις τεκμηρίωσης) με ρέουσα γλαφυρή γραφή.

Αλλά για το σπουδαίο αυτό βιβλίο και για τα θέματα που αυτό διεξέρχεται- η συγγραφέα του δηλ.- και την αξία του θα μιλήσουμε σε λίγο καιρό σε ανοιχτή εκδήλωση με όλους τους συντελεστές του βιβλίου.

ΥΓ. Ευχαριστώ θερμά τον κ. Πάρη Κουκουλόπουλο.

«Οδός (ή πλατεία)» Ηρώων Πολυτεχνείου. Γεμάτη η νεοελληνική Ελλάδα. Εδώ και 5 δεκαετίες μ’ απασχολεί το ερώτημα αν στους ήρωες δρόμων και πλατειών περιλαμβάνεται κι ημετέρα αγωνιστική αναξιότης; Οτι ήμουν κι εγώ εκείνο το βράδυ στην κατάληψη της Πολυτεχνικής Θεσσαλονίκης.
– Ε, κα(…
– Βρε εσύ θα ρίξεις τη χούντα παράφραζε Μ. Αναγνωστάκη ο συγκάτοικος φίλος Γ. Κρχλς· πάμε να φύγουμε.
– Πάμε, αλλά εγώ δεν έρχομαι.

Αφού δεν διευκρινίζεται σαφώς ποιοί περιλαμβάνονται σ’ αυτή την ηρωική γενίκευση άρα είμαι κι εγώ ήρωας. Εστω Μικρός σαν εκείνον του Στ. Ανεμοδουρά του οποίου σημειωτέον διάβασα όλα τα τεύχη κάποτε.
Εκείνο το βράδυ Παρασκευής προς Σάββατο, (βαστούσα για όπλο ένα καδρόνι διπλάσιο του ύψους μου για να βαρέσω τους εχθρούς) και φώναζα, ζωγράφιζα σατιρικά την χουντομαρκεζινική κατάσταση έγλυπτα δε μια μυταροκεφαλή του Γ. Παπανδρέου με πλαστελίνη (είχε γίνει ήδη το αιματηρό του μνημόσυνο στις 3/11) και φτιαχνόμουν γενικώς με το ραδιόφωνο «Εδώ Πολυτεχνείο …» που μετέδιδε άσματα μόνον ηρωικά και αγωνιστικά «Παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους» (θα βγαίναμε σε λίγο κάτω από την κάννη του
τανκ) παίρνοντας το δρόμο προς αγία Φωτεινή, βοήθεια μας!
Αν λοιπόν εγώ με τέτοιες ασήμαντες προδιαγραφές ήμουν αγωνιστής και ήρωας, οδών και πλατειών, τότες ο
Αστέριος Μάρκου Δουγαλής που τον έγραφε η «Μακεδονία στους τραυματίες της βραδιάς, την επομένη, τι ήταν: Ναι, ο φίλος Στέλιος γείτων μου στο χωριό μηχανικός στα καράβια που βρέθηκε στο μέγα Πολυτεχνείο κι έφαγε τη σφαίρα στο χέρι, τι ήταν;

– Ελα ντε τι ήταν, τι ήμουν, τι είμεθα εν τέλει και τελικά;

Σημ: Κεφαλή του αγνώστου ήρωος στον αύλειο χώρο του
ιδιωτικού μας Πολυτεχνείου