Έχει όλα τα κομφόρ για να φιλοξενήσει μεγάλα συγκροτήματα που περιοδεύουν –και στο παρελθόν το έχει κάνει πολλές φορές. Όμως τώρα, το πολυτελές λεωφορείο αλλάζει χρήση και πλέον δεν θα φιλοξενεί ροκ σταρ αλλά άστεγους.

Το όχημα ονομάζεται «Πρεσβεία» επειδή ουσιαστικά είναι ένας χώρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να ζητήσουν βοήθεια. Το αγόρασε ο Άγγλος κοινωνικός λειτουργός Sid Williams για 30.000 λίρες με σκοπό να γίνει ένα κινητό καταφύγιο για όσους δεν έχουν σπίτι στο Μάντσεστερ.

Το εσωτερικό του διαθέτει ανέσεις πέντε αστέρων: δερμάτινους καναπέδες, οπτικοακουστικό σύστημα ψυχαγωγίας, 14 κρεβάτια-κουκέτες και ένα ψυγείο σαμπάνιας που πλέον θα περιέχει γάλα.

Για να μείνει κάποιος εδώ θα πρέπει να είναι άνδρας από 26 ετών και άνω – περιγραφή που ταιριάζει στο μεγαλύτερο ποσοστό αστέγων. Θα είναι στελεχωμένο από έναν έμμισθο κοινωνικό λειτουργό και δύο εθελοντές κάθε βράδυ. Οι κάτοικοι αναμένεται να έχουν επιβιβαστεί μέχρι τις 20:00, αφού κάνουν πρώτα ένα υποχρεωτικό ντους σε συμβατικό ξενώνα όπου θα σταθμεύουν. Τα πράγματά τους θα αποθηκεύονται με ασφάλεια εκεί όπου κανονικά έμπαιναν οι ενισχυτές και τα μουσικά όργανα.

Το σκεπτικό είναι πως το λεωφορείο θα σταθμεύει σε μια περιοχή από δύο έως τρεις μήνες, ενώ οι φιλοξενούμενοι του θα δέχονται όση βοήθεια χρειάζονται ώστε να υποβάλουν αιτήσεις για απαραίτητα έγγραφα και να κάνουν ραντεβού με γιατρούς. «Μα γιατί διαθέτετε κάτι τόσο πολυτελές για εμάς;» ρωτάνε οι άστεγοι τον Williams. Κι εκείνος απαντά «διότι πιστεύω πως είστε πολύτιμοι κι εσείς».

[Πηγή: www.doctv.gr]

Source: vintag.es

didee.gr

Αλλά αν δεν δώσεις σε ένα παιδί τέχνη και ιστορίες και ποιήματα και μουσική, η ζημιά δεν είναι τόσο εύκολα ορατή. Είναι εκεί όμως. Τα σώματα τους είναι αρκετά υγιή• μπορούν να τρέξουν και να πηδήξουν και να κολυμπήσουν και να φάνε λαίμαργα και να κάνουν πολύ θόρυβο, όπως έκαναν πάντα τα παιδιά,  αλλά κάτι λείπει.
Είναι αλήθεια ότι μερικοί άνθρωποι μεγαλώνουν χωρίς να συναντήσουν ποτέ κάποιου είδους τέχνη, και είναι απόλυτα ευχαριστημένοι και ζουν καλές και πολύτιμες ζωές, και στων οποίων τα σπίτια δεν υπάρχουν βιβλία, και δεν ενδιαφέρονται πολύ για τις εικόνες, και δεν βρίσκουν κάποιο νόημα στη μουσική. Λοιπόν, αυτό είναι εντάξει. Ξέρω τέτοιους ανθρώπους. Είναι καλοί γείτονες και χρήσιμοι πολίτες.

Όμως άλλοι άνθρωποι, σε κάποιο στάδιο της παιδικής ή νεανικής τους ηλικίας, ή ακόμη και σε μεγαλύτερη ηλικία, έρχονται αντιμέτωποι με κάτι από ένα είδος που δεν ονειρεύτηκαν ποτέ. Είναι τόσο ξένο σε αυτούς όσο η σκοτεινή πλευρά της σελήνης.Αλλά μία μέρα ακούν μία φωνή στο ραδιόφωνο να διαβάζει ένα ποίημα, ή περνούν από ένα σπίτι με ένα ανοιχτό παράθυρο όπου κάποιος παίζει πιάνο, ή βλέπουν μία αφίσα από έναν συγκεκριμένο πίνακα σε κάποιου τον τοίχο, και τους αγγίζει τόσο πολύ που αισθάνονται ζαλάδα. Τίποτα δεν τους προετοίμασε γι’αυτό. 

Ξαφνικά συνειδητοποιούν ότι είναι γεμάτοι με μία λαχτάρα, παρόλο που δεν είχαν καμία ιδέα πριν ένα λεπτό• μία λαχτάρα για κάτι τόσο γλυκό και τόσο απολαυστικό που σχεδόν τους πληγώνει. Κλαίνε σχεδόν, αισθάνονται λύπη και χαρά και μόνοι και ευπρόσδεκτοι από αυτήν την εντελώς νέα και παράξενη εμπειρία, και θέλουν απεγνωσμένα να πλησιάσουν το ραδιόφωνο, παραμένουν έξω από το παράθυρο, δεν μπορούν να πάρουν τα μάτια τους από την αφίσα. Το ήθελαν αυτό, το χρειαζόντουσαν όπως ένας πεινασμένος χρειάζεται τροφή, και δεν το ήξεραν. Δεν είχαν ιδέα.

Έτσι είναι και για ένα παιδί που χρειάζεται μουσική ή εικόνες ή ποίηση και τα συναντάει τυχαία. Αν δεν υπήρχε η εν λόγω ευκαιρία, ίσως να μην το γνώριζε ποτέ, και θα μπορούσε να περάσει όλη του τη ζωή σε μία κατάσταση πολιτιστικής λιμοκτονίας χωρίς να το γνωρίζει.

Οι συνέπειες της πολιτιστικής λιμοκτονίας δεν είναι δραματικές και γρήγορες. Δεν είναι τόσο εύκολα ορατές. 

Και, όπως λέω, μερικοί άνθρωποι, καλοί άνθρωποι, καλοσυνάτοι φίλοι και χρήσιμοι πολίτες, απλά δε το βιώνουν ποτέ• είναι απολύτως πλήρεις χωρίς αυτό. Αν όλα τα βιβλία και όλη η μουσική και όλοι οι πίνακες του κόσμου ήταν να εξαφανιστούν εν μία νυκτί, δε θα ένιωθαν άσχημα• ούτε καν θα το παρατηρούσαν.

Αλλά αυτή η λαχτάρα υπάρχει σε πολλά παιδιά, και συχνά δεν ικανοποιείται ποτέ, διότι δεν έχει αφυπνισθεί ποτέ. Πολλά παιδιά σε κάθε μέρος του κόσμου πεινάνε για κάτι που τροφοδοτεί και θρέφει την ψυχή τους.

Εμείς λέμε, ορθώς, ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα σε τροφή και στέγη, παιδεία, ιατρική περίθαλψη , και ούτω καθεξής. Πρέπει να καταλάβουμε ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στην εμπειρία του πολιτισμού. Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι χωρίς ιστορίες και ποιήματα και εικόνες και μουσική, τα παιδιά θα πεινάσουν. “

Ο Φίλιπ Πούλμαν (19 Οκτωβρίου 1946) είναι Βρετανός συγγραφέας, γνωστός κυρίως για την τριλογία φαντασίας, η Τριλογία του Κόσμου, (His Dark Materials) και τη μυθιστορηματική βιογραφία του Ιησού, Ο καλός άνθρωπος Ιησούς και ο παλιάνθρωπος Χριστός. Το πρώτο βιβλίο της Τριλογίας του Κόσμου έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο με τον τίτλο το Αστέρι του Βορρά (Golden Compass), καθώς και τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς Σάλι Λοκχαρτ, όπως επίσης και το μυθιστόρημα παιδικής λογοτεχνίας Αυτό που ήμουν κάποτε (I was a Rat! or The Scarlet Slippers) έχουν μεταφερθεί στην τηλεόραση. Το 2008, η εφημερίδα The Times έβαλε το όνομα του Πούλμαν στη λίστα της: Οι 50 μεγαλύτεροι Βρετανοί συγγραφείς από το 1945. Αυτό το κείμενο το έγραψε για τη δέκατη επέτειο του Astrid Lindgren Memorial Award το 2012.

Πηγή: Astrid Lindgren Memorial Award/ Μετάφραση: The Whole Cow